Düşmanlıkla doğmuş iki aile... Altemirler ve Koreller. Bir zamanlar aynı sofrada oturan, aynı kandan kardeş sayan bu aileler... şimdi birbirlerinin nefesini bile düşmanlıkla ölçüyor. Silahlar artık sadece elde değil, kalplerde saklanıyor. Lidya Mira Korel intikamla büyümüş, acıyla pişmiş, korkularıyla savaşarak hayatta kalmış bir lider. On yedinci doğum gününde hayatı sonsuza dek değişti. Güvendiği herkes ona ihanet etti. O gün artık çocukluğu bitti. Yıllar sonra geri döndüğünde sadece onu değil, geçmişte saklanmış tüm sırları uyandırdı. Kutay Aras Altemir ile yolları tekrar kesiştiğinde eski dostluk küle dönmüş, küllerin içinden yeni bir savaş doğmuştu. Beyzbol sahasında başlayan gerilim, mezarlıkta açılan yaralarla birleşti. Ve Korel ailesinin veliahtı Lidya, artık kaçmayacaktı. Çünkü bazen savaş kaçınılmazdır. Dost mu düşman mı belli değil. İhanet mi sadakat mi bile değil. Bu hikâyede tek gerçek var: Kan bağlar değil, seçimler aileyi belirler. Ve sonunda hesaplaşma zamanı geldi. Lidya artık susmayacak. "Ben Lidya, Lidya Mira Korel... anlamı güneş olan değil, kanla süslenmiş olan Lidya Mira."

Evet, bu tımarhanede sadece on tane hücre vardı. Birinde ben kalıyordum. Bu kat, deliliğin sınırlarını aşmış ve tehlikeli hastalar için tasarlanmış hücrelerle doluydu. Bir tür hapishane gibiydi, ki bence farkı yoktu. Burada olmayı ben istememiştim. Hiçbir zaman! Teo istemişti.

"Kadınlar bazen yalnız kalmayı seçmez, yalnız bırakılırlar. Fark edilmeden, yavaş yavaş.."