"Sen çoktan o bataklığa bastın." Diye fısıldadı kulağıma doğru eğilerek. Sıcak dudakları boynuma çarptığı anda nefesim kesildi. Kaskatı kesilerek geri çekilmesini bekledim. Fakat o bir kaç kez derince iç çektikten sonra keyifli sesiyle tekrar fısıldadı. "Fark etmesende dibime çekildin, artık çıkmak imkansız."

Ormana girdiğimde ellerim titiriyordu. Peşimden koştuğunu hala hissediyordum. "Seni yakaladığımda canını fena yakacağım, Küçük!" Arkamdan bağırırken ben nefes nefese koşmaya devam ettim. Ama bana yaklaştığı çok açıktı. Arkama doğru kısa bir bakış attığımda ayağım yanımdaki ağacın köküne takıldı ve sertçe yere düştüm. Avuçlarım yerde sürtündü. Dizlerim acırken inleyerek kalkmaya çalıştım. Bir anda kolumdan tutup beni kendine doğru çevirdi. Üzerime doğru eğilirken korkuyla ona baktım. Gözleri kararmış, çenesini sıkıyordu. "Bu aptalca şeyi yaptığın için pişman olacaksın! Zaten 2 gündür konuşmanı bekliyorum! Artık yeter!" //////////////////////////////

Evet, bu tımarhanede sadece on tane hücre vardı. Birinde ben kalıyordum. Bu kat, deliliğin sınırlarını aşmış ve tehlikeli hastalar için tasarlanmış hücrelerle doluydu. Bir tür hapishane gibiydi, ki bence farkı yoktu. Burada olmayı ben istememiştim. Hiçbir zaman! Teo istemişti.

"Kadınlar bazen yalnız kalmayı seçmez, yalnız bırakılırlar. Fark edilmeden, yavaş yavaş.."