Tür: Nostaljik Gençlik Dramı 2018 yılının rüzgarlı sonbaharında geçen hikaye, aynı okulun koridorlarında birbirine nefretle bakan iki gencin, İdil ve Adar'ın hikayesini konu alıyor. İdil, babasının kaybıyla kalbinin etrafına aşılmaz duvarlar örmüş, sessiz ama kararlı bir genç kızdır. Adar Karahan ise, İdil'in en yakın arkadaşı Eylül'ün ağabeyi olmasının ötesinde, İdil için her karşılaştıklarında sinirlerini bozan, alaycı ve asla anlaşamayacağı o diğer taraftır. Yıllardır süregelen bu çekişmeli ve gerilimli tanışıklık, sonbaharın melankolik havasında yavaş yavaş şekil değiştirmeye başlar. Tartışmaların arasındaki o kısa sessizlikler ve bakışmalar, aslında ikisinin de birbirinin en saklı yaralarını bildiğini ortaya çıkarır. İdil için bu duygu, tıpkı doğada gerçekte var olmayan ama hep hayali kurulan "Mavi Gül" gibidir. İmkansız, nadir ve bir o kadar kırılgan. "Bazen birine en yakın olduğun an, ondan en çok kaçmak zorunda kaldığın andır. Bizimkisi, imkansız bir mevsimin hiç bitmeyen sonbaharıydı." EKSİK RİTİMLER serisi 1 ꪆৎ İlk yayın tarihi Ağustos 2023

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.