Nie pamiętam życia bez niego. Był w nim od zawsze - w każdym wspomnieniu, każdym zdjęciu, każdej drodze do szkoły, w każdej piosence lecącej cicho w słuchawkach. Jakby od początku był wpisany w moją historię, jeszcze zanim nauczyłam się mówić jego imię. Dorastaliśmy ramię w ramię. Dzień po dniu, rok po roku. Dwie osoby, które wszyscy traktowali jak jedność. Jak zestaw, którego nie da się rozdzielić. Gdzie on, tam ja - jakby świat nigdy nie planował nas osobno. Jakby nasze ścieżki zawsze miały się przecinać, splatać i prowadzić dokładnie w to samo miejsce. Był pierwszą osobą, do której dzwoniłam, gdy działo się coś dobrego. Pierwszą, do której biegłam, gdy wszystko się sypało. Pierwszym głosem, który chciałam usłyszeć rano i ostatnim, który uspokajał mnie wieczorem. Przy nim czułam się bezpieczna. Jak w domu. Przy nim świat wydawał się prostszy, lżejszy, mniej straszny. Problemy traciły na znaczeniu, a najgorsze dni dało się przetrwać jednym spojrzeniem albo głupim żartem, z którego śmialiśmy się tylko my. Nigdy nie musiałam udawać. Nigdy nie musiałam być kimś lepszym, ładniejszym, silniejszym. Wystarczało, że byłam sobą. I nigdy, ani przez sekundę, nie czułam się sama. Dziś układam sobie życie od nowa. Lekcje, śmiech, rozmowy na korytarzach, związek, ta sama droga do domu każdego dnia. Codzienność, która powinna być wystarczająca. Bezpieczna. Normalna. Powinnam czuć się kompletna. Tak, jak wszyscy wokół mnie. A jednak są chwile, kiedy coś we mnie cichnie. Kiedy łapię się na tym, że szukam kogoś wzrokiem w tłumie. Kiedy wspomnienia wracają nagle, bez ostrzeżenia, i ściskają mnie w środku mocniej, niż powinny. Jakby jakaś część mnie została w przeszłości. Jakbym zostawiła tam coś ważnego... i nigdy po to nie wróciła. Bo są osoby, których nie da się tak po prostu wykreślić z serca. Osoby, które zostają w

Spencer Whitmore to człowiek-katastrofa, mistrz sarkazmu i chodzący dowód na to, że dorosłość to mit. Za jego żartami i ironicznym uśmiechem kryje się samotność. Ludzie często traktują go jak plan awaryjny, częściowo dlatego, że sam nikogo do siebie nie dopuszcza. Strata siostry i trudne dzieciństwo zostawiły w nim ślad, którego nie da się wymazać. Kiedy w jego uporządkowany chaos wkracza nagle Samantha Brooks dziewczyna z włosami w kolorze oceanu i sercem, które nie boi się prawdy, Spencer po raz pierwszy od dawna zaczyna myśleć, że może nie musi już udawać, że wszystko jest pod kontrolą. Ale przeszłość nie znika. Czasem wraca i uderza tam, gdzie boli najbardziej. To historia o miłości, która przychodzi nie wtedy, gdy jej szukasz i o ludziach, którzy uczą się, że szczęście nie zawsze wygląda tak, jak w planie.

Czwarta klasa liceum, zbliżające się matury i ostatnie wspólne chwile w szkolnym gronie. Dla Ignis Maelis to nic wyjątkowego, tylko kolejny etap życia, który wystarczy przejść. Przynajmniej tak myślała. Dziewczyna wraca po roku nieobecności do rodzinnego miasta i dawnego liceum, by tam dokończyć naukę. Znowu spotyka starych znajomych, a wśród nich także swojego najlepszego przyjaciela - Nicolasa Dorvena. Choć wszystko wydaje się być jak dawniej, Ignis ma wrażenie, że coś się zmieniło, nie tylko w jej relacji z przyjacielem. Nowa nauczycielka, kolejne intrygi, tajemnice i uczucia, które bywają często silniejsze, niż rozsądek. ,,Ignis" to opowieść o tym, jak niewiele może dzielić zwykłą znajomość od miłości; nienawiść od uczucia; że czasem nie każda prawda przynosi ulgę. A często największym niebezpieczeństwem jesteśmy my sami i decyzje, których nie da się uniknąć.

Emory Miles nauczyła się, że za dnia lepiej milczeć. Milczenie było bezpieczne - nie prowokowało pijackiego gniewu ojca ani cichego płaczu matki. Nie zdradzało bólu skrytego za zamkniętymi drzwiami ich domu, gdy nikt inny nie patrzył, a strach i niepewność stały się jej codziennością. Minęły lata, odkąd pierwszy raz zobaczyła, jak jej tata uderza matkę, a ucieczki z domu, by schronić się przed rozdzierającym serce krzykiem, stały się normą. Sposobem na przetrwanie, bo po drugiej stronie ulicy zawsze czekał ktoś, kto słyszał każdy jej szept. Victor Keller był nie tylko sąsiadem Emory. Był również powiernikiem jej sekretów, obaw, marzeń i nadziei - ale tylko w nocy, gdy pojawiała się w progu jego drzwi. Za dnia mijają się na uniwersyteckich korytarzach, nie pamiętając, że minionej nocy istnieli tylko dla siebie. Emory odgrywa rolę dziewczyny, którą świat pragnie oglądać. Uśmiecha się w ramionach Russella Carringtona, byłego kapitana drużyny koszykarskiej, który zaciskał palce wokół jej życia tak samo, jak wokół jej nadgarstków. Victor pnie się w górę, zajmując miejsce Russella jako nowy kapitan Devil's Lake i jednocześnie jego największy wróg, ale wciąż łączy ich jedno. Uczucia do tej samej dziewczyny. I choć Emory i Victor bronią się przed tym, że napięcie między nimi wciąż rośnie, noc zaczyna nieodwracalnie splatać ich losy. Między krzykiem a ciszą. Między miłością a zniewoleniem. W końcu Emory musi zdecydować, do kogo należy jej serce. Do chłopaka, który zna jej sekrety, czy do chłopaka, który powoli obraca je przeciwko niej. W ciemności słychać szepty, których nie zagłuszy nawet najgłośniejszy krzyk.

Poppy Winchester zaczyna studia na Uniwersytecie Bostońskim, próbując zapomnieć o przeszłości. Chce po prostu przetrwać i stać się najlepszą artystką na jaką ją stać. Nie ma zamiaru rzucać się przy tym w oczy. Właściwie rzucanie się w oczy jest ostatnią rzeczą, jakiej pragnie. Walker Donovan jest hokeistą, a więc ze sztuką nie ma nic wspólnego. A mimo to, licząc na łatwą piątkę zapisuje się na zajęcia z historii sztuki. Pech chce, że zmiana profesora sprawia, że musi zrobić projekt z nieśmiałą Poppy Winchester. Poppy zdecydowanie nie jest w jego typie. Jest nieśmiała i miła, a poza tym Walker od lat podkochuje się w swojej najlepszej przyjaciółce Harper. Między Poppy a Walkerem rodzi się przyjaźń. Poppy pomaga Walkerowi ze sztuką, a Walker pomaga Poppy wrócić do życia.

ONA - szesnastoletnia Eleanor Dawin. Córka właścicieli klubu sportowego, w którym trenuje łyżwiarstwo figurowe. Zdystansowana, ambitna i nieśmiała dziewczyna. Niedawno przeprowadziła się do miasta i jeszcze nikogo nie zna. W dodatku choruje na zaburzenia kompulsywno-obsesyjne, z czego nie zdaje sobie sprawy. ON - siedemnastoletni Ryan Moore. Syn kochających i wspierających rodziców. Uczęszcza do klubu JEJ rodziców, gdzie jest kapitanem drużyny hokejowej. Pewny siebie, ambitny i popularny w szkole chłopak. Gdy poznaje El, zaczyna iskrzyć. Zapraszam do słodkiej młodzieżówki o chłopaku z reputacją i zamkniętej w sobie dziewczynie <3 (Książka 16+)

Tego chłopca nikt nie nauczył kochać. Poznajcie Logana Thornhill'a, Aroganckiego Króla Wszystkiego, który ma wszystkich w garści. Wszystkich z wyjątkiem... nowej uczennicy, która zionie do niego nienawiścią od pierwszych dni szkoły. Wraz z poznaniem Logana, Maddie zostanie wciągnięta w wir układów, bogactwa, przyjaźni, miłości oraz gry, w której przecież nie ma wygranych. Wszyscy będą musieli przegrać. Jest to dwutomówka Motylki Motywy w Dziedzicu: *enemies to lovers *grumpy&sunshine *układ *friendship *futbol amerykański *tajemnica *liceum *badboy *HUMOR &lt;3 Zapraszam do komentowania, głosowania oraz recenzji

Czy da się wybaczyć to, co niewybaczalne? Odwrócić to, co nieodwracalne? Wrócić do chwili, w której mieliśmy wszystko? ❤️ Motywy: ❤️ ❤️ second chance ❤️small, sunny town by the lake ❤️ broken hearts&healing process ❤️group of friends ❤️ trust issues ❤️ wakacyjny vibe ❤️ comfort book 16+

"Autorka powieści Elita! Osla Harrison studiuje i pracuje w kawiarni. To właśnie tam poznaje zadziornego hokeistę. Chłopak próbuje ją poderwać i mimo że dziewczyna udaje niedostępną, to decyduje się napisać SMS na pozostawiony przez niego numer. Niestety on nie odpisuje. Od tamtej chwili mija kilka dni. Osla w końcu ma szansę zamieszkać bliżej uniwersytetu, na którym studiuje. Dziwnym trafem jej sąsiadem zostaje Kieran Shelton: hokeista poznany w kawiarni. Szybko staje się jasne, że ta dwójka raczej się nie polubi. Sposób bycia chłopaka skutecznie zniechęca do niego Oslę. On jednak nie daje za wygraną. Ciągle za nią chodzi i wydaje się kręcić wszędzie tam, gdzie ona. Jego starania przynoszą w końcu skutek i mury Osli zaczynają pękać".

Świat Tuckera Ashforda legnie w gruzach w chwili, gdy jego żona żąda rozwodu. A przynajmniej tak mu się wydaje. Po raz pierwszy od piętnastu lat zostaje singlem i musi nauczyć się funkcjonowania w pojedynkę, czego nie ułatwia mu zawiedziona jego losem matka i piekielna eks, która choć postanowiła go zostawić, nieustannie pojawia się wszędzie tam, gdzie on, w dodatku ze swoim nowym partnerem u boku. Na szczęście kandydatka na zapełnienie luki w życiu Tucka pojawia się niemal natychmiastowo. Wzdychająca do niego od lat Joy spieszy z pomocą, by poskładać złamane serce mężczyzny, oddając mu przy tym swoje, nawet jeśli on postrzega ją tylko jako tymczasową odskocznie. A może coś więcej? "Temporary fix" to kolejna po "Take a chance on me" i "Accidentally in love"część trylogii. Nie musicie czytać poprzednich książki, ale jeśli chcecie uniknąć spoilerów, to zdecydowanie to zróbcie, bo bohaterowie poprzednich historii będą gościli tu częściej niż podejrzewacie.