Bebeğini her şeyden korumak için esaretine kapatmış bir adam.

22 yıl sonra ortaya çıkan gerçekler... * Sarp Yılmaz, Kara Harp Okulu'nda son yılındadır. Disiplin onun sığınağıdır, çünkü disiplin düşünmemeyi, düşünmemek ise hatırlamamayı sağlar. On iki yıl önceki deprem gecesini. Annesinin çığlığını. Kız kardeşinin elini bırakışını. Ta ki bir telefon alana kadar. Hastaneden ararlar. Yirmi iki yıl önce aynı gün doğan iki erkek bebek karışmıştır. Sarp'ın öldüğünü sandığı ailesi, onun biyolojik ailesi değildir. Gerçek ailesi ise Türkiye'nin en güçlü iş ailelerinden Tanyel'lerdir. Üç abi. Bir ikiz kız kardeş. Ve yirmi iki yıllık bir yalan. Peki ya Sarp'ın yerine onların yanında büyüyen diğer çocuk? O da Sarp'ın ailesinin yanında büyümüştür. Ve onu bekleyen tek şey ise , enkaz altında kalmış bir geçmiştir.

17 yaşında ki albino hastalığına sahip olan Ayaz, ailesinin gerçek olmadığını öğrenir. O günden sonra başına gelenleri birlikte okuyalım! Bxb!

17 yaşında birbirinden habersiz olan ikizler ve yıllarca onların hasretini çeken Karademir ailesi Üvey ailesi ile birlikte Makedonya'da yaşayan Eftelya Tomris 5 yaşında kaçırılan ve yetimhanede büyüyen Emir Teoman Bu ikizler beklenmedik anda asla haberleri olmazken karşılaşırlarsa Ardından ise öz aileleriyle yaşamaya başlarlarsa Neler olur?

Ağır ceza hakimi İMRAN KARAMOV'un 27 yıl sonra gerçek ailesini bulmasını anlatan bir kitaptır, alışılmışın dışında bir gerçek ailem kitabı dır

Tamirci çırağı olarak çalışan Devrim hayatı hakkındaki gerçekleri öğrenir.

(TAMAMLANDI) Gerçek aile konulu. Erkek başrol. Keyifli okumalar 🙃

Uyarı: Eşcinsel kurgu, şiddet, kan, mpreg ve unisex terimler içerir! Bebeğini kaybetmiş olan Kayra. Ve doğum sırasında eşini kaybetmiş Berke. "Bebeğim senden başkasının sütünü içmiyor Kayra." Berke bey, bize biraz daha yaklaştı ve olduğum yere iyice sindim. Lafını "Bebeğimin süt annesi ol." Diyerek tamamladı. Gözlerim büyümüştü ve Barlas sanki bir şey olduğunu anlamış gibi etrafına bakınmaya başlamıştı. "Bu bir teklif mi?" Barlas'ı bırakmak istemiyordum ama bu kaba adama da tahammül edebilir miyim bilemiyordum. Ne yaşama amacım kalmıştı ne tahammülüm. İki seçenek arasında gidip geliyordum. Süt anne olmak mı, sessizce ölmeyi beklemek mi? "Teklif etmiyorum." Dedi kendisinden emin bir şekilde. "Olmanı söylüyorum." Nefesini yüzüme vurarak söylediği şeylerle bir süre cevap veremedim. Bu kaba adam bir ricada bulunmuyordu. Yapmak zorunda olduğumu söylüyordu.Bu adam kimdi ki bana emir verecekti? İstese seve seve kabul ederdim ancak çok kaba davranıyordu! "Siz kimsiniz ki bana emir veriyorsunuz?" Bebekle beraber uzaklaşmaya çalışacağım sırada bizi iyice kendine çekmişti. "Berke Işık." Dedi. Bu iki kelimeyle başımdan aşağıya kaynar sular döküldü. Berke Işık... Halk kahramanı... Polislerin yanaşamadığı, devletin sağlayamadığı adaleti sağlayan adam...