Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.

Hicran : ne kadar da güzel nefret etmişsin benden Hicran : gözlerinde cehennem ateşi var Hicran : tutamamışsın sözünü Gezep Koçari Gezep : Nefretim ağır mı geldi Hicran Hicran : sözünün eri değilmişsin hatırlatmak istedim sadece Gezep : sözümde durmamı gerektirecek bir kadın göremedim Hicran : ben de karşımda adam göremiyorum zaten

Taşacak bu deniz dizisindeki iso ve fadime karakterlerine yazılacaktır.

Şerif Adil ve esme nin bebeğini satmak yerine kendi kızı gibi gösterseydi ne olurdu?

Üniversite için İstanbul'a yerleşen ve yeni bir hayat kuran Fadime, geçmişin izlerini kapatmaya çalışırken beklemediği bir yüz ile karşılaşır. "Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir," der Tolstoy, ancak ya bu yabancı, tanıdık bir yüzse?

"beni kandıran senken nasıl bu kadar nefret dolu olabilirsin Hicran hayatımızı yıkarken nasıl bu kadar farkında olamazsın" kırgınlık ile bağırdı adam kadın ise donuk gözlerle baktı onun gözlerinde hikaye bambaşkaydı kadın bağırdı bu sefer ""yıkan da benim yıkılan da koçari, acı çekmeni görmek kalbimi acıtsa da mutlu olmalıyım çünkü ben kötüyken sen mutlu olmayı başardın" kadın bağırıyor aynı zamanda ağlıyor adam ise şaşkın ve öfkeli yağmur yağıyor Deniz hızlanıyor kalp atışları hava da uçuşuyor 2 cani'nin kazdığı kuyu yakıyor onları onlarla beraber herkesi ilk Hicran-gezep kitabıdır yargıları aşalım

İlkokuldan beri İso'ya platonik olan Fadime'nin onunla aynı sınıfa düşebilme hayali onuncu sınıfta gerçek olur. Fadime, İso için her şeyi yapmaya hazırdır fakat İso'nun yaptığı bir hareket Fadime için her şeyin sonu olur. İki yıl sonra hiç beklenmedik bir şekilde yolları tekrar kesişen ikili, geçmişin izlerinden arınabilecek midir yoksa bu izlerin ağırlığı altında ezilecek midir? "Keşke sana yeni bir geçmiş alabilseydim, o zaman beni tüm zamanlarda güzel hatırlardın."