Ceylin Şahiner, yıllardır başka birinin hayatı uğruna kendi kimliğini kaybetmiş genç bir kadındır. Hazal Neva Kurter ise ölümün kıyısında geçen ömrünün yüküyle yorulmuş, kırılmış ve tüm bu duygularını öfkeye dönüştürmüştür. Bir cenaze nedeniyle Amerika'dan Türkiye'ye döndüklerinde, geçmişten gelen bir trajedi, onları yıllar sonra aynı kıyıya sürükler ve hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Tunç Karan Gökdemir, kendi vicdanıyla verdiği savaşın faturasını, sekiz yaşındayken yaşadıkları olayın bir diğer şahidine, Hazal'a kesmek ister. Ancak onun yerindeki kişi aslında Ceylin'dir. Ve Ceylin haberdar dahi olmadığı bir geçmişin yükünü taşırken, Tunç'un öfkesinin tam ortasında kalır. Hakketmediği bir nefretle, sahibi olmadığı bir vicdan azabıyla sınandığında bir yandan da kendine ait bir hayatı keşfetmeye başlayacaktır. Tunç, nefret etmesi gerektiğini düşündüğü birine çekilirken; Ceylin başkasına ait olan bir kimliği sahiplenir. İnsan bazen bir yalanın içinde bulur kendi gerçeğini ancak bir yalan üzerine kurulan aşk, gerçeğe dönüşebilir mi? "Kimim, nereye aitim, neden doğdum, ne zaman öleceğim bilmiyorum ama mesele nefes almaksa; ilk defa nefes aldığımın bu kadar farkındayım." ✨

Felaket Çiçeği, 18+ ve rahatsız edici (işkence, küfür vb) sahneler içermektedir bunu bilerek okuyun. "Ama şunu merak ediyorum, Adelfa Taygun." Sesi daha da karardı. "İnsan on iki yaşındayken birinin hayatını mahvedip sonra nasıl bu kadar rahat yürüyebiliyor?" Kalbim bir saniye durdu. Ne dediğini anlamaya çalışıyordum. "Ne-" Alpkan sözümü kesti. Gözleri artık açıkça nefret doluydu. "Benim ablamı toprağa koyduklarında sen on iki yaşındaydın." O an dünya sanki sessizleşti. Nefesim sıkıştı. Alpkan başını hafifçe yana eğdi. Ve son cümleyi fısıldadı. "Bir insan bu kadar küçükken bile nasıl bu kadar kirli olabilir, Adelfa?" Sonra çok daha sert bir sesle ekledi "Demek ki gerçekten doğruymuş." Gözleri buz gibiydi. "Sen de ailen kadar kirlisin. O masum yüzünle insanları kandırma. İçin kara senin kızım!"

Sorun çözme yeteneğim sıfır. Hayır yani,ben kimim de böyle rahatım abi? Kendimi İngiltere prensesi sanıyor olmalıyım... Karşımda sorunların en büyüğü duruyordu. Markette poşetleri karıştırdılar sanki babasını satayım! "Bizimle geliyorsun." Karşımda kendinden emin konuşan bey amcaya dalmamak için zor duruyordum. "Yok ya,anan güzel miydi senin?"diye sordum göz devirerek. Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır.

"Karadeniz şahit olsun Elif, seni benden kopardılar ama kalbimden sökemediler." Şimdi kader, yıllar önce birbirine "yarim" diye seslenen iki insanı yeniden aynı gökyüzünün altına getiriyordu. Peki ya aşk, gerçekten biter miydi? Yoksa Karadeniz'in hırçın dalgaları gibi, ne kadar susturulsa da bir gün yeniden kıyıya mı vururdu? Bir yanda kahkahalar, kemençe sesleri ve Karadeniz'in sıcaklığı... Diğer yanda yarım kalmış bir sevda, söylenememiş sözler ve hiç kapanmamış yaralar...

Elvin, öz bildiği ailesinde sorunlar yaşayar yine de en büyük abisinin varlığının verdiği huzur ile o ailede yaşamaya devam eder daha ki abisini bir kaza da kaybedene kadar. Efser Elvin Erçil; bu benim hayatım. 03.01.2025 🍪

Geçmiş sadece geçmiş midir? Yoksa gelecek hayatımızı oluşturan bir gerçeklik midir? On sekiz yaşına gelen Gece, evinden kaçarken geçmişinden kaçamayacağının farkında değildir. Devlete ait gizli bir teşkilatta Alınan görevler renkler ile temsil edilir. Yeşiller, turuncular ve kırmızılar. Şans eseri bu teşkilata katılma şansı elde eden Gece, Defne, Aras ve Mert, Güneş Çocuk Esirgeme Yurdunun gizli araştırma örgütüne dahil olurlar. Ölen çocuklar neden ölüyordu? Veya gerçekten ölüyor muydu? "Çünkü acı gidenin değil kalanın hikayesidir. Bu hikaye gitmeyi seçenlere ithaf edilmiştir." - *Bu kitapta geçen kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.*

Elisa, karanlığın damarlarına işleyen o kusursuz sistemi yıkmak için doğmuş gibiydi; Aras ise o sistemin ta kendisiydi soğuk, kusursuz ve dokunulmaz. Birinin hedefi diğerinin yıkımıydı. Ama ihanetin en keskin yerinde, düşmanlıkla örülmüş o ince çizgi çatladı; planlar birbirine çarparken kalpler, hesaplanmamış bir ihtimal gibi aynı yerde durdu. Ve en tehlikelisi oldu: Elisa, Aras'ı alt etmeye çalışırken ona yenilmeyi değil... ona ait olmayı öğrendi. Aras ise hiçbir zaman kontrolünü kaybeden biri olmamıştı. Ta ki Elisa, onun düzenini ilk kez sarsana kadar. Onu çözmeye çalıştıkça daha da içine çekildiğini fark etti; sanki yıllardır kapalı duran bir kapı, ilk kez aralanıyordu. İkisi de aynı oyunun iki farklı tarafıydı ama artık sınırlar bulanıktı. Çünkü bazen en büyük ihanet, düşmanı yok etmek değil... onu korumak istemekti.

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! Şimdi düşününce o güne geri dönsem yine o arabaya biner miyim diye sorguluyordum. Bana attığı ilk mesaja cevap verir miydim? Bu yaşadıklarımızı yaşayacağımızı bilsem hayatımdaki ilk keşkeye dönüşen adama büyük bir aşkla tekrar bağlanır mıydım? Tüm bunların yaşanacağını bilsem bile yine o arabaya binerdim. Yekta benden gitmiş olsa bile onun arkasında bıraktığı şey benim için paha biçilemez değerdeydi. Şimdi buradayım, Yekta'nın karşısında. Kucağımda bir yaşına basmak üzere olan kızımla beraber. Kızım. Kızım diyordum çünkü Asya hiçbir zaman Yekta ile bizim kızımız olmamıştı. O sadece benim kızımdı. Yekta'nın Asya'nın üzerinde gezinen bakışları, gözlerinde ve yüzünde edinen o şaşkınlığı beni öfkelendiriyordu. Oysa ben Asya'nın yüzünü ona göstermeyecektim. Yekta hayatı boyunca Asya'nın yamacına bile yaklaşamayacaktı. Bunu hak etmiyordu. Yekta şu an kızımı görmeyi hak etmiyordu. Kader bir şekilde yollarımızı kesiştirmese dünyanın bir ucunda birbirimizden habersiz bir şekilde yaşamaya devam edecek, belki de birbirimizin adını ağzımıza almayacaktık. Çünkü ben iki yıldır onun adını ağzıma almamıştım. '310324 🔗

İLK BİR KAÇ BÖLÜM KİTAP FİNAL VERİNCE DÜZENLENECEKTİR. İLK KİTABIM YAZIM YANLIŞI VEYA CÜMLEDE HATA OLURSA KUSURA BAKMAYIN DİKKAT ETMEYE ÇALIŞIYORUM ELİMDEN GELDİĞİNCE. ~ Mihriban Aras, geçmişi trajik şekilde unutan ve hayatına ailesinin kaybından sonra devam etmeye çalışan genç bir kadın. Üniversite yıllarında sonra ülkesine döner ve amcası ile yaşamaya başlar. Her şey çok iyi gidiyor diye düşünürken bir anda yıllardır boş duran yan eve bir aile taşınır ve aslında herşeyin yeni başladığı. Taşların yeniden oturtulması gerektiği anlaşılır. Alparslan Demir, normal bir ailede büyümüş bir adam. Kendisi medya da iş insanı sanılırken aslında bordo bereli tim komutanı ve yıllardır çocukluk aşkı olan kadını arıyordur. Ailesinin yeni evine gittiğinde aslında yıllardır aradığı kadını bulur ama atladığı bir şey vardır. Kadın adamı hatırlamıyor. Adam kadını unutamıyor. ~ Kucağındaki kızı daha sıkı tuttu küçük kolları, bahçenin bir köşesine geçti. "Şşt... tamam küçük kız ben yanındayım korkma." Mihriban'ın küçük elleri, Alparslan'ın tişörtünü tutmuştu sımsıkı. Alp, kızın korktuğunu anlamıştı ve bu yüzden daha da sıkı tutu. Mihriban, Alparslana tutundu. Alparslan, Mihriban'ı sımsıkı tuttu. Kader ağlarını iki küçük çocuk için örmüştü. O gece birbirini kazanan iki küçük çocuk. Yıllar sonra bir arada olucaklar belki de... Mihriban, bir gecede her şeyini kayıp etmişti... Alparslan, bir gecede büyümüştü küçük kız için... ~ YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR!❌ ÇALINMA V.B. DURUMLARDA ADLİ İŞLEMLER YAPILACAKTIR. KİTAPTA GECEN KARAKTERLER VE OLAYLAR KESİNLİKLE KURGUDUR.