Yaklaştı, yanağıma kirli sakalı hafifçe değdi. Nefesi tenimde kayarak aktı. Dudakları yanağımda baskı oluşturduğunda oraya bıraktığı öpücükle nefesimi tuttum. Dolgun dudaklarının tadına bakmak için karşı konulamaz bir istek, beni ona bakmaya zorladı. Hafifçe çevirdim başımı, burnu burnuma sürtündüğünde belimde elini hissettim. Tutup hafifçe yukarı kaldırdı. İncitmeden, tenime güçlü parmaklarını geçirerek beni kendine yaklaştırdı. Parmak uçlarımda duruyordum, dudaklarına bakıyordum ve burnumun ucunu onunkine sürtüyordum. "Öp beni." dedim fısıldayarak. "Lütfen." ♡ Roman #2 (29.12.25) © Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz, çoğaltılamaz. Yasal işlem başlatılır.

17 NUMARA ÖZEL BÖLÜM 17 NUMARA OKUMAK ŞART DEĞİL, BAŞKA BİR EVRENDE EN GÜZEL HALLERİNDELER SADECE. YAŞANMIŞLIKLAR YOK VE 17 NUMARA'DAN SPOİLER İÇERMEZ.

"Sen," dedi mimiklerini sabit tuttuğu çehresiyle. "Bana yürümüyorsun," dediğinde başımla onayladım. Hevesli bir baş onayı olmuştu bu, çünkü artık beni anlar gibi bir hali vardı. "Bana koşmuyorsun da," dediğinde gülümseyerek salladım kafamı bu sefer. Allah'ım sonunda ona takıntılı olduğum düşüncesinden sıyrılmıştı! "O zaman," dedi dudaklarını kıvırarak. "Sen bana depar atıyorsun." "Ha," sesi çıktı ağzımdan kabaca. Ağzımın yere düşeceğini hissediyordum şaşkınlıktan. Gözlerimi kırpıştırdım kıvrak dudaklarına karşın. "Bak," Sakin kalmaya çalışıyordum ama en etkili yol onun teniydi o yüzden nereden geldiğini bilmediğim bir cesaretle dizinden sarkıttığı elini tuttum. Sinirin hücrelerimden koşar adım kaçışlarını hissederken memnun kalmıştım. "İstediğini düşün ama yanında kalmama izin ver." •Başlangıç tarihi: 13.10.2018 Bir adamla tanıştım. Bana dokunduğu zaman tüm acımı alıyor.

Sabahları güzel bir Bungalov evinde uyanmak için akşamdan hazırlığını yapan 8 yakın arkadaş evlerinden ayrılarak yola koyuldular. Nezih bir kamp ateşi etrafında Korkunç hikayeler anlatırlarken içlerinden birini yaşayacakları akıllarının ucundan bile geçmemişti. Kutay, Bikem, Özgür, Tan, Uzay, Hera, Ekin ve Çağla. Her biri dost. Kimisi kuzen, kimisi sevgili, kimisi kardeş, kimisi kan kardeş. Bir arada kafa dinlemeye gittikleri Bungalov evlerinde ANCAK VE ANCAK korku hikayesi olarak anlatılacak bir olay yaşayacaklar. Peki ya siz anlattığınız korku hikayelerinin birinde bulsaydınız kendizi ne yapardınız? Peki ya gerçekleşeceğini bildiğin bir hikayeyi hala anlatabilir misin?

Sırlar yıllarca saklanan ama elbet bir gün ortaya çıkmaya çalışan birer yaramaz çocuk gibidirler. Fakat çoğu zaman ortaya çıkmaları büyük felaketlerin geleceğinin habercisidir. Aymira o gün hayatına başlarken kaderini büyük bir sırla değiştireceğinden bihaber yeni güne sevinçle adım atmıştı. Bütün hevesini kursağında bırakacak mektup ile karşılaştığında, satırlar dudaklarının arasından kaçan her bir kelimeyle silinip giderken, mektup bir mum gibi hayalleriyle beraber eriyordu parmaklarının arasında. Altüst olan yaşamının daha yeni başlayacağı bilinciyle geleceğe dair yaptığı bütün hayallerini yakıp küllerini savurmuştu sonsuzluğa doğru. Artık omuzlarında ona eşlik edecek yoldaşlarıyla beraber dünyanın tarihi kaderi vardı. Aydınlığın içinde doğmaya başlayan Karanlığı, geldiği yere geri hapsetmesi, yıkılacak ümitleri yeniden inşa ederek geleceğe yön vermesi gerekiyor. Aymira yalnız değildi. Yine de siyah ve beyazı, yanlışla doğruyu ayırmak bu yolculukta çok zor olacaktı. Kararlılığını koruyarak ilerleyeceği bu yolda ona yoldaş olmaya var mısın? Hazır olun! Çünkü Karanlık Hükmetmeye Geliyor!

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...