Uyarı: Cinsellik seviyesi aşırı yoğun, kurgu karışık, yetişkin kurgusu ve hassas kişilerin okumaması tavsiye edilir.

Lisenin yabancı koridorlarında yankılanan adımları henüz kendine yer bulamamışken, Nazenin'in kalbi hiç beklemediği bir ritme tutuldu: Aras Efe Akın. ​Önce telefon ekranındaki bir mesajla filizlenen bu bağ, zamanla okul sıralarının sessiz tanıklığında derin bir sevdaya dönüştü. Nazenin için sadece bir isimden ibaret olmayan Aras Efe, onun çekingen dünyasındaki en güçlü sığınak haline geldi. Ancak gençliğin heyecanıyla örülen bu aşk, onları sadece romantik bir rüyaya değil; beraberinde getireceği zorlu seçimlere, büyümenin sancılarına ve hayatın beklenmedik savruluşlarına doğru sürükleyecekti.

1980'lerin ağır ağır aktığı yıllardı. Köy yolları tozluydu, akşamları radyodan yükselen türküler evlerin içine hüzünle dolardı. Sevda, o zamanlar yüksek sesle söylenmezdi; ya kalpte taşınır ya da suskunlukla saklanırdı. Mihriban, güzelliğiyle köye nam salmıştı. Saçlarının savruluşu, bakışlarının derinliği köyün tüm gençlerini kendine hayran bırakmaya yetiyordu. Çeşme başında durmak, yalnızca bir bahane olmuştu delikanlılar için. O ise bütün bu bakışların arasında kalbini çoktan birine kaptırmıştı henüz farkında olamasada Yusuf Ali, köyün kara yağız delikanlısıydı. Az konuşur, çok düşünürdü. Gözleri çoğu zaman yere bakardı ama kalbi, ulaşamayacağı bir sevdayla doluydu. Arkadaşının kardeşi Mihriban'a sevdalıydı. Bu öyle bir sevdalıktı ki adı konulamaz, dile getirilemezdi. Yusuf Ali'nin aşkı tek taraflıydı; ne karşılık beklerdi ne de vazgeçmeyi bilirdi. Sevdası kördü, sessizdi ve içini yakardı. Mihriban ile Yusuf Ali'nin yolları aynı köyde kesişse de kalpleri başka yönlere bakıyordu. Biri sevdiğinin onu sevmediğini sanıyor , diğeri sevdiğini inkar ediyordu. Kimin kalbindeki duygu aşk, kimininki sevdaydı; bunu ayırmak mümkün değildi. Mihriban & Yusuf Ali... Cihan & Sibel... Bu hikâye, yanlış kalplerde filizlenen, doğru zamanda söylenemeyen duyguların hikâyesiydi. 1980'lerin mutlu köyünde, kader yavaş yavaş ağlarını örerken, herkes farkında olmadan kendi imtihanına doğru yürüyordu.

"Biz kavuşmayı değil, kavuşamamayı yazmışız kaderimize. Ben sana doğru her adım attığımda, kader bir duvar daha ördü aramıza. Yine de vazgeçemedim... Çünkü sen uzaklaştıkça ben daha çok sana ait kaldım. Kavuşamadığım her gecede biraz daha eksildim, ama en acısı ne biliyor musun? Seninle aynı hayali taşıyıp, aynı gerçeğe varamamaktı." Ömer asaf & Melek Abisinin arkadaşına aşık olan Melek onun nişanlanmasıyla yıkılır o mahalleyi terk etmek isterken bir anda eline bir mektup geçer ve gerçekleri öğrenir gerçekleri öğrenen Melek ne yapacağını bilemez...