Öz olmayan ailesinden şiddet görmüş Gece mi yoksa ortalığın birbirine katan, dağda bütün teröristlerin bile adını duyunca vücudunun titrediği asker Gece mi? Yoksa kod adıyla Ölüm mü demeliydim? ( HİKAYEDE Kİ BAZI OLAYLARI İZİNSİZ (ç)ALMAYINIZ.)

Herkesin birbirini tanıdığı, düğünlerin de cenazelerin de aynı anda bütün evlere dağıldığı, gündüz vakti kapıların üstünden anahtarların alınmadığı ve o bahçeli evlerin kapılarının asla kilitlenmediği bir mahalle. Birbirine bağlı kız çocuklarının kendilerinden büyük sevdaları, birbirlerine yaslanıp dünyalara kafa tutmaları, direne direne bütün zorluklardan daha güçlü çıkmaları var bu hikayede. Bir de o imkansız aşkların tatlı tatlı heyecanları. Bir de acıları. O çok güzel acıları. E tabi benimle buluştuysanız sesi asla düşmeyen şarkıları. Eğlenesim var benim. Becerebilirsem bu defa öyle kaosa falan bulaşmayan, sıcacık bir topluluk sığdıracağım buraya. Birlikte eğlenelim istiyorum. Faysal'ın dünyasının en güzel kızını tanıyalım istiyorum. Ahu İlay'ı. Arkadaşlarını sonra. Nasıl direndiklerini okuyalım nasıl güçlendiklerini görelim istiyorum. Başlayalım mı? 🤍

"Ben hayatımda hiç okyanus mavisi gözler görmedim." UYARI ⚠️ Smut sahneler, yakınlaşma sahneleri vb. Tralvmatik olaylar içerebilir bunu bilerek okuyun yada okumayın.

Bir insanın başına gelebilecek en güzel şeysin sen. Ama ben bir vampirim... ⚔️ "Kalbine kulak ver, Tanrıça. Dinle, tüm notaları senin için yakacağım." Parmağının ucunu göğsüme dokundurdu. "İki karanlık kalp. İkisi de nefretle dolu." Gözlerimiz birbirine değdiğinde aynı müzik, iki ayrı ruhta çalmaya devam ediyordu. "Dinle," dedi, sanki duyduğum her şey onun da kalbindeydi. "Bu bizim şarkımız. Her şeyi cehennem gibi yakıp kül edeceğim." "Neden?" "Çünkü bu benim resitalim. Kan resitali." (Kurgu, kitap ve karakterler tamamen "karanlık aşk" türüne hizmet etmektedir.)

Gökyüzü kadar yalnız, yıldızlar kadar umut dolu bir kızın hikâyesi bu. Alin, küçük yaşlardan beri içine gizlenmiş bir yarayla büyüdü: gerçek ailesinin sıcaklığını hiç tanımamıştı. Hayatın ona sunduğu boş sokaklarda yürürken, yıldızlara bakıp sessiz dualar ederdi. Onu duyan tek şey gökyüzünün kendisiydi.

Bana izletilen videoyla bir süre kendime gelemedim . Ne yani beni yetimhaneye terk eden kişi , biyolojik babam olan kişi , bir asker miydi ? Ne olmuş beni yetimhaneye terk ettiyse ? Ne olmuş beni ailesinde istemediyse? Ne olmuş askerse ? Sırf bu yüzden taraf değiştirip aşağılık birer puşt olan kendileriyle mi çalışacağımı sanıyorlardı . Çok beklerlerdi . Vatanım , devletim ve milletim benim nefsimden daha üst mertebedeydi . Asla onlara ihanet etmezdim . Gerçek aile klasiklerinden farklı bir hikaye . Uyarı : Hakaret edilmediği takdirde her türlü eleştiriye açığım . İlk yazdığım kitap olduğunu düşünerek eleştirin lütfen . Genel olarak çoğu şeyi kendi kafamda oluşturmuş olsamda ben de insanım . Olaylardan , okuduğum kitaplardan , izlediğim film ve dizilerden etkilenebilmekteyim . Son olarak okuduğunuz için teşekkürler . Dipnot : Tüm hakları saklıdır . Kapak tasarımı kendime aittir.