Nare Kaya... Sıradan bir hayatı olan, kendi halinde yaşayan bir tıp öğrencisi. Ta ki bir gün... Abisinin unuttuğu bir dosyayı götürmek için gittiği o evle her şey değişene kadar. O ev... Sıradan bir ev değildi. Ve o adam... sıradan biri hiç değildi. Yaman Karahan. Karanlık işlerin içinde büyümüş, gücüyle korku salan bir adam. Onun dünyasında merhamet yoktu. Kurallar basitti: ya itaat edersin... ya da yok olursun. Ama o gün... Yaman'ın gözü, hiç ait olmadığı birine takıldı. Beyaz elbisesiyle, o karanlığın ortasında duran bir kıza... Nare'ye. Bir bakışla başlayan bu hikâyede, masumiyet karanlığa bulaşacak... Ve bazı insanlar... Seçim şansı olmadan birine ait olacak.

Arkadaşı tarafından para için ihanete uğrayan bir kızzın adama mahküm edilmesi ön izleme : 3.bölüm Helin ben çok özür dilerim pişman oldum gerçektenn . - neden bahsediyosun simge . dedim sinirlice - şaka falanmı ben anlamıyorum bayıltılıp neden tanımadığım bi yerde uayndığımı . dedim bağırarak - o seni almak istedi . dedi o an annemin de daha almadımı seni demesi geldi - kim dedim , ve o an elimden telefon çekildi ve duvara atıldı , ani refklesle kendimi koruma altına alıp geri çekildim. gözümün önünde telefon parçalara ayrılmıştı, biraz daha uzaklaşıp ellerimi yüzümden çektim ve kim olduğuna baktım . karşımda yine tanımadığım bi adam vardı benden 4-5 yaş büüyk duruyordu. - sen sen kimsin . dedim , yüzüme bakıp gözlerini kapattı ve 1-2 saniye öyle bekledi . gözlerini açtığında ateş saçan gözler beklemiyordum . kolumdan hızlıca tutup beni sürüklemeye başladı . geldiğim merdivenlersen sürüklerken kitlenmiştim , kendime gelip kolumu kendime doğru çekiştirdim ..

Bazı insanlarla iki kere tanışırsınız. Ben az önce yıllardır ölü sandığım kocamla, ikinci kez tanışmıştım.

"Kaçıyorsun," dedi adam. Sesi sakindi, öyle sakindi ki, sanki cevabı çoktan biliyor da yalnızca korkumu izlemek istiyordu. Yağmurdan ıslanmış sokakta, siyah arabasının önünde dururken karanlığın içindeydi. Uzun boyu, ağır bakışları ve hiç acele etmeyen hareketleriyle gecenin bir yarısı insan onun yanında istemsizce geri çekilmek istiyordu. Ben de istedim, heleki benim gibi korkak bir kız. Çenemi kaldırıp korkmadığımı göstermeye çalıştım, "Tanımadığım adamlardan uzak duruyorum," dedim, boş sesim zerre etkisi yoktu. Dudaklarının kenarı hafifçe kıpırdadı, ama gülmedi. Gülmezdi, bence elinde bu kadar kan olan insanlar gülmemeliydi. "Ben tanıyorum ama," dedi. Kaşlarım çatıldığında, parmaklarımı montumun cebinde sıktığımı fark ettim. "N-neyi?" Diye geveledim, etrafıma geceye bakındım, yalnız, boş ve karanlık çıkmaz bir sokaktaydık. Gözleri yüzümde dolaştı, uzun uzun baktı bana. İnsan ilk defa bir yabancının bakışından utanabilir miydi bilmiyordum ama o adam sanki yüzümü değil, sakladığım her şeyi bakıyordu. "Ceylan bakışını," dedi sonunda. Nefesim boğazımda düğümlendiğinde, kaçmak istedim, çünkü o beni okuyordu. Kaçmak isteyen yanımı, yalan söylemeye hazırlanan dilimi, korkumu, hepsini görüyordu. Elindeki sigarayı yere atıp ayakkabısıyla ezdiğinde bana doğru bir adım daha attı, içgüdülerim geri çekilmem için bağırıyordu ama ayaklarım yerinden kıpırdamadı. "İsmin ne?" diye sordu. "Gazal." Adamın bakışları değiştiğinde, "Gazal," diye tekrarladı ismimi yavaşça, ağzına bıraktığım tadı tadıyordu sanki. "Ceylan demek." Kanım çekildiğinde, ceylan bakışlarımı ondan kaçırmaya çalıştım ama başaramadım. Çünkü o adamın bakışları insanı tuttuğu yerde bırakıyordu. Başını hafifçe yana eğdi, karanlık gözleri hâlâ üzerimdeydi. "Komik," dedi alçak bir sesle, sesini alçaltması

Memnuniyetsiz ifadesiyle beni dinledikten sonra alayla tek kaşını kaldırdı. Olduğu yerden bana doğru yaklaşarak kollarımı sıkıca tuttu. Yüzünü yüzme iyice yaklaştırarak nefesini hissetmemi sağladı. "Bu önemli mi zannediyorsun? İstediğin kadar pişman ol nefes alacaksın. Bana verdiğin o sözü tu-ta-cak-sın. Sen Zehir Yılmazsın, benimsin. Anladın mı?" Olduğum yerde sessizce durmaya devam ettim. "Anladın mı dedim!" Diyerek kolarımı sarsarak bağırdı. Hıçkırıklarımı tutmaya çalışarak kafamı salladım. Bu hareketim üzerine dudaklarını saçlarıma getirerek kafama uzun bir öpücük bıraktı. ondan kurtuluşumun olmayacağını o uçurumda anlamalıydım.

"Yapma." Sesimin titremesini istemesem de kollarının kıskacında ki bedenim tıpkı sesim gibi titriyordu. Göz kapaklarımı sımsıkı birbirine bastırsam da burnundan verdiği nefesi yüzüme çarptığın da öfkelendiğini anlamıştım. Çıplak sırtımın değdiği duvara sert bir darbe geldiğinde ağzımdan küçük bir çığlık kaçtı. Kafamın hemen yanına bir darbe daha geldiğinde yerimden sıçradım. Zaten titremekte olan bedenim üçüncü darbeyle daha fazla dayanamadı. Sırtımı duvardan çekmeden yere düşen bornozumun üstüne oturdum. Korkuyordum. Bu adamdan ölesiye korkuyordum. ... "Asıl hayatın bu geceden sonra başlıyor karıcığım." ... Yayım tarihi : 23 Ocak 22

En yakın arkadaşıyla birlikte hırsızlık yapmaya girdiği evde yakalanırsak ve yakın arkadaşınız sizi orada bırakıp kaçarsa ne olur? Üstelik hırsızlık yapmaya girdiğin ev yeraltının en büyük mafyasına aitse? Hayır bildiğimiz mafyalar gibi değil. O tamamen acımasız, gaddar ve hiçkimseye acımayan bir Kurt! Ve Tilki o kurtun eline düşeceğini asla tahmin edemezdi. Dikkat! Karakterler arasında 10 yaş fark vardır ve dark romance, daddy issues kurgusudur! Yaşı küçük olanlar, pisikolojisi bozulmasın isteyenler, şiddet sevmeyenler lütfen kitabı başlamadan bıraksın.

Genc kız arkasına bakmadan kaçmaya çalışıyordu biliyordu genç kız yakalanırsa herşey biterdi arkasında ona durması için bağıran adamları duysada yoluna devam etti -lütfen durun artık Diye bağıran adamı hiçe sayarak biraz daha hızlandı ama gitiği yolda önüne çıkan arabayla durmak zorunda kaldı genc kız durup bakmaya fırsatı yoktu ama gördüğü arbayı hemen tanıdı genç kız ve durmadan ormanlık alana doğru koşmaya başladı biliyordu azraili arkasında bir nefes uzaklığında kaçamıyacağını bildiği halde koşmaya devam etti -dur lan dur Diye bağıran boriton sesi duyunca tüyleri diken diken oldu genç kızın kesilen nefeslerini koşmaktan ağrıyan baçaklarına rağmen koşmaya devam etmek istedi genç kız ama yolun sonuna gelmişti çünkü olduğu yer bir uçurumdu ve aşağısında temiz oldugu beli olan berak bir deniz vardı korkarakta olsa durdu ama biliyordu kurtuluş yoktu ya arkasındaki azrailine boyun eğecek yada o uçurumda dibi görecek durdu genç kız ve kendine düşünmek için zaman verdi - Çok yoruyorsun beni yavrum hadi gel buraya Arkasından gelen sese dönmek istemesede yavaş yavaş döndü genç adama gördüğü yüze bakmak gelmiyordu içinden ama son bir kes görmek istedi keybetmişliği biliyordu genç kız ama adam bilmiyordu ama öğretecekti genç kız ona da -durmayacaksın değil mi Diye seslendi genç kız yorulmuş ve tükenmiş sesiyle -durmak yok yavrum durmayacağım ta ki sende kabul edene kadar bilirsin kaybetmem ben Genc kız biliyordu o kaybetmezdi ama kaybedecekti bu defa genç adamın gözlerine baka baka geriye doğru iki adım attı -Sakın tek adım atma dur ve bana doğru gel Genç kız tebesüm etti bu adam gözüne bakınca bile bilebilirdi aklından gecenleri ve yapacağını ne yani şimdi bilmiyormu burdan sonra durmak yoktu Tebesüm etti genç kız ve bir adım daha gitti biliyordu bu son adımdı sonrası yoktu -Durrrrrr

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş'ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan'ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan'a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş'ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile." Sadakat bir yalandı. İhanet ise tek gerçek.

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.