"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş'ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan'ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan'a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş'ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile." Sadakat bir yalandı. İhanet ise tek gerçek.

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.

Adam sonunda sessizliği daha fazla taşıyamadı. Sesi, Midyat'ın taş duvarlarına çarpıp geri dönen sert bir yankı gibiydi: "Ben senin gölgenle yaşamaya mecbur değilim," dedi. "Eğer bu evde kalacaksan, geçmişini kapının dışında bırakacaksın. Yoksa bu suskunluk ikimizi de yiyip bitirir." Kız ilk kez başını kaldırdı. Gözlerinde korkudan çok yorgunluk vardı. "Ben geçmişimi dışarıda bırakmadım ki," dedi kısık bir sesle. "Onu zaten benden aldılar." Adamın yüzü gerildi. Bu cevap, beklediği bir teslimiyet değildi. "Bana acıma hikâyeleri anlatma," diye sertçe karşılık verdi. "Ben de seçmedim bunu. Ama buradayım. Sen de buradasın. Ya bu hayatı yaşayacağız... ya da ikimiz de kendimizi tüketmeye devam edeceğiz." Rüzgâr avludan geçerken kapıyı hafifçe salladı. Kız ayağa kalktı, ama adım atmadı. "Yaşamak dediğin şey," dedi, "kalbin olmadığı yerde nefes almaksa... ben zaten onu yapıyorum." Adam bir an sustu. Sertliği kırılmadı ama gözlerinde kısa bir tereddüt geçti. Çünkü ilk defa, karşısındaki kadının suskunluğunun bir inat değil, bir kayıp olduğunu gerçekten anlamaya başlamıştı.

Hayatını ailesinin öncelikleriyle dolduran, duygularını geride tutmaya çalışan bir kadın ve aşka inancı bırakılmayan bir adamın hikayesi.. Affetmek aşkın neresinde? 🌓 Kahverengi gözlerinin paramparça olduğunu görmüş ancak durmamıştım. "Şu haline bak, annen bile sevmemiş seni ben sevmeye çalışıyorum. Sen sevilmek ne demek bile bilmiyorsundur. Sevilmenin nasıl bir şey olduğunu bilmeyen birisine sevgimi verirsem olacağı buydu zaten!" "Kumru," dediğinde ses tonu düşündüğümden daha kısıktı. "Ne Kumru?" dedim kaşlarımı çatarak. "Ne var ne, yalan mı!" "Annemi karıştırma." "Neden, onun bile sevmediği seni sevmeye çalıştım ben." Kaşları çatıktı ama yutkunurken zorlanmıştı. "Pardon," dedim gözyaşlarına bulanmış nefretime eşlik eden alayla. "Kendimi tekrarladım. Bunu zaten biliyordun. Sen tam bir korkak olduğun için benim de onun gibi seni terk edeceğimi düşündün değil mi?" İşaret parmağımı göğsüne yasladım. "Ben seni terk etmeden sen beni yarı yolda bıraktın. Tam olarak bu oldu değil mi, itiraf et." Gözlerine bakarken ne ona karşı, ne de kendime asla saygım yoktu. Kendime saygım olsa onun karşısında olmazdım. "Beni yatak odasında bırakıp o kıza dönerken içinden, tüm kadınlar aynı. Tüm kadınlar bu muameleyi hak ediyor, da dedin mi?" Gözlerine bakarken gözlerim biraz sonra söyleyeceğim şeyin gaddarlığı içindeydi. "Kimse senin annen gibi değil." dedim üstüne basa basa. "Seven kişi terk etmez. Annen seni hiç sevmediği için terk etmiş. Sen de bunun öfkesini başkalarından çıkaramazsın!" "Kumru!" diye gürlediğinde geri durmadım. "Sen sevilmeyi hak etmiyorsun Emir. Dilerim Allah'tan kimse seni sevmesin. Annenin sevgisizliğinde, benim de sana fazla gelen sevgimde boğul."

UYARI : "HİKAYE DE YER YER YETİŞKİN İÇERİKLİ SAHNELER OLACAKTIR ! ALINTI : "Benim ilk yanlışım sendin Dağhan. Ben hayatımda ilk kez kalbime söz geçiremedim, bana rağmen, korkularıma rağmen seni sevmesini engelleyemedim. Ve sen Dağhan, sen şimdi beni tekrar yetim bıraktın, sen şimdi beni bir kez daha öksüz bıraktın." Dağhan yıkılmaz bir edayla tam karşımda durup söylediklerimi dinlerken ben paramparça olmuştum. Gözlerinde ki duygusuzlukla yarışırdı gözlerimde ki acı. "Senden beni sevmeni ben istemedim gece. " Gözyaşlarımı tutamadım hayatımda ilk kez, gözyaşlarım bir bir akarken acıyla gülümsedim. "Ama sevdim. Benim sevgimin sana bir zararı yoktu Dağhan, ama senin öfken beni bir kez daha kimsesizlikle tanıştırdı. Ben bir kez daha annemle babamı kaybettim Dağhan, senin yüzünden! " Daha fazla dayamayarak dizlerimin üzerine düştüğümde gökyüzü de benim gibi dayanamayarak şiddetli bir gürültüyle gürledi ve ardından sağanak şeklinde attı içindekileri, ben içimde ki acıyı atsaydım tüm ülke sular altında kalırdı. Ama bunu yapacak kadar bile gücüm kalmamıştı. Dağhan bana doğru bir adım atmıştı ki elimi kaldırdım durmasını isteyerek. "Sen artık bana gelemezsin. Bende ne kadar istediysem de gelemedim zaten. Seni göremeyeceğim kadar uzağa git, öyle uzaklaş ki gölgen düşmesin gölgemin üstüne, öyle uzaklaş ki aldığın nefes benim nefes aldığım şehirde olmasın. " Dağhan arkasını dönerek benden uzaklaşmaya başladığında yağmurun altında hıçkırarak ağlamaya başladım.. Şimdi yıllar sonra yine bir sokak köşesinde, tek başımaydım, ve yine yanımda tek olan bitmek bilmeyen gözyaşlarım olmuştu.

Mecburum diye düşündüğün duruma gerçekten mecbur kalır mısın? Mecburiyetlik bir tercihtir. Zayıflıktır. Korkaklıktır. Ben zayıfım, korkağım, mecburum.. *** "Canımı çok acıtma olur mu?" Güçsüz çıkan sesim ile elimi geri çektim. "Alışkındırsın, acımaz"

İnsanlarla şeytanlar, zehirlerle yılanlar, gecelerle kabuslar, doğrularla, yalanlar oynar. Ve yeryüzünde cirit atarken maskeli canavarlar; kötü kadınlar, ateşle oynarlar. ••• •Yetişkin okurlar içindir. •Kitabın konusu ve kurgusu tamamen şahsıma aittir. Herhangi bir (ç)alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

❝Yüreğindeki ateşin içinde cayır cayır yanıyordu kadının ruhu. Mahkum edildiği hayatı istememişti oysa... çocukluğu gibi çalınıp alınmıştı gençliği de. Güvendiği her limanın onu yarı yolda bırakmasına da alışmıştı, diğer birçok şeye alıştığı gibi. Şimdi ise içine düşmüş olduğu bir diğer bilinmezliği anlamaya çalışıyordu. AŞK'tan haberi olmayan bir kadındı o, güvenemezdi. Sevemezdi de... Sevmeyi bilmeyen adam ise ona AŞıK olamazdı. Üzer ve kırardı... Bu hikayenin birden fazla kahramanı vardı, lakin hepsi galip gelir miydi... işte orası büyük bir muammaydı. Kıran kırılırdı, üzen üzülürdü. Ama adalet er ya da geç yerini bulurdu.❞ 🌑 3 0 / 1 0 / 2 0 2 1 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 #Mardin 1. 📌 27/01/2022 #Watty 1. 📌 22/05/2022 #Şehvet 1. 📌 13/01/2023 #Yalan 1. 📌 18/01/2023 #Midyat 1. 📌 30/09/2023 #Watty 1. 📌 04/12/2023 #Watty 1. 📌 30/04/2024

En yakın arkadaşımın abisiydi, sürekli benden nefret ettiğini söylerken şimdi beni öpüyordu.Sanki sinirini çıkarmak istercesine sertçe öpüyordu.