Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Amerika'da okuduğu sınıfı müslüman yapan Nehir Türkiye'ye üvey annesinin yatılı olarak yazdırdığı Karahan lisesine gider Karahan Lisesi, dışarıdan bakıldığında sıradan bir okul gibi görünse de aslında sorunlu öğrencilerle dolu bir okuldur. Ve okulda bir katil bir de öğrenci kılığında ajan vardır. 'Çığlık atabilirsin ama asla saklanamazsın,"

Siktir! Yine ilaçlarımı düşürmüşüm..