Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

İspanya'da okuduğu sınıfı Müslüman yapan Nehir, üvey annesinin kararıyla Türkiye'ye gönderilir. Yeni adresi: Karahan Lisesi. Dışarıdan sıradan görünen bu yatılı okulun karanlık bir kuralı vardır: Her öğrenci sekiz kişilik bir ekip kurmak zorundadır. Nehir ekibini kurar. Ama bilmediği bir şey vardır... ekipten beş kişiyle çocukluk arkadaşıdır ve doktor tarafından hafızaları silindiği için kimse birbirini hatırlamaz. Okulun eski çalışanlarından Aslan Bey, Nehir ve ekibini kaçırır. Onlardan tek bir şey ister: Peşlerinde dolaşan katilin kim olduğunu bulmaları. Karahan Lisesi'nde bir katil var. Ve bir de öğrenci kılığında gizlenen bir ajan. Gerçek ortaya çıktığında kim hayatta kalacak? "Çığlık atabilirsin... ama asla saklanamazsın."

Siktir! Yine ilaçlarımı düşürmüşüm..