Bu evde kurallar vardı. Ve kurallara uymayanlar, ya susturulur ya da unutturulurdu. Bana öğretilen şey basitti: Eğil, konuşma, kabul et. Ama ben hiçbirini tam yapmadım. Çünkü bazı insanlar korkuyla büyür, bazılarıysa o korkunun içinden geçerek sertleşir. Ben ikinciydim. Ne dedilerse duydum. Ne sakladılarsa fark ettim. Ne gizledilerse, öğrenmeyi seçtim. Ve öğrendiğim her şey, bu düzenin aslında bir koruma değil... bir zincir olduğunu gösterdi. Artık mesele "uyum sağlamak" değildi. Mesele, o zincirin hangi halkasının kırılacağını seçmekti. Ve ben seçimimi yapmıştım.

Azad Karan, yüreğinin tam ortasına kor gibi düşen Nida'nın aşkıyla yanıp tutuşmaya başlamıştır. Ateşi bir türlü dinmiyordur çünkü Nida onun yanından bile geçmek istemeyen, köydeki diğer insanlar gibi ondan korkan bir kızdır. Aşkının karşılığını alamayan Azad, bu yolda her şeyi göze almıştır. İyi ya da kötü, incinerek veya inciterek Nida'yı kazanmaya karar verir. Gözü ondan başkasını görmüyordur, Nida'nın aşkı onu olduğundan daha acımasız birine dönüştürür. "Seni çok seviyorum, sen de beni seveceksin."