Peşindeyim Arz Alaca. Sen nereye gidersen git, peşindeyim sevgili kurt. * Uyarı: Bu kitap, düşmandan aşka olup ilerleyen bölümlerinde smut (+18) sahneler içerecektir. kapak: dazlakkilicinsahibesi yazıma başlangıç tarihi: 22.04.24

Bazı hikayeler başlangıçtır, bazıları ise bir bitiş. Reyhan Avcı, Üsteğmen Reyhan Avcı... Babasının şehit haberi onun için bir hikayenin bitişiydi lakin asker olmayı seçene kadar...

Geçmişinden kaçıp askerliğe sığınan Kılıç Karaalp'in zorlu bir görevde hem timini hem de ailesini bir arada tutması gerekmektedir. Bu sırada ailesinin yanına tatil yapmaya gelen Savcı Arya Viran ise ona görevinde yardım etmeye mahkumdur. ~Viran Gölge kitabındaki Kılıç'ı ana karakter olarak alıyor, fakat bağımsız.~

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

"Hoşuma gidiyorsun ama seni öldürürüm."

••Kitap oldu. Yakında final olacak ve seri altı kitaptan oluşacaktır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

''Önüne baksana be! Kör müsün?'' diye cırladığımda kaşlarını çatıp, ''Asıl siz önünüze bakın! Çarpan sizsiniz.'' deyip bavulunu yerden aldı. ''Sen önüne bakmadığın için eşyalarım yere düştü! Bak eşyalarım diyorum! Çoğul eki var!'' sözlerimle eşyalarıma umursamazca bakıp omuz silkti. ''Benim sorunum değil. Kalitesiz mal alırsanız böyle olur.'' demesiyle çıldıracaktım neredeyse. ''Bunları toplamama yardım edeceksin!'' dedim öfkeyle. ''Hayır, bu beni ilgilendirmez.'' ''Edeceksin!'' ''Etmeyeceğim.'' ''Bal gibi de edeceksin!'' ''Etmeyeceğim. Hatta bakın şimdi gidiyorum.'' İleri atılıp onun bavulunu sert bir şekilde yere attım. İçindeki eşyalar dökülmeyecekse bile zarar görsün istedim. ''Ne yaptın manyak!'' derken üzerime atlayacakmış gibi bakıyordu. Bende onu umursamadan eşyalarımı bavula yerleştirmeye başladım. Tarağımı alacakken elimin üzerinde bir el hissettim. Başımı çevirdiğimde bana manyak diyen adamla göz göze geldik. Bir süre ikimizde birbirimize bir şey demedik, diyemedik. Uzaktan bakınca, o sinirle fark edememiştim ama şimdi yakından bakınca anlıyordum ki, gözlerindeki kehribar ile ela karışımı çok güzeldi. Garip bir etkisi vardı gözlerinin. Baktıkça daha fazla bakmak istiyordu insan, sanki gözlerinde bir sır saklıymış gibi. si Bakışlarını üzerimden çekmeden parmağını yavaşça tarağıma uzattı. Eli istemsizce elime değdi. Elektrik çarpmış gibi hızla elimi çektim. Tarağımı bana verdiğinde ona, ''Bal gibi de yardım ettin.'' bakışı attım. Göz devirmekle yetindi. Ardından beraber dağılan eşyalarımı topladık. Bavulumun fermuarını kapattığımda, kehribar gözler bir kez bile bana değmeden gitti. ~Onlar için her şey böyle başladı.