İsmail Furtuna belki bilmiyordu ama. Kaderini ezeli bir düşmanlık bağlasa da kalbi çok önce seçmişti onu; yıllarca süren düşmanlık, Fadime'ye bir şey olma ihtimalini görünce bir anda anlamını yitirmişti sanki. Ve İso, bilinçsiz de olsa, zihninin her köşesine yerleşen o düşman kızından öte hiçbir şeyi düşünemez olmuştu

Dostunu yakın tut, düşmanını daha yakın. Babasını kaybetmemek için elini Şerif Furtuna'nın kanına bulayan Fadime, kendini bekleyen şeylerden habersizdi. "Sen akıllı bir kızsın, Fadime. Senin yüzünden tekrar alevlenen bu kan davasında babanı veya abini kaybetmemek için ne yapman gerektiğini biliyorsun, değil mi?" İmzalar atıldı, kader baştan çizildi. Dosta uzak düşülüp düşmanın inine girildi. 🌑🍪🌑🍪🌑🍪🌑🍪 🌑🍪🌑🍪

❝Artık ona baktıkça kahkahalarla gülerek eğlendiğim çocuğu değil; sevdikleriyle sınanmış ve gözlerinin ardında vücudundaki her bir yaranın ne denli kanadığı görünen adamı görüyordum.❞ #İsFad

ismail ve fadime'nin kaçtıkları her şey, aynı yatakta onları yakalar. 10.01.2026

iso furtuna, tehdit altında olan fadime koçari'yi, ona furtuna soyadını vererek korumaya çalışır. 27.12.2025

"sen benim elimden yaşayacağım tüm duyguları aldın." [ismailfurtuna,fadimekoçari]

"sırtıma senden bıçak yarası yiyeceğime içimde ukde kalmana razıyım ben furtuna." ! slow update ! x: zambakmisim 2.12.25

"Ölümüm senin elimden olmayacakmış, Fadime Koçari..." "Yanlış çünkü senin kalbini ben durduracağım." Ve belki de en büyük savaş, düşman aileyle değil, kendi kalbiyle olacaktı. [SPOİLER VE DUYGUSAL İÇERİK BULUNUR!] Bu hikâye, [Taşacak Bu Deniz] evrenine ait karakterlerle yazılmış bir hayran kurgusudur. Karakterler bana ait değildir, hiçbir ticari amaç güdülmemektedir. Hikâye tamamen kurgusaldır, gerçek kişilerle bağlantısı yoktur.

Okyanustan hallice irisleri yüzümün her santiminde itinayla dolaşırken merak duygusu çoktan esir almıştı bedenini. "Niye bana bunu yapıyorsun Fadime? Söyle, sen de rahatla ben de." dedi bana doğru bir adım atarak. Onun adımına karşılık ben bir adım geriledim. Sağ elimin işaret parmağını ona doğru kaldırarak, "Seni sevmiyorum çünkü. Nefret ediyorum senden. Duydun mu? Nefret." dedim en içten ses tonumla. Afalladı. Bu kadarını beklemiyordu belli ki. Omuzları yenilgiyle düştü. "Sana geçmişi unutturmak istiyorum, kendimi affettirmek istiyorum. Sadece bir şans, tek bir şans veremez misin bana?" yalvarırcasına kurduğu cümleye karşı sadece sustum. "Fadime, ben senin yolunda bittim kızım. Çaresizliğimi görmüyor musun?" dedi kendini göstererek. Burukça gülümsedim. "Sen çaresizlik nedir nerden bileceksin? Hiç ben olmadın ki."

Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.