Kayra: Kuryeniz çok yakışıklıydı vallahi! Çiçek Pastane: Lütfen, kuryemizin aklını çelip iş performansını düşürmeyiniz Çiçek Pastane: Hem kuryelerin hepsi evli ve beşer tane de çocukları var Kayra: Üzdü be aga :") &Başlangıç tarihi: 23.03.2021 &Bitiş Tarihi: 17.05.2021 Not: Kurye adlı ilk ve tek textingdir.

Hasta babaannesi için okulunu bırakan Halime hayatın ona sunduklarından habersiz sıradan hayatına devam ediyordu. Ta ki babaannesinin vefat etmesi ile herşey değişir. Asla yapmam dediği şeyleri yapmak zorunda kalır. ''Senin paran ve mirasın benim gözümde o kadar değersiz ki!'' ''O zaman at o imzayı ve herşey bitsin!''

'Özel numara...'' O olabilirmiydi? Sinirle kapattım telefonu. Başka kim saat iki buçukta arar ki? Tekrar çaldı telefon. ''Özel numara arıyor...'' Bıkkınca açtım telefonu. Ben daha alo dememiştim ki karşıdan gelen öfkeli ses ile donup kalmıştım. Kulaklık taktığım için mi bilmiyorum ama ses daha gür geliyordu. ''O lanet otobüsün önünü kesmeden in çabuk!'' Bu ses... Kimdi bu? ''Sana diyorum civciv benimle inatlaşma ve in!'' Sinirle fısıldadım. ''Sen kimsin ki seni dinlemeliyim ha!'' Derin bir nefes alma sesi geldi. ''Sana in diyorum eğer inmezsen köyüne gelir ve...'' Dediğinde bir anda küfür savurarak sözünü kesti. ''Sapık mısın?'' Diye sordum tüm korkumla. ''Hayır!'' Diye kükredi. ''O zaman?'' Dedim ağlamaklı. Kapattığım telefon ile korkuyla göz yaşlarım yanaklarımdan aktı. Bu kişi gerçekten de beni takıntısı haline getirmiş olmalıydı. Beni takip ettiriyordu.

'' Ben Zeliha.'' Dedim ağlayan sesimle. Sonra daha çok ağlamaya başladım ama telefonu kendimden uzaklaştırdım. ''Buyrun tanıyamadım.'' Dedi. Biraz nefes alıp tekrar kulağıma götürdüm telefonu. ''Ben Zeliha... Hani bana çarpmıştınız.'' Dedim kısık sesimle. Bir müddet ses gelmedi. ''Evet buyrun?' Dedi düz bir şekilde. Biraz durdum. ''Bana istediğim zaman sizi arayabileceğimi söylemiştiniz.'' Dedim kısık sesimle. ''Evet.'' Dedi. ''Müsait olduğunuzda gelebilir miyim?'' Dedim. Gözyaşlarım yanaklarımdan akarken. Zeliha ailesinin ölümü ile yetimhaneye bırakılmış bir kızdı. Tek istediği yetimhaneden kaçıp hakkı olan mirası için dava açmaktı. Bu yolda tevafuk karşısına çıkan adam ve sonrasında peşi sıra gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalan genç kız artık önüne çıkan engelleri aşarak hayatın ona çizdiği yolda sabit adımlarla yürümek istiyordu.