SCHOOL LOVE " සීයට කියන්නෝන ගෙදර තියෙන ශාr ප් ඔබ් ජෙක්ට්ස් ඔක්කොම අරන් කොහෙහරි ලොක් කරල දාන්න කියලා. " " අම්මා සීයට කියන්නෝන අඹ ගහේ අතු කප න්න කියලා. " රුද්වි හිනා වුණේ සද්දෙට.. අම්මා සීයටත් ඇහෙයි කියලා රන්දුල් බයත් වුණා. රුද්විට අයිති රන්දුල්ගෙ ඇදේ පැත්තක් අත්පත් කරගෙන රන්දුල්ගෙ පොරෝන රෙද්ද ඇගට දාගත්ත රුද්වි කොට්ටෙත් අතින් ගහ_ලා හදාගත්තෙ රන්දුල්ගෙ බෙල්ලෙන් ඇදලා ඇදේ මැදට ගන්න කලින්. " ඇද පල්ලෙ දෙරිගහන්නැතුව මෙන්න මෙහෙන් ඉන්නවා... ඉඩ තියෙන්නෙ තව දහයක් දාන්න.. " රන්දුල් රුද්විගෙන් අනිත් පැත්තට හැරිලා කොට්ටෙ බදාගත්තා. " අඹ ගහේ අතු කැපුවම මට බැල්කනියෙන් ගෙට එන්න බෑ කියලා හිතන්න තරම් අයිලන්ඩ් ෆස්ට් මෝඩයි කියල මං හිතුවෙ නෑ රන්.. "

" මං දන්නෑ දුරුතු අයියේ...මේ ආදරේ කොච්චර අසම්මත වුණත් මට ඔයා නැතුව ජීවත් වෙන්න බෑ.අනේ දිගංචියෝ...ඉන්න තැනකින් ඉක්මනට වරෙන්කෝ..." 2024-08-05 2024-10-05

"මම හිතන්නේ නෑ සයුර මගේ හිතේ තියෙන දේවල් කියන්න තරම් තාම ඔයාව මට close කියලා" "එහෙනම් ඇයි සිතිජ මට close වෙලා බලන්නේ නැත්තේ!"

වෛරයෙන් ඇරඹුන ආලන්දරයේ මායාමය වෘත්තාන්තය... DON'T COPY MY WORKS!! DON'T CREATE FCKING PDFS!! Start Date : 2025/08/03 End Date :

'මනු මගේ නිර්මල ප්‍රේමයේ ආනන්දණිය ප්‍රතිමුර්තිය උනාට වැඩක් නෑ ඌට තිබුනේ එසේ මෙසේ උණ්ඩුකපුච්චේ අමාරුවක් නෙවෙයි. මුත් එක්ක ජිවත් වෙනවා කියන්නේම දෙබරකට ගල් ගහලා එතනම ඉදන් දැලි පිහියෙන් කිරි කනවා වගේ වැඩක්. ' ෴ සිහින මන්දහස් ෴ සමහර කතා වලට පෙර වදනක් ලියන්න හරිම අමාරුයි. මේත් ඒ වගේ කතාවක්. සිහින ❤️ මනස්

උදා ඉර නුඹයි, අහස් කුස මනරම් පියුම් විල මමයි, සිඹින නුඹෙ හසකැන් නහවන්න ප්රේමෙන්,පේවීලා ඉන්නම් පෙති දිගැරුනත් නුඹට කාරියක් නැත්නම්..

ජීවිතයේ, අපට ජීවය දෙන ආදරණීය ප්‍රේමණීය මෙන්ම වේදනාකාරී මතකයන්ද ඇත. ඒ මතක, හුදෙක් හදවතට ගෙන එන්නේ ජීවයට ඇති ආශාවයි. කඳුලකින් නොසරසා ජීවිතයක්, ප්‍රේමණීය හැඟීමෙන් පුරවාලීමට මිනිසුන් වශයෙන් අප සැවොම උත්සාහ කල යුත්තෙමු. සීමා නැති ප්‍රේමයේ උතුංග දායාදයන් විඳගැනීමට ශුද්ධ වූ ආත්මයන්ගේ ආශිර්වාදයන් සක්වල සෑම ජීවයකටම ලැබේවා! එන්න, අපි ටිකක් දුශ්කර පළාතකට යමු, සාමජයෙන් දුක් ගැහැට විඳි, අපමන බාධක ඉන්ද්‍රකීලයන් සේ විඳදරාගත් සොදුරු ජීවිත රැසක එකමුතුවක් ප්‍රේමයේ නාමයෙන් ආත්මීය සුවය ලබන හැටි දකින්නට. ඉහත්තාවේ බණ්ඩාර වලවුවේ සිට, ඔවුන්ගේ ඇසින් මම, පොඩි ඉස්කෝලේ මහත්තයා...

වීරයා ලෝකෙ වෙනුවෙන් තමන් ආදරේ කරන අය කැපකරද්දි දුශ්ටයා තමන් ආදරේ කරන අය වෙනුවෙන් මුලු ලෝකෙම කැපකරා..

අපි කවුද කියලා අඳුරගන්න අපි කොච්චර මහන්සි වෙනවද? ලෝකෙට පේන දේද ඇත්තටම අපිට ඕන කරන්නේ? සමහර දේවල් අපි තේරුම් ගන්නේ කොච්චර පරක්කු වෙලාද? ඒත් ඒ වෙලාවට හරි එහෙම වෙන එක කොච්චර ලොකු දෙයක්ද? මට ලෝකෙට කෑගහලා කියන්න පුළුවන් නම්.. අනේ මන්දා.. මට ඒ ඇති ජීවත් වෙන්න.. මේ මම! මේ මගේ කතාව!! පියවි