ရိုးသားပီး ကလေးဆန်ဆန်နေတတ်ပေမဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီးပေါ်မှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်လုပ်ချင်တဲ့ ချစ်လွန်းပို ချစ်ရသူတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလို့ ထပ်ပီး ချစ်ရမှာ ကြောက်နေတဲ့ အနေတည်ပီး ချောမောခန့်ညားတဲ့ မင်းတည်တံ့ မင်းတည်တံ့မှာ သိပ်ချစ်ရတဲ့ ညီမလေး တယောက်ရှိတယ် အဲ့ညီမလေးက ရှားပါသွေးအမျိုးအစား ပိုင်ဆိုင်ထားသူမို့ သွေးအလှူရှင် ရှာရခက်နေတဲ့အချိန် ..... ရှားပါးသွေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ချစ်လွန်းပို ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ရှာတွေ့သွားတဲ့အခါ..... ညီမလေးအတွက် အသက်ကယ်ပေးတဲ့ ကောင်မလေးကို ဥက္ကဌကြီး ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်မလဲ ဆိုတာ.....

မင်းကကိုယ်ရဲ့ပထမဉီးဆုံး အလင်းရောင်ပေးတယ်မိန်းခလေးပါကွာ မင်းကို ကိုယ်ဘဝထဲကထွက်သွားခွင့်ပြုမှမဟုတ်ဘူး မင်းထွက်သွားလို့ကတော့ ကိုယ်ရူးမှာသေချာတယ် ခလေး။ အာဏာစက်

"ကိုယ့်မင်းကိုချစ်တာ မင်းဒယ်ဒီကို မုန်းနေတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး ပျို။ မင်းက မင်းဖြစ်နေလို့ကို ကိုယ့်က ချစ်တာ" ကမ္ဘာစည်း "ပျို ဦး ကို မုန်းတယ်။ ပျို နှလုံးသားကိုအရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်လို ဆော့ကစားခဲ့လို့ ဦး ကို မုန်းတာ" ပျိုမဒီ

မိဘ​တွေဆုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့ဆာရန်းဟာအ​ဒေါ်ဖြစ်သူနှင့်စိမ်းလဲ့မြင့်မိုလ်ဆိုတဲ့​စံအိမ်ကြီးမှာ​နေထိုင်ဖို့ဖြစ်လာပါ​တော့တယ်....စံအိမ်ရဲ့သခင်​လေး၂​ယောက်ဖြစ်တဲ့ထယ်၀န်းနှင့်​ထယ်ဂွန်း.....အမြွှာဖြစ်​ပေမဲ့စရိုက်ချင်းမတူတဲ့သခင်​လေး၂​ယောက်နှင့်ဆာရန်းတ​ယောက်ဘယ်လိုစိတ်၀င်စားစရာ​ကောင်းတဲ့ဇာတ်လမ်းဖြစ်​ပေါ်လာမလဲဆိုတာဖတ်ရှု​ပေးကြပါအုန်း​နော်

"....လွှတ်စမ်း.....ငါ့မိဘတွေ မင်းကိုမွေးစားခဲ့တာ....ငါ့ကိုအခုလို ဆက်ဆံဖို့မဟုတ်ဘူး တခေတ်မာန်..... မင်းက သိပ်ရွံဖို့ကောင်းတဲ့အောက်တန်းစားကောင်.... "နွဲ့ယိမ်းပျို........ "မမ ရုန်းနေလဲအပိုပဲ.... မောင်တို့က မမ ပြောသလိုပဲ ဘာမှမတော်ဘူး.... ပြီးတော့ မောင်ငယ်ငယ်ကတည်းက မမကိုချစ်လာတာ.... မမကိုမောင်ပဲ အပိုင်ရမယ်... မောင့်အချစ်တွေကိုအသာတကြည်လက်ခံလိုက် မမ.. "တခေတ်မာန်..... >>>>>>>>>>>>>>>>>>>♥<<<<<<<<<<<<<<<<<<< ငယ်ငယ်ကတစ်ဦးတည်းသောသမီးအဖြစ်... မွေးဖွားခဲ့ပင်မဲ့.....မိဘတွေက သားယောကျ်ားလေး... အလွန်လိုချင်တာကြောင့်.... ဂေဟာကနေကလေးတစ်ယောက် ခေါ်ယူမွေးစားခဲ့ပြီး.....မိဘတွေရဲ့အချစ်ကို.... ထိုကလေးအပေါ်ခွဲပေးလိုက်ရတဲ့အခါ...... မကျေနပ်ချက်မနာလိုမှုတွေကနေပေါက်ဖွားလာတဲ့ အမုန်းစိတ်အပြင်....... ထိုကလေးလေးက....သူမဘဝကို သိမ်းယူလိုက်တဲ့အခါမှာတော့......❤ မနဲ့မောင်type ပါ 🚨🚨

"မင်းကိုငါမှမပိုင်ဆိုင်ရရင် ဘယ်သူမှလဲမပိုင်စေရဘူး အေး တကယ်လို့သာမဟုတ်တဲ့လူကပိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းရောအဲ့ကောင်ရောကိုသတ်ပစ်မှာ" ခက်ထန်မောင် + ချစ်လွန်းကဗျာ

ခွန်မြတ်မင်းမာန် '' ဒါဆို ဘုရင်လို့ခေါ်လေ '' ဟေသရီလွန်း '' ဘာရှင့် ''

သူက ငါ့ကိုဆို ရန်သူလိုပဲ ဆက်ဆံတာ၊ ငါ ဘာတွေများ အမှားလုပ်မိလို့လဲ။ #ရှေး ဘဝမှာ အကြောက်ဆုံးက မင်း မုန်းမှာကိုပဲ... ဒါပေမယ့် မင်းသာပျော်ရွှင်မယ်ဆိုရင်... #ကိုရဲ အချစ်ဝတ္တုရှည် လေးဖြစ်ပြီး ၊ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အလှပဆုံး မြို့နယ်လေးအကြောင်းပါ တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ခံစားရမှာပါ။ Disclaimer; ဒီ Story ထဲမှာ ထည့်သုံးထားသော ပုံများအားလုံးကို original uploader များအား credit ပေးပါသည်။

She was never meant to be noticed. For three seasons, Cecily Featherington has played her part-smiling when required, curtsying when expected, and pretending she doesn't hear the whispers that call her forgettable. But when she vows this season will be her last, fate takes an unexpected turn. He was never meant to fall. Viscount Anthony Bridgerton is the model of propriety-until she walks into the room. With paint on her hands and wit sharper than any gentleman's, Cecily defies every rule he's built his life upon. She is the one woman who unsettles him, challenges him, and makes him question everything he thought he wanted. What begins as rivalry and restraint turns into stolen glances, near confessions, and nights spent wondering if love can survive the weight of reputation. Because in a world where every feeling is a scandal, and every choice has a consequence, Cecily and Anthony's connection is anything but proper. It's fierce. It's forbidden. And it's utterly, irrevocably, out of the ordinary. -- Pre Bridgerton Series - Anthony Bridgerton x Cecily Featherington Standalone Cecily is my creation, and I own all rights to her. The Bridgerton books are owned by Julia Quinn, and the tv series is owned by Shondaland and Netflix.

𝐚𝐝𝐯𝐞𝐫𝐛; 𝐚𝐩𝐚𝐫𝐭 𝗺𝗲𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴; 𝐭𝐰𝐨 𝐩𝐞𝐨𝐩𝐥𝐞 𝐬𝐞𝐩𝐚𝐫𝐚𝐭𝐞𝐝 𝐛𝐲 𝐚 𝐬𝐩𝐞𝐜𝐢𝐟𝐢𝐞𝐝 𝐝𝐢𝐬𝐭𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐢𝐧 𝐭𝐢𝐦𝐞 𝐨𝐫 𝐬𝐩𝐚𝐜𝐞 romance, angst, drama ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ "We're running out of time," Aera murmured, her voice barely above a whisper as they strolled side by side along the deck, fingers loosely intertwined. Heeseung sighed, his thumb brushing over her hand. "Yeah... we wasted so much time being idiots and arguing over nothing." Aera leaned her head against his shoulder, her steps slowing. "I wish tonight didn't have to end like this. I'm not ready to let go." Heeseung paused, letting go of her hand and turning to face her. "Aera... I'm sorry, but look," he said, glancing toward the horizon where the first light of dawn was breaking. "Tomorrow's already here. Dragging this out is only gonna hurt more." She opened her mouth to respond, but the words stuck in her throat. Heeseung's expression softened as he gave her one last lingering look before walking away, leaving her rooted in place on the empty deck. Aera's heart clenched as she watched him disappear, the weight of unspoken feelings hanging heavy in the air, the night slipping away just like the moments they let pass between them. ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ lee heeseung x oc idol heeseung x oc enemies to lovers, friends with benefits longer summary inside @enhaheart ✧ ೃ༄*ੈ✩