Adam ince uzun parmaklarından birini Serhan'ın göğsündeki cihaza bastırdı ve kendinden emin bir tonda konuşmaya başladı. "Ben Özel Kuvvetler'den Üsteğmen Altay Başaran. 28AB3974DTS. İç hatlar yirmi sekiz Beyrut Hazal. Görevimin bitişini beni dövdürerek kutladığınız için çok teşekkürler." Ya da Arkadaşları tarafından panik lavanta lakabıyla çağırılan ve heyecanlandığı anlarda asla yalan söyleyemeyip saçmalayan Kıdemli Çavuş Serhan Özülkü ile gizli gizli ankara havası dinleyip bütün tehlikeli görevlere gözü kapalı atlayan tim komutanı Kıdemli Üsteğmen Altay Başaran.

"Ne yapıyorsun lan sen" "Ne yapıyormuşum, sevgilimi kucağıma aldım sadece" "Evet, hemde bütün adamların önünde, bilmem farkında mısın ama benim bir karizmam var ve sen şu an karizma mı çiziyorsun" "Oyy sen büyüdün de karizmamı yaptın" "Balamir" diye bağırdım "Tamam gülüm sustum" Biri toprağa hükmediyordu, diğeri şehre. Ama ikisi de aynı bakışa yenildiler.

Kars'ın uçsuz bucaksız beyazlığı, gökyüzünden yere düşen sessiz bir ağıt gibiydi. Bu topraklar, sert rüzgarları ve katı töreleri kadar, içinde sakladığı derin acılarıyla da tanınırdı. İşte Eflal, bu çetin coğrafyanın en narin çiçeğiydi. Aşiretin gururla anılan kızı, güzelliğiyle efsanelere karışmış, kalbini ise yalnızca bir adama, Alparslan'a adamıştı. Sevda, onun için kutsal bir emanet, Alparslan ise bu emanetin sahibiydi. Fakat bir gün, bu emanetin kırıldığını, sevgisinin toprağa düştüğünü anladı. Alparslan, Eflal'in gözlerinde bulduğu huzuru, başka bir kadının gölgesinde aramıştı. Eflal'in üzerine kuma getirmek istemiş ve bunun için aşireti toplamıştı. O gün, Eflal'in içindeki sevda ateşi bir kor gibi yanmaya devam ederken, gururunun üstüne çöken karanlık, ruhunu üşütmeye başladı Odaları şimdi soğuktu; taş duvarlar, Eflal'in sessiz çığlıklarını yankılamak için oradaydı. Oysa bir zamanlar bu duvarlar, onun kahkahalarını, sevdasının umut dolu türkülerini taşırdı. Alparslan, eve her giriş yaptığında, Eflal'in yüreği daha da sıkışıyor, gözleri uzak dağların ardında bir çıkış yolu arıyordu. Kars'ın soğuk rüzgarları, onun acısını daha da derinleştiriyordu "Töre mi ağırdır, aşk mı?" diye sordu kendi kendine. Gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenmişti; çünkü aşiret kızlarına ağlamak yakışmazdı. Ama içindeki isyan, susturulması imkânsız bir fırtına gibi büyüyordu. Her gece yıldızlara bakıp, "Ben sevdim, ama sevdamı elimden aldılar," diye fısıldıyordu. Alparslan'a olan sevgisiyle gururu arasında sıkışmış, bir kadın olarak var olma savaşı veriyordu "Eflal: Karların altındaki sessiz çığlık", sadece bir kadının ihanetle yüzleşmesini değil; törelere, geleneklere ve kalbini yok sayan bir dünyaya karşı verdiği sessiz ama güçlü direnişi anlatıyor. Kars'ın karlı

Dediler, madem kabul ettin son şansı, gir oyuna da kazan ölümle olan yarışı. -------- Bu hikâye yirmi altı yaşındaki otopsi yardımcısının, dört kişiyle beraber yeniden yaşamak için yarıştığı oyunun hikayesidir. Azrail'in tırpanını boynunda hissetmek isteyen her okur, bu romana davetlidir. İyi ölümler.