Babası tarafından geneleve satılmak istenen bir kızın ve onu kurtaran adamın Tutkulu Aşkı...

Bol +18 içeren harika bir kitap içine girince bir daha çıkamayacaksın! ''Gece!Dur nereye?'' ''Seni ilgilendirdiğini sanmıyorum Ateş'' ''Sen benimsin'' ''Bu böyle olmamalı'' ''Benim olan her zaman benimdir!''

"SEVMIYORUM SENI!, ISTEMIYORUM!, NEFRET EDIYORUM SENDEN!,ANLAMIYORMUSUN HÂLÂ?" "SEVECEKSIN LAN! SEVECEKSIN!, BEN SENI NASIL DELI GIBI SEVIYORSAM ,SEN DE ÖYLE SEVECEKSIN, BENDEN KAÇAMAZSIN SARE! BUNU O KAFANA SOK!" "HAYIR, SURATINI GÖRMEYE DAYANAMIYORUM, MIDEM BULANIYOR, NEFESIN, KOKUN, HAREKETLERIN HEPSINDEN NEFERET EDIYORUM!" Gün içinde bilmem kaçıncı defa söylüyodum bu kelimeleri her defasinda da ayni cevabı alıyordum, yıllardır değişmeyen ve her defasinda ondan bir az daha nefret etmeme sebep olan o cevap: "Benim sevgim ikimize de yeter karıcığım" Yaptığı zoraki evlilik onu bıktırmıştı, onu sevdiğni söyleyen bi adam sürekli ona fiziksel ve psikolojik şiddet uyguluyor, acı çektiriyordu, yaptığı yersiz kıskançlıklar yüzünden ona bakan kaç kişiyi ölmekten beter etmişti, kocası olacak o adam evden çıkmasına izin vermiyor,sürekli kilit altında tutuyordu onu, artık bıkmıştı bu cehennem gibi olan kağıt üstü evlilikten. Sonra bi adam gelir... Onu bu cehennemden kurtarmaya gelen bir adam, Sare'nin gerçek kimliğini bulan bi adam, Genç kız gerçek adını öreniyor, yaşadığı hayatın koca bir yalan olduğunu anlıyor... Dengeler değişiyor, gelen bu adam tüm dengeleri bozuyor, kim dost? Kim düşman? Teraziyi tersine çeviren biriydi O... Barlas Demir Soykır.

Ellerini yavaş ve sakince belime yerleştirdi. Vücudumdaki hissettiğim titreme nasıl bir tehlikede olduğumun habercisiydi. Kulağıma eğildi nefesi ciğerlerimin en derinine kadar inerken. kalbim yerinden çıkacakmışcasına atıyordu. "Sen benimsin küçüğüm" dedi sakince kulağıma kullandığı cümle tüylerimi diken diken ederken üzerimdeki küçücük havluyu çekti ve yere bıraktı. dikkatlice beni incelerken refleks olarak ellerimle vücudumu kapatmaya çalıştım. ellerimi tuttu ve beni duvara yasladı. " Benim olanı benden gizleme küçüğüm"

+18 unsurlar içerir. "Dur , iş yerinde olmaz lütfen." Ellerini saçlarım da gezdirip gülümsedi. "Ben nerede ve ne zaman istersem o zaman olur küçük sekreterim." Diyip dudaklarıma daha çok yapıştı. Burası gerçekten yeri değildi. Hemde hiç... Ama ona dur desem bile elleri asla durmuyordu... ~ Ailesini kaybettikten sonra iş için tüm şirketlere cv sini bırakan Afra, bir mafya adamının sekreteri olarak işe başlar... Afra, bu adamın yanında kaldığı sürece başı beladan kurtulmaz. Peki ya birbirini seven iki kişi bunların üstesinden gelebilecekler mi? Bu Bora ile Afra'nın hikayesi... Bu tüm engellere rağmen birbirini hep seven kişilerin hikayesi... *** #kitapta şiddet ve cinsellik vardır# Rahatsız olacak olan varsa kitaba hiç başlamasın!!

Bana her yer ölümdü. Onun yanı ise yaşam. Onun yüzünden ölmeyi diledikçe o bana hep yaşam vadetmişti oysa. Dokuz yıl önce işlenen bir günahın bedelini ödemek; masum bir cana kalır. İntikam için çıktığı yolculukta hiç ummadığı bir şey çıkar karşısına: Hesapsızca duyulan bir aşk. Aşk her şeyin ilacı olur muydu? Yaşananları unutturur muydu? Gülüp eğlensekte, tenlerimiz defalarca kez birbirine değse de, kalplerimiz aşkla dolsa da, hatta geçmişi geride bırakmaya çalışsakta... Tek bir şey değişmeyecekti: Günün sonunda o mezarın soğukluğu, bizi hep birbirimizden uzak noktalara savuracaktı. O savrulduğumuz noktalardan, bir daha bir araya gelemeyecektik belki de... Yaptığımız hatalar büyük olacak, geri dönülemez yollara girecektik. Mesafeler büyüyecek, ortaya çıkan sırlar bizi yerle bir edecekti. Ödenen bedellerin, bir önemi kalmayacaktı. Masumlar, yandığı kadar yakacaktı. Günahkarlar, yaktığı kadar yanacaktı. Aşk her şeye rağmen yine galip gelebilecek miydi? Karan KURTOĞLU ve Asel IŞIK 13/04/2024

Alt tarafı hapiste ki bir mahkûma mektup yazdım, en fazla ne olabilir ki?...

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.