16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

[DÜZENLENİYOR] HER CUMARTESİ YENİ BÖLÜM "Kanımda dolandığını hissediyorum, bana bir şekilde zarar verdiğini biliyorum. Beni yıpratışının verdiği zevki tatmaktan nefret ediyorum. Kollarımdaki damarları tırnaklarımla kazıyasım geliyor bazen. Onu yok etmek için. Tamamen ve ebediyen... Hiçbir şey yapamıyorum, engel olamıyorum. Teslim olmak istemiyorum. Beni ele geçiriyor, tekrar ve tekrar. Karşı koymak öylesine zor ki... Bilirsin, çünkü bu senin zehrin." Kitaptaki tüm karakterler, olay örgüleri, kısmen mekân ve kurumlar hayal ürünü ve kurmacadır. Gerçek kişi, şahıs veya örgütlerle alakası yoktur. Bazı paragraflar dini kitaplardan ilham alınarak yazılmıştır. İnancı yüceltme ve yerme üzerine eleştirel ahlaki bir felsefe yapılmakta ve bu çatışmayı konu almaktadır. Kesinlikle hiçbir kesimi aşağılama veya yüceltme söz konusu değildir. Kitap yetişkinlere yönelik olup küçük yaştaki kişilerin okumaması şiddetle tavsiye edilir. #zehir

Bir odayı karıştırmak hayatını yerle bir etmeye yeter mi? Sadece biraz dinlenmek istemişti. Ama gözlerini açtığında zenginliğin içinde kaybolmuş kibirli bir adamın yatağındaydı, hem de yalnızca bir havluyla. Feraye zengin bir aileye gelin giden ablasının yanında yaşamak için geldiği yalıda yalnızca huzurlu bir hayat arıyordu. Ancak gecenin bir yarısı yanlış bir odaya girip tanımadığı bir adamın yatağında uyanmasıyla her şey geri dönülemez şekilde değişti. O geceden sonra hayatı artık ona ait olmaktan çıktı. Karşısında kibriyle sinirlerini zorlayan ama varlığıyla kalbini darmadağın eden bir adam vardı. Bazı sınavlar kaçmakla geçilmezdi, bazı duygular görmezden gelinmezdi. Ve bazı adamlar unutulamazlardı. ❝"Kucağımdasın." dedi alçak bir sesle. "Dün gece seni elimle getirdim ve vücudunda hâlâ izlerim var." Beni daha çok çekti kendine doğru, kendi alt bedenine doğru bastırdı. Onu hissedebilmek muazzam bir arzu uyandırıyordu bedenimde, sağduyu ve mantığımın yerini şehvet ve ihtiras alıyordu. "Arzu duyduğunu, beni ne kadar istediğini biliyorum." Nefesim hızlandı, söyledikleri ne yazık ki tamamen gerçekti. Onu delice arzuluyordum, hatta bazen rüyamlarımda bile gördüğüm oluyordu. Bu yüzden kasıklarım sızlıyor şu an, bu yüzden ateş bastı bedenimi. Yüzü yüzüme daha çok yaklaşınca burunlarımızın uçları birbirine değdi, dudaklarım öpülme arzusuyla karıncalanmaya başlamışlardı. Onun temasına kayıtsız kalamıyordum, korkunç bir ten uyumu vardı aramızda. "Kaçman bunu değiştiremez." Konuşurken dudakları benimkine dokunuyordu, kendimi tutamayıp ilk hamleyi yapan olmaktan korkuyordum. "Ben de seni istiyorum." diye ekledi en son, zaten hemen ardından dudaklarıma kapandı.❞ ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsel içerik vardır. Cinsellik, küfür ve hassas içerikler barındırmaktadır. Rahatsız olacaklar okumasın.

Ailemin başına gelenleri beni büyüten babamdan öğrendim..... Neden bu şekilde kimsesiz kaldığımı, Aslında var olan ailemden neden uzaklaştırıldığımı öğrendim..... Annem beni korumak için yetimhaneye bırakmıştı. Her hafta beni görmeye gelirdi. Taki yedinci doğum günüme kadar. O günden sonra bir daha annemi görememiştim.... Ben terkedildiğimi sanırken, Ailemi dağıtan kadın yüzünden tek kaldığımı öğrenmiştim. Kendimi, kimliğimi saklamak zorunda kaldım... .......... Bu öykü bir Serçeye ait ........ *** Biri omzuma dokununca gözlerimi açtım. Bana dokunan kişiye baktım. "Iyi misin?" Dedi. Mehmet beyin oğluydu ama ismini bilmiyordum. Kadere bak az önce Ailemin kim olduğunu öğrenmiştim. "Ordan bakınca nasıl görünüyorum. Elini çeker misin." Elini geri çekti ve tam yanıma benim gibi oturdu. "Baban için üzgünüm. Ama katilin kim olduğunu bizde araştırıyoruz." Dedi. "Adın ne?" Diye sordum. "Emir." "Yanıma neden geldin Emir? " "Seni merak ediyordum. Evden çıktıktan sonra seni takip ediyordum." "Neden!" "Dedim ya seni merak ediyorum. Sadece bende değil herkes seni merak ediyor." Elimi tutup bileğimi kendine doğru çevirdi. Serçe dövmemi görünce tebessüm etti. Elimi geri çekip ters bir bakış attım. "Doğru tahmin, Kardeşim sensin." Dedi. İçten sıcak bir gülümseme sundu. "Benim adım Nur. Serçe değil. Seninle de bir bağım yok." Dedim ve Ayağa kalktım. Sürücü koltuğuna geçip arabayı çalıştırdım ve gaza bastım. Ben yolda ilerlerken Emir arkadan olduğu yerden bana bakıyordu. ...

"Vazgeçemediğim en büyük acımsın." Anne ve babasını kaybettikten sonra hayatı tamamen değişmiş olan Akça, hem insanlarla hem de kalbiyle savaş vermek zorunda kalır. Yeni bir okula nakil olur ve okuldaki siyah kart oyununundan kaçınmaya çalışır. Hayatını düzene sokmaya çalıştığı sırada ise karanlık koridorda oyunun kurucusu ile tanışır. Korku bedenini ele geçirdiğinde bilmediği bir şey vardı: Arel Kaan Oğuzoğlu son bir yıldır peşindeydi. Düşünüldü: 10.10.2022♪ Yayınlandı: 11.03.2023♪ Tamamlandı: 24.07.2023♪

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.