Annesinin işi nedeniyle İzmirden İstanbul'a taşınan Rüya Yıldırım yeni okulunda , yeni arkadaşlar edinir. Fakat Emir Ege ile kurduğu arkadaşlık planladığı gibi ilerlemez

Şehir uyanırken bir düzen sessizce sarsıldı. Yekta Kara Öldü. ​Boş kalan bir taht, hırsla bilenmiş kılıçlar ve pas tutmuş bir geçmiş... Şehrin karanlık sokaklarında fısıltılar yükselirken, kimse bu boşluğu kimin dolduracağını bilmiyordu. Kurallar değişti, oyun yeniden kuruldu. ​"Taht paslı olabilir ama üzerindeki kan hala taze." ~ Odanın ağır havası barut ve eski ahşap kokuyordu. Adam, kadını masanın kenarı ile kendi gövdesi arasına sıkıştırdığında, gözlerindeki o delici bakış kadının maskesinin ardına sızmaya çalışıyordu. ​"Yekta Kara artık yok." dedi adam, sesi bir tehdit gibi alçak ve boğuktu. "Ve sen... bu masanın etrafında dönen o kirli oyunların en sessiz parçasıydın. Şimdi bana bak ve yalan söyleme." ​Elinin tersini kadının boynunda yavaşça gezdirdi, parmak uçları nabzının hızını ölçer gibiydi. ​"Bu masaya oturmak mı istiyorsun, yoksa bu masayı hepimizin başına yıkmak mı? O zihninde kurduğun intikam, bu şehri yakmaya değer mi?" ​Kadın, adamın göğsüne yasladığı avuç içlerinde onun sertçe çarpan kalbini hissetti. Geri çekilmedi, aksine bir adım daha yaklaşıp aradaki mesafeyi yok etti. Dudakları adamın çenesine teğet geçerken fısıldadı: ​"O masa çoktan çürüdü. Ben sadece paslanan ayaklarını kırıyorum. Sen o masayı ayakta tutmaya çalışırken, altında kalmaktan korkmuyor musun?" ​Adamın parmakları kadının saçlarına dolandı, başını hafifçe geriye doğru zorladı. Göz göze geldiklerinde aralarındaki o tehlikeli çekim, patlamaya hazır bir bomba gibiydi. ​"Sana güvenmek, elime bir el bombası alıp pimini senin çekmene izin vermek gibi." dedi adam, nefesi kadının dudaklarına çarparak. "Söyle bana... pimi ne zaman çekeceksin?" ​Kadın gülümsedi. O zehirli, büyüleyici gülümsemesiyle... ​"Pim çoktan çekildi. Sadece patlamayı bekliyoruz."

Elçin, İzmir'de bir üniversite kazanarak hayatında yeni bir sayfa açar. Başta arkadaşlarıyla ayrı bir ev tutmayı düşünür. Ancak abisi Yiğit zaten İzmir'de üç erkek arkadaşıyla birlikte yaşamaktadır. Ve Elçin'e şöyle bir öneride bulunur: Arkadaşların ile bizim eve taşın. Elçin başta hayır desede düşündükçe bu fikri mantıklı bulur ve kabul eder. Böylece ev dört kız dört erkekten oluşan sekiz kişilik kalabalık ama enerjik bir öğrenci evine dönüşür. Başta herkes birbirine temkinli yaklaşsada zamanla kahkahalar artar, bağlar güçlenir ve o ev sadece bir öğrenci evi olmaktan çıkar. Hepsinin hayatını değiştiren bir yere dönüşür.

Rastgele bir numaraya attığım o utanç verici mesajın, ölüm fermanım olacağını nereden bilebilirdim? Bir doğruluk mu cesaret mi oyunu. Masum, aptalca bir şaka. Ve yanlış zamanda, yanlış kişiye giden o mesaj: "Kırmızı tangamın nerede olduğunu hatırlamıyorum, dün gece sende mi kaldı?" Ben sadece arkadaşlarımla eğlendiğimi sanıyordum. Ama mesajı attığım numaranın sahibi, tam o saatte cinayet işlemiş bir katildi. Ve daha kötüsü? O gece gerçekten birini öldürmüştü ve benim bu mesajımı, cinayeti gördüğüme dair bir şantaj sanmıştı. Şimdi peşimde sadece utanç verici bir yanlış anlaşılma yok. Peşimde; nefesimi kesmek, beni susturmak ve o "kırmızının" hesabını sormak isteyen bir adam var. O, beni susturmak için her şeyi yapacak bir avcı. Ben ise yanlışlıkla inine girmiş bir av.

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Artık yalnızdı bu koca şehirde. Ailesinden ayrı,sevdiklerinden ayrı.Hayallerimize ulaşmak için bazı şeylerden feragat etmemiz gerekmez miydi zaten? Elmas da aynısını yaptı. Gerçekleştiremediği hayallerine inat diğer hayallerine sıkıca tutunmuştu. Şimdi bir bankta oturuyor ve bundan sonraki hayatını düşünüyordu. Bir iş bulması lazımdı öncelikle,ailesine daha fazla yük olmak istemiyordu. O sırada yağmur başladı. Bütün gün kendini tutup gözünden akmayan damlalar sanki gökyüzünden yağmur olarak düşüyordu yere. Daha fazla tutamadı kendini o da ağlamaya başladı. Koskoca parkta kimse yoktu kendinden başka rahatça ağladı içine dökercesine.. Aradan yarım saat geçtikten sonra yavaş yavaş toparlanmaya başladı. Yağmur şiddetini arttırıyordu,biraz daha böyle durursa ilk günden hasta olurdu ve bu şehirde nazlanabileceği kimsesi yoktu. Kalkmaya hazırlanırken farketti genç kız ilerdeki bankta biri oturuyordu başta tedirgin oldu ama izlemeye başladı o kişiyi belli ki onun da bir derdi vardı. Sırılsıklam olmuştu,demek ki o kişi de uzun zamandır orda oturuyordu hiç fark etmemişti. Elmas bakmaya devam ederken izlediği kişinin banktan kalkıp gittiğini gördü bakışlarını çekip önüne döndü artık gitmeliydi zaman iyice geç olmuştu. Parkın çıkışına yürürken az önce izlediği bankın önünde köstekli bir saat gördü büyük ihtimal az önceki adamdan düşmüştü bu. Mantığı ne kadar hayır dese de içindeki ses o saati almasını ve adamın arkasından gitmesi gerektiğini söylüyordu. Öyle de yaptı. Ama ne o adamı bulabildi ne de o köstekli saati geri bırakabildi.. 🔒İstiridyedeki İnci adında yazılan ilk kitaptır. Merhaba arkadaşlar bu benim ilk kitabım ve duygularımı dışa vuracağım ilk yer,umarım siz de bana destek olursunuz hayallerim sizlere de ulaşır.🙏🏼

İlk defa avuçlarımın arasına aldığım fotoğrafta gördüm yeşil gözlerini... İlk defa karanlık duvarların ardından gördü gri gözlerimi... "Kimsin sen?" "Senin ulaşamayacağın biri, Teğmenim." Bizi Fedailer adlandırıyorlardı. Ölümden korkmayan, kaderi ölüm bağıyla birleşenlerdik. Biz ölüm için yaşayan, ölüm için seçilenlerdik. Ölümle başlayan kaderimiz ise, bir tek susmak yakıştı kalbimize. O karanlıkta parlayan umut, bense güneşin ardında saklanan karanlıktım. Hayalettim, görünmezdim. Ama onun gözlerinde ben... ben başka yerdeydim.

Rosanna Camborne, bir kitap yazarıdır ve aklındaki karakterleri kelimelere dökmeyi planladığı sırada işler bambaşka gelişir. İlkel bir zamana ve hayal gücündeki canlıların bile ötesinde bir dünyaya geldiğinde yazmayı planladığı kötü karakter artık tam da karşısındadır; Blake Nightingale. Rosanna tüm zorlukları aşıp, tekrar kendi dünyasına dönmeye çalışırken farkında olmadan kurgusunun baş karakteri çoktan olmuştur. "Soğuk beni sarıp varlığımı sonsuza kadar işkence etmek için dondururken aklımda tek bir şey vardı... Şeytan'ın cehennem ateşinde yaktığı koca bir yalandı."

Ani bir kararla sevdiği çocuğa aşk itirafında bulunan Alara, attığı mesaj sonucu bedenleri değişince tüm hayatı sekteye uğrar. Dünyası sadece futbol olan Yıldıray ise kız bedeninde olmanın sefasını sürerek hayatın sadece futboldan ibaret olmadığını anlar. İkili en sonunda bedenlerine geri dönmenin yollarını aramak için kolları sıvar. !! • Tüm hakları saklıdır. #1-fantastik #1-aksiyon #1-macera #1-gerilim #1-komedi #1-komik #1-paranormal #1-okul #1-spiritüel TAMAMLANDI✔️ Genç Kurgu | Fantastik | Mizah 210223~010623🗝️by CHERRYBERRYMANGO.

LORD'LAR SERİSİ - 1 Dolores, babasının gözlerinde annesinin günahını taşıyan bir genç kızdır. Annesi onları terk ettiğinden beri, aynı evde yaşadığı babası için yalnızca nefret edilen bir hatıradan ibarettir. Bir gecelik bir oyun, bir bardaki rastlantı... Ve kaybedilen bir bahis, Dolores'in kaderini geri dönülmez biçimde değiştirir. Babası, kaybettiği oyunun bedeli olarak onu yabancı bir adama verir. İtirazları duyulmaz, korkusu önemsenmez. Dolores kendini, karanlıkla çevrili, sırlarla dolu bir adamın evinde bulur. Valentin... Soğuk, mesafeli ve tehlikeli derecede çekici. Ondan istediği şey bir tutsaklık değil, anlaşmalı bir evliliktir. Dolores zaman kazanmak için kabul eder gibi yapar... Ta ki Valentin'in sakladığı tuhaflıkları, geceleri artan sessizlikleri ve kan kokusunu fark edene kadar. Gerçeği öğrendiği an kaçmak ister. Ama artık çok geçtir. Çünkü Valentin bir adam değildir. O, 420 yıllık bir vampir lorddur. Ve Dolores, onun karanlık dünyasına ait olmaması gereken tek şeydir... ya da tam da aradığı. Aşk ile tehlike, tutku ile kan arasında kurulan bu bağda; geçmişin gölgeleri, eski düşmanlar ve ölümcül sırlar gün yüzüne çıkacaktır. Bazı aşklar sonsuza kadar sürer... bazıları ise bedel ister. Bir vampir lorduyla evli olmak, bilinmeyen sırların ve karanlık gizemlerin kapılarını aralamak demektir... Bu maceraya hazır mısınız?