"Terk edilmiş bir şehir..." Kaşları çatıldı. Kafamı tekrar salladım. İşaret parmağımı şakağıma dayadım. "Kafamın içinde terk edilmiş bir şehir var." Gözleri gözlerimde merakla dolandı. Kurcalamak istiyordu. Dediklerimden hiçbir şey anlamamıştı ve öylece kurcalamak istiyordu. "Bu şehir benim sonum olacak." Deli gibi gözüküyordum. Bundan emindim. Benden korkması isteyeceğim son şeydi. Ancak öylece yüzüme baktı ve gözlerimi tavaf etti. Yalnızca birkaç saniye sonra dudakları aralandı. "O şehri yak." Kaşlarım çatıldığında yüzüme ciddi bir şekilde bakıyordu. "Ateşi ben bulurum. Sen sadece o şehri yak." Kolunda bir kurşun yarası, kafamda bir cinayet masası varken o şehri içindekilerle beraber ateşe verdim. H.Y

Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin'i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara'ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara'da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza'nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara'ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

(TAMAMLANDI.) Zeynep: Merhaba, kolay gelsin. Dün görüşmüştük fakat numaranızı kaybettiğim için dün yazamadım. Zeynep: Dilara Özseymen'in kına organizasyonu için görüşmüştük... Zeynep: Dün de konuştuğumuz gibi masalara beyaz şebboylar ekleyeceğiz. Zeynep: İçecek olarak limonata verilecek. Zeynep: Misafirlere ikram edilecek yemeklerin de listesini alabilirsem çok mutlu olurum. Sunshine Organizasyon: Anlamadım? 🎀 Cihan Bey (12): Şaka yapmamıştım :( Siz: Hayır, şakaydı Cihan Bey (12): Gerçekten ciddiydim Siz: Hayır değildin sus Siz: Sus yoksa Siz: Engelleyeceğim seni Cihan Bey (12): Şaka yapmadığımı anlamıyorsun ki Cihan Bey (12) adlı kişiyi engellediniz. Engeli kaldırmak için dokunun.

Kalp ve Damar Cerrahı olan Kumsal ile yolları kesişen bir gencin aşk hikayesi? Her şey bir mesajla mi başlamıştı yoksa göz ardı ettiği bir durum mu söz konusuydu? "Yaklaşık üç aydır kalbim deli gibi atıyor, nefesim kesiliyor.Seni gördüğüm andan beri kalpime söz geçiremiyorum." Kapak tasarımı @yarencakir1' a teşekkür ederim. Başlangıç Tarihi 17.06.2019 Final Tarihi 10.05.2020 Bu hikayeyi wattpad ve sweek uygulması dışında başka bir siteden okuyorsanız orijinali değildir. İtibar etmeyiniz.Tüm hakları saklıdır. Bu hikayeyi wattpad ve sweek uygulması dışında başka bir sitede okuyorsanız orijinali değildir. Bilgim doğrultusunda değildir itibar etmeyip şikayet edebilirsiniz. Tüm hakları bana aittir. Çalıntı halinde yasal işlem başlatılacaktır.

Bedenim tir tir titremeye başlamıştı. Gözlerim dolmuş neredeyse ağlayacaktım. Etrafta yeni yeni fark ettiğim geçmişe ait şeyler vardı. Tabelalar, arabalar, insanların üzerindeki kıyafetler bile... Kaza yaparken duyduğum gibi bir korna sesi duydum, acı bir fren sesi. Bu sefer gerçekten öleceğimi düşündüm. Ta ki belimden tutulup çekilene kadar. Kalbim daha önce hiç deneyimlemediğim kadar hızla atıyordu. O kadar hızlıydı ki göğüs kafesimde bir delik açacağını düşündüm. Avuç içlerimin arasında az önce beni ölmekten kurtaran adamın gömleği vardı. Gözlerim kapalı, başım ise göğsüne yaslıydı. Burnuma dolan sigaraya karışmış çam kokusu beni sakinleştirirken adrenalinin etkilerinin yavaş yavaş bedenimi terk ettiğini fark ettim. İnsanların bağırtılarını duydum. Sanırım az önce beni neredeyse ezmekte olan adama bağırıyorlardı. Göğsüne yaslandığım adamın sesi de onlara karıştı. Başımı kaldırarak ona baktım. Göz göze geldiğimizde zamanın durduğunu hissettim. Hayatını ve gerçeklerini araştırmak için aylarımı harcadığım adamın kollarındaydım. Kenan Mollaoğlu'nun kollarındaydım! * Araştırmacı gazeteci olan Liya Meryem Başer, üzerinde çalıştığı makalesini teslim etmesi için yirmi dört saatten az bir süresi vardı. Ancak aklına oturmayan ufak bir nokta, onu o makaleyi yayınlamaktan alıkoydu. Ofisinden ayrıldığı o fırtınalı gecede bir kaza yaparak geçmişe gittiğinde ise onu bekleyen kaderinden tamamen habersizdi. +18 içerik mevcut

Pavel Vladimir Morozov&Rusalina Volkov⛸️ Rusalina, ayaklarını birleştirerek sertçe kendini buza bıraktı. Saat gece yarısına geliyordu. Bu saatte çalışmak Rusalina için ve Volkov'lar için en iyi zaman oluyordu.Moskovo'nun kış soğuğu bütün Rusya'yı kaplamıştı. Volkov ailesi çalışmayı kimsenin olmadığı zamanlarda yapardı çünkü kimse kusurlarını görmezdi. Rusalina da genç yaşta bu zamana katılmıştı. Bir yandan Pavel Vladimir, galibiyetle dövüşten çıkmış kız kardeşini almaya buz pateni sahasına gelmişti. Kardeşini beklerken gözüne sahadaki tek başına buz pateni yapan beyaz saçlı, beyaz tenli kız takıldı. Saat çoktan geceydi ama kız tek başınaydı. Bu kızın Volkov ailesinin gizli ve değerli mücevheri olduğunu biliyordu. Volkov, ailesi Rusalina'yı tek başına ve her zaman insan önüne çıkartmaz. Rusalina ise artık alışmış çalışmalarını hep geceleri yapıyordu. Pavel Vladimir Morozov, bir kızları olduğunu biliyordu ama hiç görmemişti. Ve bu kız bir albinoydu. Beyaz saçları, beyaz kirpikleri buzla uyum sağlıyordu. Pavel Vladimir, Rusya'da ilk defa albino görüyordu çünkü yaygın değildi. Rusalina'nın beyaz saçları etrafında döndüğünde onlarda havada uçuşuyordu. "Abi" Lena çantasını omzuna takmış abisinin yanına gelmişti. Pavel Vladimir, kardeşinin sesini duymamıştı. Lena, abisinin baktığı sahaya baktığında arkadaşı Rusalina'yı gördü. "Rusalina'ya mı takıldın?" Pavel Vladimir hemen arkasını döndü. "saçmalama hadi gidelim" Lena içten içten gülüyordu. "Güzel kız ama "in abisinin dozuyla oynamayı seviyordu "Lena, bir daha gelmem!" Pavel son kez sahaya bakıp hemen çıkışa yürüdü. Rusalina, kulaklığını çıkartıp dinleme yerine geçti kafasını kaldırıp çıkışa baktı bir hareketlilik hissetti ama sadece kendi korumaları vardı. Rus kafes dövüşçüsü Pavel Vladimir Morozov & Buz pate

✹ Defne: Sana hangimizin anonim olduğunu göstermeme izin ver, çakma anonim seni. 0553584****: Anonim bendim ve ben kalacağım Defne. 0553584****: Bilirsin, anonim bilinmeyendir. Defne: Haklısın, anonim bilinmeyendir. Defne: Peki ortada bir bilinmeyen yoksa, anonim kimdir Bora? (Silindi) ✹

Herkes onu 'Kartal' diye bildi. Adını ise sadece geçmişi fısıldadı... Çünkü o isim, kanayan bir yaraydı. Kartal'dı o... Gökte süzülen bir yalnızlık. Adıysa toprağın altında bir sır gibi gömülüydü. Ve onu ortaya çıkaracak tek kişi, bir kadın... ve sadece bir geceydi." Yetişkin sahneler içermektedir... Argo ve küfürlü konuşmalar içerir... #mahallekurgusu

Viranenin derinliklerinde nöbet tutan asker, çenesini bağlayan kilidin ağırlığını hissediyordu. İçinde tuttuğu öfke, suçun tortusu ve unuttuğunu sandığı anılar nefesinin buğusuyla birleşip titriyordu. Sekizinci üye gelmeden kilit açılmayacaktı. Derken... İkinci çan çaldı. Havai fişekler yeniden göğe yükseldi. Bu kez ışıklar daha kızıl, daha ağırdı; sanki gökyüzüne birileri sessizce kan serpmişti. Aynı anda kilit tıkırdadı. Çene çözüldü. İçeride bekleyen o karanlık, ağır ve vahşi nefes dışarı süzüldü. İnsan gölgesi yere düştü, yerine başka bir gölge kıpırdadı-adı olmayan, lakabı söylenmeyen, yalnızca sezilen bir vahşet. Sekizinci üyenin ortaya çıkışıyla birlikte diğer yedisinin gözlerinde karanlık bir alev yandı. Artık rütbelerin savaşı başlamıştı. Rütbe yükseldikçe bedel artar; bedel arttıkça insanlık çürür; bir kez çürüdüğünde geri dönülecek yol kalmaz. Yılbaşı gecesi şehirde kutlamalar sürerken, viranenin karanlığında başka bir oyun sessizce başlamıştı Gökyüzündeki her havai fişek, yaklaşan kanın yankısıydı. Fantastik değildir!