Green flag seme var daha ne olsun.

Duru: Arkadaşın bana yazıyor. Erdem: Arkadaşım sana yazıyor? Duru: Evet Erdem, arkadaşın karına yazıyor! Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

Yaralı bir ceylanın peşinden kadere koşulur mu? Annesinin köyüne hasta dedesini ziyarete gelen genç doktor Narin, ormanda ot toplarken yaralı bir ceylanla rastlaşır. Ceylanı tedavi ettikten sonra çıkan fırtınada yolunu kaybeder ve bu defa da tesadüfen avcısıyla karşılaşır. Olaylar karışıp içinden çıkılmaz bir hâl alır ve Narin Hekimoğlu'nu kurtarmaya çalışırken kendini köyün geçmişten gelen kanlı hesaplaşmalarının tam da ortasında bulur. Kader hem kendi hem de Hekimoğlu için ağlarını çoktan örmüştür. ❝Evleniyorsun Narin Hanım, hem de hemen yarın. Ya kan ya da kan...❞ Olaylar 70 - 80'li yıllar arasında geçer. ▪︎Yetişkin içerik bulundurur. Rahatsız olunduğu takdirde okunmamalıdır. ▪︎Kaba saba yorumlar yapıldığı takdirde okur direkt olarak engellenecektir.

Zorbalık mağduru olan lise son sınıf öğrencisi Almira, okulundaki kızlar tarafından merdivenlerden itilmesinin ardından yeni bir okula geçmeye karar verir. Gittiği yer, ülkenin en zengin ailelerinin çocuklarının eğitim gördüğü son derece seçkin bir akademidir. Dışlanmamak ve yeniden hedef olmamak için zengin olduğu yalanını söyler. Ancak Almira'nın henüz fark etmediği bir gerçek vardır: Seçkinler Akademisi'nde fakirler değil, yalancılar sevilmez. Bir gün, öğrencilerin sırlarını ifşa eden gizemli bir uygulamadan mesaj alır. Ve o anda anlar ki, sadece arkadaşlarından değil , yalanlarını tüm okuldan saklamak zorundadır. *** Sırlarınızı saklamak uğruna söylediğiniz yalanlar ve onları ebelemek için kuytularda bekleyen şeytanlar.

"Künh... öz demek. Bir insanın özüne indiğinde, onu dilediğin gibi yeniden yoğurursun. Ortaya çıkan artık bir asker değil silah olur." Bir avcı. Bir kurt. Bir ihanet. Ormanın karanlığında başlayan karşılaşma, gölgelerin ardına gizlenmiş büyük bir gerçeği yerinden oynatacak. Gerçek ortaya çıktıkça, birbirlerine en uzak olması gereken bu iki insanın yolları, farkında olmadan aynı karanlıkta birleşiyor. Bir avcı gerçeğe ne kadar yaklaşırsa, o kadar hedef olur. Bir kurt ne kadar köşeye sıkışırsa, o kadar tehlikeli hale gelir. Ve bazen... kader iki yabancıyı birbirlerinin hem en büyük tehlikesi hem de tek sığınağı yapar.

Berfan ve Bahoz'un hikayesine hoş geldiniz! Hikaye 1990'lar da geçmektedir ve yetişkin içerik sahneler bulunmaktadır.

Kuğular eşlerini kaybedince ölürler. Bazı istisnalar haricinde. 18 yaşındaki Lidya hayatında neleri kaybettiğini biliyor ve artık kaybettiklerinin canını yakamayacağını sanıyordu. Oluşturulan yeni düzene çoktan alışmış, kendine kendi içinde de olsa yeni bir hayat kurmuştu. Bir daha canı eskisi gibi yanamaz sanmıştı. Ta ki yanlış zamanda ve yanlış yerde karşılaştığı en sevdiği kayıp parçası tekrar hayatına girene dek. Verilip tutulmamış sözler, terk edip kalan insanlar ve doğru sanılan yalanlar. Şimdi sırf bozulması için taşlar tekrardan diziliyor. Belki de doğru son için yanlış zamanda yanlış yerde olunması gerekiyordur. *** Söyle bakalım, kuğu av mıydı avcı mıydı? Yoksa eşini de mi o öldürdü? Kim siyahtı kim beyaz ve kimdi aslında karanlıktan çıkan? "Her şeyimdin. Gittin ve geriye hiçbir şey bırakmadın."

Sarsılmaz bir otorite ve kimsenin dokunmaya cesaret edemediği buzdan bir irade. Ta ki o sert duvarlar, Güneş'in naif parıltısıyla sarsılana kadar. Bazı bağlar görünmezdir, bazıları ise çoktan kırmızı iplerle mühürlenmiş..

Maddi sorunlar yaşayan Narin hem tıp okuyup hem de iyi bir kazanç sağlayacağı bir işle aynı anda başa çıkamaz. Arkadaşının yönlendirmesiyle Yeraltı'na bağlı Kafes'e gider. Ona yapılan teklifi kabul eder ve yasal olmadığı halde geceleri orada iyi bir paraya sağlık personeli olarak çalışmaya başlar. Yine bir gece yasadışı boks maçlarının yapıldığı Kafes'te çalışırken yarı Rus yarı Türk olan Aaron Volkov ile karşılaşır. Ringden inen Aaron'un yaralarıyla ilgilenmek zorunda olan Narin, o gece başına nasıl bir bela aldığını çok geç fark edecektir.

"Bazı sırlar geceleri fısıldar, bazıları ise kedi tüylerinin arasına gizlenir." O gece penceremin önüne bırakılmış bir hayat buldum; ıslak, ürkek ve garip bir şekilde... insana benzeyen bir kedi. Onu eve aldığımda sadece bir canlıya yardım ettiğimi sanmıştım. Meğer kendimi, insanla hayvan arasında sıkışmış bir kalbin içine alıyormuşum. Her kayboluşunda bir şeyler eksiliyordu içimden. Ve bir gün, o kedi gözleriyle bana baktığında - artık hangimize inanmam gerektiğini bilemedim: insana mı, yoksa masala mı?