Selin, geceleri düşüncelerinden kaçamadığı bir anda anonim bir hesap açar: @adimi_bilme. Amaçsızca gezinirken Sinan'ın hesabına denk gelir ve içinden gelen bir dürtüyle ona mesaj atar. İlk başta sadece meraktan yazar; onun nasıl tepki vereceğini görmek ister. Fakat Sinan cevap verince oyun ciddileşir. İkili arasında yavaş yavaş gizemli bir diyalog başlar Selin kimliğini gizler, Sinan ise onu çözmeye çalışır. Mesajlar ilerledikçe flörtleşme başlar; Sinan yazdıklarından etkilenir, kim olduğunu tahmin etmeye çalışır. Selin ise hem yakalanma korkusuyla hem de Sinan'ın ilgisinden aldığı heyecanla karışık duygular yaşar. Sinan, "Beni tanıyor gibisin" dedikçe Selin'in kalbi hızlanır ama kimliğini belli etmez. Her mesajla aralarındaki gizem ve çekim artar Selin'in küçük bir merakı, giderek tehlikeli bir oyuna dönüşür.

0553...: Doktor demir eksikliğim olduğunu söyledi 0553...: selam bu arada. Demir: Anlamadım kar tanesi?

" onu seviyorsun ama o senin farkında bile değil dimi" dediğinde yutkunamamıştım "Bu seni ilgilendirmez" dediğimde arkamı dönüp gidecektim ki konuşmasıyla tekrar ona döndüm " onun tarafından fark edilmek istiyorsun ve bunu sadece benim sayemde yapabilirsin" deyip sırıttığında dediklerini anlamdıramamıstım " seninle bi anlaşma yapacağız ben onun seni fark etmesi için elimden geleni yapacağım sende benim okuldan en yüksek puanla mezun olmam için bana yardım edeceksin" dediğinde şaşkınlıkla ona bakıyordum ne saçmalıyordu böyle " onun dikkatini çekmem için ne yapabilirsin ki " diye alayla konuştuğum oda aynı alaylı ifadeyle cevap verdi "benim yanımda durman bile yeterli"

BENCE BU KİTABA BİR ŞANS VERMELİSİN SEVGİLİ OKUR, PİŞMAN OLMAYACAKSIN. Bu hikaye biraz karışıktı, çocukları karıştıran bir hemşire yoktu kendi çocuğunu ablasının çocuğuyla değiştiren bir adam vardı. Ve bunu kimse bilmiyordu. ... Bazen hayat olur olmadık yerlerde bambaşka hislere meydan okur. (Alıntı) "İstemediğin bir evde kalmaya utanmıyor musun sen?" "İstenmediğim yerlerde kalmaya alışığım ben, ikiz müsveddesi."

ZAMAN ATLAMALI BİR KİTAP// Sınıfın sessiz ve kendisini alzheimer diye tanıtan çocuğunu merak eden Afet,okulun düzenlediği şarkı yarışmasına katılır fakat çocuğun da katıldığından bihaberdir. Öğretmenlerden numarasını alıp konuşturmaya çalışan Afet'in aklında neler vardır?

18 yaşındaki Gülce ile hayatına yeni girdiğini zannettiği Poyraz'ın hikayesidir. Hayat bazen en olmadık yerlerde karşımıza hayatımız olacak o kişiyi çıkarır. Tesadüf sandığımız karşılaşmalar belki de tesadüf değildir. başlangıc tarihi: 30.03.2026 📣 Wattpadde yazılan SON DERS: AŞK |YARI TEXTİNG adı ile yazıyan ilk kurgudur. Tüm telif hakları bana aittir.

Bazı anlar, farkına bile varmadan hayatını değiştirir. Küçük bir bakış, masum bir an, seni hiç tahmin etmediğin bir yola sürükleyebilir. Ve belki de o yol, geri dönüşü olmayan bir hikâyenin başlangıcıdır. Çünkü bazı karşılaşmalar sadece bir tesadüf değil, kaderin fısıldadığı bir başlangıçtır..

+90***: Yazma sebebime gelirsek... +90***: Son sınıf olmuşuz ne kaybederim ki diyerekten yazayım dedim. +90***: Ayy bir de diğerleri gibi sana yazmak için ayrı hat almadım, fakiriz oğlum biz falan diyormuşum aahaahahahah +90***: Daha legal yaşıma gelmeden yanımda velisiz nasıl yeni hat alabilirim? Azıcık mantıklı olursak o hattın faturasını da ödeyemem kontörünü de yükleyemem öğrenciyim ben olm.

Yıllarca ilmek ilmek işlemiş kendini bana. Balkona çıktığında söylediği türkülerin içime işlemesinin nedeni bana söylemesiymiş bilseydim bekletir miydim yıllarca onu kapımda... ''Derin yıllarımın sabrını imtihanım etme.'' dedi bana. Dönmüştü yüzüm avuçlarının içindeydi aşkını tam olarak şuan da itiraf ediyordu, aklım durmuş, kelimeleri toparlamayacak halde yüzüne bakıyordum. Zira şu an sesim bile çıkmazdı konuşmaya çalışsam da ben bu kadar mı kördüm, ben bu kadar mı yok saymıştım içimdeki hisleri... ''Yıllardır bu anı bekledim, bak bana 30 yaşındayım sen bu yüreğe düştüğünde 7 yaşındaydım. Derin ben yedi yaşında ne isem yetmişimde de o olacağım belli. Gel tut elimi yaşayalım sevgimizi göğsümüzü gere gere şükür sebebimken, imtihanım olmana izin vermem! Bana gelmeden benden gitmene izin vermem!'' Alnını alnıma yaslamış, benimle değil de kendi kendine konuşuyor gibiydi. Bana bunları söylemek için o kadar uzun zaman beklemek zorunda kalmıştı ki şimdi söylemezse ölecek gibi hissediyordu. Her kelimesi yemin gibiydi her kelimesini içime nakış gibi işliyordu. Hiçbir zaman abi kardeş gibi olamamıştık doğru ama duyduklarım karşısında da titreyen ellerimi saklamıyordum oda fark etmiş olacak ki alnıma yaslı duran alnını çekti. Kocaman ellerini yüzümden ellerime indirip kocaman avucunun içine aldı, ellerimi avuç içlerimi dudaklarına götürdü içim titredi karşımda gözbebekleri titredi. Dudaklarını yasladı öpmedi öpemedi... Yasladı bekledi nefeslendi bekledi soluklarını verdi bekledi soluk aldı bekledi... "Tüm hakları saklıdır. © [2026] [Kevser Emek].

Ne olduğunu anlamadan havalanırken ağzımdan kaçan çığlığa engel olamadım. Belime sarılan kollar beni havalandırıp kendi kucağına çekerken utançla geri çekilmeye çalıştım. Araf, buna izin vermeyip ellerini sıkılaştırırken beni dizlerine otutturdu. Bu yakınlaşmaya alışkın olmayan vücudum titrerken gözlerimin kapanmasına engel olamadım. Fazlasıyla gerilen bedenim titrerken gözlerimi açıp onun kahverengi hareleriyle karşılaşmak istemiyordum. Onun yakınlığı bedenimi kavururken güzel ve dolgun dudakları birkaç santimetre uzağımdaydı. İçimdeki his kontrol edemeyeceğim bir boyuta ulaşırken ellerimi sürükledim ve onın yanağında durdurdum. Boğazıma oturan yumruyu sertçe yutkunurken elime batan sakalları usul usul okşayıp sevdim. Ellerim onun güzel suratındayken hayalimdeki sakallara dokunmanın verdiği heyecan kalbimi hızlandırmakla kalmıyor, nefesimi kesik kesik alıp vermemi sağlıyordu. Kendime hakim olamayarak ona yaklaşırken burunlarımızı birbirine bastırdım ve dudaklarımı dudaklarına sürttüm, öpmedim. Bana ters tepki vermeyişi hareketlenmemi sağlarken kucağında kıpırdanmadan edemedim. Dudaklarımın hizasında olan dudakları aralanıp boğuk inlemesini bırakırken kapanan gözlerimi araladım. Uzun ve biçimli kirpiklerinin ardına gizlenmiş kahverengi gözleri koyulaşmış, belimdeki elini sıkılaştırmıştı. Öylece birbirimizi izlerken Araf sertçe yutkundu. "Söylesene, bana böyle bakarken nasıl senden uzak kalmamı isteyebilirsin?" Ona cevap veremezken, dudaklarının değdiği dudaklarımı araladım. O konuşurken bana temas eden dudakları benim dudaklarıma daha fazlasını istetirken duygularıma engel olamayarak aramızdakş mesafeyi kapattım ve onun dolgun dudaklarını, izinsiz bir şekilde mühürledim. Bu hareketimle birlikte abi kavramı, çok uzaklara, izbe bir köşeye çekildi ve alayla bizi ve birleşen dudaklarımızı izledi.