Akane, Yomi'lerle dolu bu lanetli dünyada ölümsüzlüğün bedelini her dirilişinde sevdiklerini kaybederek öder. Ölüm onun için bir son değil, bir unutma biçimidir; her geri dönüşünde kalbinde biraz daha genişleyen, adı konulmamış bir boşluk bırakır. Zamanla Akane, hatırlamamanın acıdan bile daha tehlikeli olduğunu fark eder. Ailesini kaybettikten sonra, kaybı onarmanın bir yolu varmış gibi kendini tıp sektörüne adar. İnsan bedenini iyileştirerek içindeki yıkımı susturabileceğine inanır. Akademik başarı, steril odalar ve soğuk ışıklar... Hepsi, hissetmemek için kurduğu bir mesafedir. Okulda tanıştığı serseri bir kız, bu mesafeyi fark etmeden aşar. Onun düzensizliği, Akane'nin kontrol ihtiyacına; suskunluğu ise bastırılmış yasına dokunur. İkisini birbirine çeken şey sevgi değildir belki- yalnızlığın tanınmasıdır. Konuşulmayan acılar, söylenmeyen cümlelerden daha ağırdır. Bu dünyada kelimeler anlamını yitirirken, suskunluk aralarında kurulan en güçlü bağ haline gelir. Fakat her sessizlik, içinde bir çatlak taşır. Ve çatlaklar, zamanla görünür olur. Yomi'ler öldükçe dünyanın biraz daha huzura kavuşacağına inanılır. Akademi bunu öğretir. Şehirler bunu ister. İnsanlar buna tutunur. Ama Akane şunu fark eder: Her yok edilen Yomi, onun içinden bir şeyi de beraberinde götürür. Ve bazen huzuru bozan şey, en yakındaki varlıktır. En çok güvendiğin el, en derin yarayı açabilir. Gerçek lanet, ölmemek değildir. Gerçek lanet, yaşamak için hatırlayacak kimse kalmamasıdır. Birinin seni tanıdığına dair en ufak iz bile silindiğinde, var olmak anlamını yitirir. Sonunda Akane, Yomi'leri tamamen yok ederse bu dünyanın da, kendisinin de anlamını yitireceğini düşünür. Çünkü Yomi'ler yalnızca düşman değildir; onlar bastırılmış kayıpların, unutulmuş bağların ve inkâr edilen gerçeklerin gölgesidir.