"Yeter bu suskunluk! Yeter bu utangaçlık! Bu gece... bu gece karı-koca olacaksınız. Yoksa..." "Yoksa bu berdeli bozarım. Bozarsam da... abinin kanı yerde kalmaz. Anladın mı?!" Dicle'nin gözleri büyüdü. Kalbi tekledi sanki. Boğazı kurudu. Nefes alamadı bir an. Kendini yere çökmek üzere hissetti. Kadın konuşmaya devam etti: "Bu köyde bir söz iki edilmez. Bir gece geçti, eyvallah dedik. Ama bir daha olmaz. Ya Baran'la bu evliliği tamamlayacaksın... ya da abin bu dünyada fazla kalmaz." Sonra dolabın kapağını açtı. İçinden saten bir gecelik çıkardı. Krem rengiydi, işlemeli. Kadının gözlerinde acıma yoktu. Sadece beklenti ve tehdit vardı. "Gece bu üzerinizde olacak. Gelinliğin kadar kutsal say bu. O yatakta eşinle karı koca olmazsan... bu evde nefes bile alamazsın." Geceliği Dicle'nin kucağına bıraktı. Başını kaldırmadan, çıkarken arkasına bile bakmadı. Kapı kapandı. Sessizlik kaldı geriye.

"Ben senden korkmuyorum" diye ekledim eskiden olsa belki bunu demeye cesaret edemezdim ama bu yaptıklarından sonra her dediğimi hakediyordu. Demirhan dudaklarında belirsiz bir gülümsemeyle eğildi. "Yanılıyorsun, Gülin. Benden korkuyorsun" Bir an durdu. "Bana ait olmaktan korkuyorsun." Duyduklarımdan sonra donakaldım ne diyeceğimi bilmez hale geldim. Bu adam böyleydi işte tek bir cümlesiyle beni darmaduman yapabiliyordu. --- KURGU BANA AİT

İnsanların korkulu kabusu geri dönüyordu, zifiri karanlığı kendine kalkan eden geri dönüyordu. Zar tekrar atılmış oyun değişmişti. Peki ya galip kim olacaktı? Savaşa girdiği kişi kimdi? Gökyüzü kan ağlayacak, insanlar güveneceği kişiyi saşıracaktı. İnsanlar kime güvenecekti? Sırtlarını doğru kişiye mi yaslıcaklardı? Yoksa yanlış kişiye yaslayıp, dünyanın sonunu kendi elleriylemi getireceklerdi?

Saf bir kadın intikam ateşi ile yanıyorsa demeki sorun büyük. Hele bir avukat adam öldürmeye çekinmiyorsa

Malen Alexander Hart, geçmişi geride bırakmak için değil, onu baştan yazmak için döndü. Planları kusursuzdu, her adım hesaplıydı. Ta ki... Tüm dengeleri sarsan o beklenmedik karşılaşma, onu kendi oyununda kuralları yeniden yazmaya zorlayana dek. Hera Baybars, sessizliğini kalkan gibi kullanan bir kadındı. Ama bazı sessizlikler, en yüksek çığlıktan daha derin izler bırakır. Geçmiş, her adımda biraz daha yaklaştı. Zaman, her bakışta biraz daha yavaşladı. Ve artık hiçbir şey planlandığı gibi gitmiyordu. Bu hikâyede herkesin kendi savaşı var. Bazıları kazanmaya, bazıları sadece hayatta kalmaya çalışıyor. ( Arkadaşlar ilk bölümlere göre hemen yargılamayın olay zaten daha sonradan başlayacak lütfen okuyun daha sonra da fikirlerinizi yazınnn ) Kitap çalıntı falan değildir tamamen benim kurgumdur.

Okuldan sonra etüde kalan Asya bodrumda gizemli bir yaratıkla karşılaşır. Gerilim, aksiyon, mizah.

Yıllar önce açılan bir hediye şimdi tekrar açıldı ve içindeki karanlık gizem gün yüzüne çıkarıldı. karanlık bir zaariflikle hepsinin ruhunda dolaştı ve onları kendi içine esir aldı, ölümün sırrı karanlığın içinde bir fısıltı ile "yeni oyun arkadaşların seni bekliyor, hazır mısın?" Bundan sonra bir dönüş yolu yoktu hazır olmasan da sen bir kuklaydın, süre başlamıştı. İpler dağıtılmış, saat kurulmuştu... tik tak tik tak unutmak, bazen unutmak için değildi, korumak içindi de, kötü olan hatıralar her şeyi unutturdu, bir kişi de iki kişi varoldu... ama bazı kötü hatıralar unuttuğumuz sandığımız anda geri dönerlerdi, her ipucu geçmişte saklı bıraktığımız günahlarımızı gün yüzüne çıkarırtırdı. ve bu defa kaçış yolu yok, unutmak yok, kötü anılara bile yer vermek yoktu çünkü oyun başlamıştı ve sizler bir kuklaydınız, karanlığın içindeki sırlar bittikten sonra oyun bitecekti ama bizde bitmiş olacaktık. bizler kuklaydık, sırlarımız ise bir ölümün ellerindeydi, buradan kurtulsak bile ruhlarımız her zaman burada kilitli kalacaktı...

(Yetişkin içerikli sahneler barındırır. Rahatsız olacaksanız okumamanız tavsiye edilir.) Umay Gazioğlu, kendisine saldıran kişiyi öldürdükten sonra hapse girmemek için MİT tarafından yapılan teklifi kabul eder. Görevi, Hakkâri Üniversitesi'nde sıradan bir akademisyen kimliğine bürünmüş, KOR Örgütü'nün zihni sayılan Korhan Vural'ın en yakınına sızmaktır. Sahte kimliğini desteklemek için çalıştığı kitapçıda tanıştığı Talan, bir keskin nişancıdır. Aralarındaki çekim her geçen gün artarken ikisinin de bilmediği bir gerçek vardır: Talan, Umay'ı yıllar önce terk eden ve ona ölüm emrini veren babasının, Albay Kanat Gazioğlu'nun yetiştirdiği en yetenekli askerdir. Hayatını korumak için yalan söyleyen bir kız. Gerçeğin peşindeki bir asker. Ve birbirine dokununca patlayan bir fırtına... "Kalbin içine gir, özü yak." ... "Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu üzüntüyle, "Seni geri götürmemi mi istiyorsun?" Başımı iki yana salladım. Gitmek istemiyordum. Burada, soğuğun içinde dururken bunu gayet iyi anlamıştım. Talan'dan kaçmak istemiyordum. Kar taneleri ikimizin de saçlarına düşüyordu. Belki de hayatımda ilk kez soğuktan tir tir titriyordum. "Beni geri götürmek mi istiyorsun?" diye sordum ve burnumu çektim. Çakmağını çıkarıp çaktı. Sürekli çakmak çakmasına rağmen onu hiç sigara içerken görmemiştim. "İstemiyorum. Ama sen istiyorsan götürürüm. Benim götürmemi istemiyorsan Baran'ı ararım. Sena'yla gelip seni alırlar." "Gitmek istediğimi sanmıyorum." diye itiraf ettim. "Kalmak ve sana güvenmek istiyorum." Bütün vücudum titredi ama bunun sebebinin sadece soğuk olduğunu sanmıyordum. Talan üşüdüğümü görünce derin bir iç çekti. "Gel buraya," dedi. Ona doğru bir adım attım. Ellerimi tuttu. Ellerim buz kesmişti, neredeyse hissetmiyordum. Kendi avuçlarının içine aldı. Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı. Elimi bırak