Final oldu, tamamlandı. ❝Bir düş, bin ağıt.❞ Marin Alakan çok küçük yaşlardayken doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalmıştır. Babası, kaderin sancılı ağlarının önüne geçmek için yıllarca kızının doğup büyüdüğü Mardin'e gelmesini yasaklar ve İstanbul'da herkesten gizli bir hayat sürmesini sağlar. Marin, abisinin yaptığı bir hata yüzünden kendini tekrardan doğduğu topraklarda bulduğunda ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Eski adıyla Karan Ağa olan kitaptır.

Urfa'ya yeni atanan bir cumhuriyet savcısı ve onu karşılayacak olan urfanın acımasız ağasının hikayesi

Botan ağa sinirle Ali'nin yakasını tutarak, " NASIL SAKİN OLURUM LAN NASIL, BEN UYURKEN O DAYAK YİYORMUŞ, BEN MUTLU SANIYORKEN O MUTSUZLUK İÇİNDEYMİŞ ,BEN SAÇ TELİ YERE DÜŞMÜYOR SANIYORKEN ONUN SAÇLARINI YOLMUŞLAR, BEN O BANA GELMİYOR SANARKEN ONLAR BANA GELEMESİN DİYE AYAKLARINI KIRMIŞLAR LAN SÖYLE ALİ NASIL SAKIN KALAYIM " Diye bağırıyordu Botan sesi konakta yankılanıyordu. Lotus çiçeği Botan , soy kesen lakaplı acımasız mardinin büyük karaaslanlı aşiretinin gelecek Ağası. İlk görüşte aşık olduğu kıza aşkını itiraf edeceği gün saatlerce beklemesine rağmen sevdiği kız gelmez . Saatler sonra sevdiği kızın başka bir adamla kaçtığını duyar . Yıllarca onu arar bulduğundada kaçtığı adamla mutlu olduğunu sanar. Yıllarca sevdiği kızı içi yana yana uzaktan izler . Ona göre imkansız olsada aşık olduğu kızı unutamaz . Yıllar sonra sevdiği kızı bir uçurumun kenarında intihar edeceği sırada kurtarır. Botan yıllardır sevdiği kızın kaçmadığını babası tarafından satıldığını öğrenir. Meyra , onu tek koruyan dedesinin öldüğü günün diğer günü babası onu zalim bir ağaya satar . Yıllarca insanlara mutlu olduğunu zorla göstersede ağa kocası tarafından işkencelere maruz kalıyordur. Dayanamayıp evden kaçıp intihar edeceği sırada, yıllardır görmediği ve ağa olduğunu bilmediği aşık olduğu adamla karşılaşır. Sevdiği adamın soy kesen botan Ağa olduğunu bilmiyordur. Sevdigi adamdan şiddet ve mağdur olan kadınlara yardım eden botan ağanın onu koruyup kurtaracağı söyleyip onu botan ağanın konağına götürmesini ister.

Ben Dilda Mardinin en büyük aşiretin kızı Amed ağanın torunu Dijwar kalkanın kızıyım. Babasının işkenceleriyle dedesinin hor görüşleriyle büyüyen Dildan Kalkan. ... Baran Temizer, koca Mardinin korktuğu konuşurken başını yere eğdiği, yolda karşılaşan insanların yollunu değiştirdiği sert ifadesinden ödün vermeyen, acımasız merhamet duygusu olmayan insanların zalim dediği Baran ağa. Elini serçe masaya vurdu. "Ne demek berdel olur topunu siktiğimin piçi benim kardeşimi kaçırıyor ölüm karar verilmesi gerekirken ne demek berdel!" "Karar verilmiştir." Duygularıyla yere yığılan Dilda kafasını eleri arasında aldı. Nasıl berdel olurdu hayalleri vardı önce babasından kurtulacak sonra okuyup avukat olucaktı, nasıl yapardı nasıl Mardinin en zalim ağasıyla evlenirdi. Baran ve Dilda 🖤 (Kurgu; yetişkin içerik bulundurur.)

Sert acımasız herkesin korktuğu bir adam saf güzel nazik bir kız yolları kesişir aşk olup üstüne birde evlenip çoçuk yaparlarsa ve bunu ailelerinden saklarlarsa ne mi olur gelin görelim Mirzanın ezelin hikayesi 10. Bölümden sonra geçmişe dönecek ve tanışmaları evleneleri konu alınacak Küfür ve +18 içerik mevcuttur Herhangi izinsiz kopyalamada yasal işlem başlatacağım...

5 yıl önce yer altı mafyası ile tek gecelik ilişkide hamile kalan bir kadın ve bir çocuğu olduğunu öğrenen yer altının tehlikeli adamlarından biri olan Ares'in çocuğunu almak için Türkiye'ye gelir

Bir avukatın tek görevi vardır: Müvekkilini savunmak. Ahu Ayza Yalçın için de kural buydu. Ta ki karşısına Alaz Han Ulutürk çıkana kadar... Sıkıntıpromax: A - Alaz Sıkıntıpromax: H - Han Sıkıntıpromax: U - Ulutürk Siz: Ne yapıyorsun be? Sıkıntıpromax: İsminin baş harfleriyle akrostiş yazdım bak. A-H-U. Görüldü Sıkıntıpromax: Gördüğün gibi Ahu hanım. Kaderin bile senin benim yanımda kalman gerektiğini söylüyor. Siz: Siz gerçekten iflah olmaz bir narsistsiniz Alaz Bey!

Lara Akyüz, üniversiteden yeni mezun olmuş, hayatın heyecanını hissettiği ilk günlerdeydi. Kutlama için arkadaşlarıyla gittiği restoranda çıkan silahlı çatışmada vurulması, her şeyi bir anda altüst etti. Hastaneye kaldırıldığında, yıllardır iğne korkusu yüzünden öğrenemediği kan grubunun ailesindekilerle uyuşmadığını öğrendi. O an sadece yaralı bedeni değil, kimliği de sarsıldı. Ailesine dair bildiği her şey sorgulanmaya başlamıştı. Kimdi Lara Akyüz? Gerçek ailesi kimdi? Cevapları bulmak için doğduğu yer olan Mardin'e doğru yola çıktı. Eski bir doğum kayıt defteri, yıllar önce unutulmuş bir hemşirenin ismi ve karanlıkta kalan bazı sırlar peşini bırakmıyordu. Mardin'de her taşın altından bir sır çıkıyor, Lara geçmişiyle yüzleştikçe kendi kimliğini yeniden kuruyordu. Bir yanda onu büyüten ailesine duyduğu sevgi, diğer yanda gerçeklerin ağırlığı arasında sıkışıp kalmıştı. Gerçek ailesi kimdi? Ve onu yıllar sonra tehlikeye atan şey sadece bir tesadüf müydü?

Alya özer (asil ) küçük yaştan beri ailesinin intikamı için yanıp tututuşur tam herşey bitmişken gerçek ailesi ortaya çıkar. Bütün dengesi alt üst olurken aşk karşısına çıkar

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.