Üzerimdeki gelinlik ile çok yabancı olduğum bir şehirde, yanımda hiç tanımadığım bir adamla birlikte protesto yapan gurubun arasındaydım. Kimin aklına gelirdi? Mesela bana sorsanız hiç aklıma gelmezdi... Birkaç hafta önceye kadar çayır çimen keçilerimi otlatırken deselerdi ki '2-3 hafta sonra ne yapacaksın? Nerede olacaksın? Kiminle olacaksın?' ben derdim ki 'Kiminle olacağım canım? Yine çayır çimen keçilerimle birlikte olacağım.' Ama bir de şu halime bak. Gelinliğim ile 3-4 saatlik bir yol arkadaşımla birlikte İstanbul'da protesto yapıyorum. İnanması güç ama gerçek olan bir durumdu... Üstelik peşimizde babam ve Ersin amcalar da vardı! Ali ve Ayşegül'ün kaçış hikayesi! Birlikte çıktıkları bu yolda başlarına geleceklerden habersiz aşk dolu uzun bir serüven! //Dikkat bu kitap fazla aşk, komedi ve dram içerir!// //Kapak tasarımı @Algoritmalar_ //

"Lütfen... Hayır," dedim adımlarım geri geri giderken. Buradan uzaklaşmalıydım. Silahtan, bağlı adamdan, karşımdaki gözü dönmüş adamdan... Hepsinden kurtulmam lazımdı. Başıma ağrı saplanmıştı ve başım dönüyordu. "Lütfen. Gitmek istiyorum." "Pekala. Demek sen yapamıyorsun ama biri yapmak zorunda," dedi mavi gözlerini üstümden çekip, bağlı adama yönlendirirken. "O zaman ben yaparım." Ne yapmaya çalıştığını anladığımda ise her şey için çok geçti. Silahı tutan kolu havalandı, durmasını söylememe fırsat vermeden parmağı tetiğe ulaştı ve ucunda susturucu olan silah patladı. Korkuyla açılan gözlerimden gözyaşı döküldüğünde ise hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. "Bunun suçlusu sensin, Doğanay." Ruhuma damlatılan karanlık büyüdü ve altında kaldı.

İslami bir kurgudur... "Sen benim çabalarımı görmene rağmen tek tek sızdırdın bütün bilgileri." Dedi öfkeyle bağırarak üzerime gelmeye başlarken. Benim korkak adımlarım da ondan kaçarken parmağı havada savruluyordu. "Sen yılansın. Ben o kadar didinirken her şeyi gelip kolayca mahveden bir yılansın. Kinyas'ı dinlememeliydim. Seni asla bu mescide almamalıydım." Kindar sözleri ağzından hırsla dökülüyordu. Sırtım duvara çarpınca sertçe sarsıldım. Hemen önümde biten adamla titredim. Yok artık ben miyim köstebek. O kadar mı kötüyüm gözünde? Omuzlarımı sertçe kavrayıp yüzüme eğildi. "Benden o kadar nefret ediyorsun ki seni kaçıran adamlara bilgi bile taşıdın. Hiç mi utanmadın?" Derken sesi sonda çatladı. Çattığı kaşları inerken alt dudağı titredi. "Ben seni sevmiştim. Neden benden nefret ettin? Neden bana bunu yaptın? Ben seni sevmiştim." Son sözleri hıçkırıklarına karışırken alnını duvara dayadı. Gözyaşları omzuma damlarken şaşkınca kalakalmıştım. Şimdi bu adam bana köstebeğim diye hesap mı soruyordu? Vücudunun bana olan yakınlığına baktım nefesim tıkanırken. İçime dolan güzel kokuyu istemeye istemeye çektim. Elleri omuzlarımda sanki oraya ait gibi dururken bu adam duvara ağlıyordu. Onu omzuma çekmek isterdim ama buna cesaretim yoktu. Ben onun bu yaptığını asla yapamazdım. Duvara ağlıyordu. "Ben köstebek değilim." Dedim cılız sesimle fakat bu onun durulmasını sağladı. Omuzlarımdaki elleri bir nebze bollaştı. Omuzlarımdan kollarıma oradan ellerime ulaştığında ona bütün vücudum tepki veriyordu. Kendimden geçecek gibi hissederken tek dayanağım halâ dini nikahımız olmasıydı. "Didem." Dedi. Sesi adımı alladı pulladı ve bana geri verdi. Kalbim hızlanırken geri çekilip gözlerime baktı. Mavi gözlerim kahverengilerine duydu Yayın tarihi: 12.09.2021 Final tarihi: 02.01.2022