"Künh... öz demek. Bir insanın özüne indiğinde, onu dilediğin gibi yeniden yoğurursun. Ortaya çıkan artık bir asker değil silah olur." Bir avcı. Bir kurt. Bir ihanet. Ormanın karanlığında başlayan karşılaşma, gölgelerin ardına gizlenmiş büyük bir gerçeği yerinden oynatacak. Gerçek ortaya çıktıkça, birbirlerine en uzak olması gereken bu iki insanın yolları, farkında olmadan aynı karanlıkta birleşiyor. Bir avcı gerçeğe ne kadar yaklaşırsa, o kadar hedef olur. Bir kurt ne kadar köşeye sıkışırsa, o kadar tehlikeli hale gelir. Ve bazen... kader iki yabancıyı birbirlerinin hem en büyük tehlikesi hem de tek sığınağı yapar.

Günahkar geceden kalan minik bir bebek vardı ortada, peki bu bebek iki farklı hayatı, iki farklı insanı, siyah ve beyazı bir araya getirebilir miydi? Bir savcı, karanlık bir adama aşık olabilir mıydı ? Aşk için her yol mübah mıydı? Hayat insanı hiç beklemediği bir bir yola savurabilir miydi?

Kokusu burnuma dolan içkiye baktım. Sızarak odaya yayılıyor. "Sarhoş olmalıyım," dedim çaresizlikle. "Sarhoşsun zaten." Başımı iki yana salladım. "Unutacak kadar değil," diye fısıldadım gözlerim dudaklarına kaydığında. "Unutacağım." Ne yapacağımı anlamıştı ama engel olmadı. "Alparslan," dedim bakışlarım dudaklarındayken "Sanırım satranç oynamak isteyen adamın ne dediğini anladım şimdi." Alparslan'ın bedeni altımda gerildi. Gözlerim yeniden gözlerine çıktı. "Seninle satranç oynayabilir miyim?" Yine derin bir nefes aldı. Cevap vermedi. Bende evet saydım. Yüzlerimizi yaklaştırdım. "Şah..." diye fısıldadım dudaklarına doğru. Alparslan'ın eli belimde biraz daha sıkılaştı. Sanki beni tutmasa kayıp düşeceğim yer yalnızca zemin değilmiş gibi. Gözleri gözlerimdeydi ama bakışı insanın içine değiyordu. Fazla sakindi. O sakinlik yüzünden ben daha çok dağılıyordum. "Deme," dedi kısık bir sesle. Kaşlarımı çattım. "Neyi?" "Sarhoşken pişman olacağın şeyleri." Burnumu buruşturdum. "Belki pişman olmam." "Olursun." Bunu öyle net söylemişti ki. Sanki beni benden iyi tanıyordu. Sinir bozucuydu. "Dünyanın bütün cevapları sende mi?" "Bu cevabı bilmek için dâhi olmaya gerek yok." Kalbi hızlı atıyordu. Benimkiyse zaten kontrolden çıkmış bir çocuk gibiydi; oradan oraya koşuyordu. "Kalbin hızlı atıyor," dedim şaşkınca. "Bir sebebi vardır." İçimdeki sarhoşluk bir anlığına durulmuştu sanki. İnsan bazen çok içince daha berrak hissederdi ya. Ben de ilk defa onu net görüyordum. Kaşlarının arasındaki çizgiyi. Kirpiklerinin gölgesini. Yüzündeki sakalı. Ve bana bakarken gözlerinde duran o garip sabrı. Ve dudakları... Çok öpülesi duruyordu. Biraz da yaklaştım ve son hamlemi fısıldadım. "Mat..." Dudaklarımızı birleştirdiğimde yıldızlar parladı içimde. Öpülesi durmuyordu yalnızca. Öyle güzel bir tadı var

O karanlık gecenin, içimde bir bebeğe hayat vereceğini bilseydim yine aynı şeyi yapar mıydım? Hayatta dönüm noktaları olurdu, seçimler geleceğimizi baştan yazardı ve bir seçim yapmam gerekiyordu. Tekdüze ilerleyen melankolik hayatımın, hiç de bildiğim gibi olmadığını ve benden saklanan gerçekleri öğrendiğimde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Üstelik karnımda babasını tanımadığım bir bebek varken...