🔥 "Prensler her zaman kurtarıcı değildir. Bazen sizi donmaktan kurtaran el, hikâyenin 'kötü' karakterine aittir." ❄️ Omega Boyutu'nun ölümcül beyazlığında, Domino'nun Koruyucusu Bloom, inandığı her şeyi kaybetti. Alfea'nın öğretileri ve "iyiliğin" zaferi, o dondurucu soğukta birer yalandan ibaretti. Ölümün kıyısında, sönmek üzere olan ateşini harlayan kişi Prens Sky değildi. Yıllardır onu yok etmeye yeminli olan, buzun kraliçesi Icy'di. Bir zorunlulukla başlayan bu temas, kısa sürede evrenin fizik kurallarını altüst eden bir kaosa dönüştü. Ateş ve Buz birleştiğinde ortaya su çıkmadı; evreni yutmaya hazır, mor ve gümüş renkli, yasak bir enerji doğdu. Artık onlar ne kahraman ne de düşman. Onlar, damarlarında birbirlerinin kanını taşıyan, hayatta kalmak için birbirlerinin tenine muhtaç olan iki kaçak. Geçmişin yıkıntıları ve Magix'in tüm filosu peşlerindeyken, Bloom ve Icy tek bir gerçeği keşfedecekler: "Bazı aşklar dünyayı kurtarmak için değil, onu yakıp yeniden inşa etmek için vardır."

"Bakanlığın en parlak cadısı ile en aranan haini aynı evde." Draco Malfoy her şeyi kaybetmişti; onuru, ailesi ve asası hariç. Hermione Granger ise ona reddedemeyeceği bir teklifle geldi. Şimdi, dünyanın ucundaki bir uçurum evinde, dışarıdaki düşmanlardan saklanırken içerideki asıl tehlikeyle yüzleşmek zorundalar: Birbirlerine duydukları bastırılmış, yasak ve zehirli çekim. #2dramione 09.02.2026

"Kırılan porselenin parçaları, en keskin bıçaktan daha derin keser." Elara, Aethelgard Krallığı'nın en değerli sanat eseri. Nefes alan ama yaşamayan, kusursuz bir porselen bebek. Ailesini yıkımdan kurtarmak için ruhunu Lord Valerius'un buzdan ellerine bıraktı. Parmağına takılan dikenli siyah elmas yüzük, bir nişan hediyesi değil, bir tasmaydı. Ancak Obsidyen Malikânesi'nin duvarları ne kadar yüksek olursa olsun, fırtınanın içeri sızmasını engelleyemez. Kuzeyin vahşi topraklarından gelen, kehribar gözlü bir "Yabancı", Elara'nın içindeki kırılgan kızı görüp ona acıdığında, oyunun kuralları değişir. Elara artık sadece hayatta kalmak istemiyor. O, kendisine biçilen bu kusursuz kafesi içeriden ateşe vermek istiyor. Peki, kafes kırıldığında ortaya çıkan şey özgür bir kuş mu olacak, yoksa her şeyi kana bulayacak bir canavar mı?

"Babam beni kuzeye bir gelin olarak değil, bir suikastçı olarak gönderdi." Güneyin narin prensesi Isolde'nin tek bir görevi vardı: Kuzeyin acımasız Savaş Kraliçesi Valeria ile evlenmek, güvenini kazanmak ve o zırhını çıkardığı tek savunmasız anında kalbini durdurmak. Ancak Demir Kale'ye adım attığında karşısında tahtta oturan bir kraliçe değil, savaş meydanlarından kanla dönen, gölgesiyle bile kralları titreten bir kadın buldu. Valeria, Isolde'nin sandığı gibi kalpsiz bir canavar mıydı, yoksa sadece yalnız bir hükümdar mı? İpeklerin altına saklanmış bir hançer, çelik zırhların ardına gizlenmiş bir kalp. Nefretle başlayan, mecburiyetle bağlanan ve tutkuyla alevlenen bir savaş. Isolde, o kalbi durdurmak için gittiği yatakta, kendi kalbini kaybetmeye hazır mıydı? (GxG | Enemies to Lovers | Slow Burn | Dark Fantasy) #22gxg 10.02.2026