Dosttu, arkadaştı, çocukluğumdu. Ama ne abi, ne kardeşti. Hepsiydi belki. Ama hiçbiri gibi değildi. Onu tanımlayacak bir başlık bulmak için zihnimde defalarca denemeler yaptım. Ama olmadı. Ne yanına oturduğumda içim tamamen rahatlıyordu, ne de ondan biraz olsun uzaklaşabiliyordum. Onun varlığı en güvendiğim yerdi. Bazen de içinde boğulduğum bir labirentti. Yetmiyordu. Bu tanımların hiçbiri yetmiyordu. Her şey gibi o da eksik kalıyordu. Burak yetmiyordu. Eşcinsel bir kurgudur. Azade adlı kurgumun içinde yer alan iki karakterin hikayesidir. Onu okursanız kişileri ve ilişkilerini daha iyi kavrarsınız fakat bağımsız tek başına da okunabilir.

Bu bir mafya hikayesidir. Silahların, ihanetin ve intikamın arasında aslında en ölümcül olanın duygular olduğunu öğrendiğimiz, karanlığın içinde kaybolan bir ruhun sessiz çığlıklarına ve geçmişin izlerini taşıyan yaralı bir kalbe şahitlik ettiğimiz, göz yaşı ve kanla yoğrulmuş bir hikaye.

Uraz. Dört harf. İki hece. Anlamı taşıyamayacağım kadar ağır: Şans, talih, kısmet. Şans, yoluma hiç uğramadı. Talihim elimden kaydı. Kısmet dediler, sanki doğduğum gün başkasına yazılmıştı. Sonra bir adım kaldı geriye, Bir de suskunluğum. Eşcinsel bir kurgudur.

Kafamın içinde bin bir düşünce varken bile, sen sıyrılıp gelendin. Ben hep sana güvendim. 15.07.2021 *Hikaye içerisinde tetikleyici unsurlar, küfür ve cinsellik bulunabilir.

Kırılmış kanlı parmaklarım ne zaman tuşlara değse, ağıt peyda olur ruhumun en dip, en izbe sokağında. Sen duymazsın; sen görmezsin. Ancak bilirim ben. Her bir damla müzik senin kirpiklerinden...