Namgyu ma siedemnaście lat, trudne relacje z rodziną, głowę pełną myśli, o których nikomu nie mówi i codzienność, która czasem boli bardziej niż cokolwiek innego. W jego życiu jest dużo ciszy, frustracji i chwil, kiedy ma się ochotę zniknąć. Szkoła to tylko tło - pełna obojętnych twarzy, długich lekcji i bezsensownych kłótni. Wszystko zmienia się powoli, po jednej imprezie. To tam poznaje Thanosa, chłopaka, który skrywa równie wiele, co Namgyu, choć uśmiecha się jakby nic go nie ruszało. Ich znajomość zaczyna się od śmiechu, ale z czasem zamienia się w coś głębszego - coś, czego obaj się boją, ale też czego bardzo potrzebują. art na okładce nie należy do mnie!

Druga część opowiadania "One Message~Thangyu~" część pierwsza na moim profilu. Od momentu gdy Thanos trafił do domu dziecka, minęło parę lat. Teraz Su-bong stara się ułożyć swoje życie na nowo. Znalazł sobie dziewczynę, do której nic nie czuje, ale to wszystko po to, bo chce zapomnieć o przeszłości. Za to Nam-gyu, dalej mieszka w tym samym domu, jakby nic się nie zmieniło. Ale zmieniło się wiele.

Dwa lata temu, Thanos trafia na oddział psychiatryczny w Seulu w złym stanie. Jego matka, paranoiczka, wymusiła jego hospitalizację po kolejnej próbie samobójczej. Chłopak ledwo pamięta moment, w którym karetka zabrała go z domu. Mdły zapach środków dezynfekujących, zimne światło jarzeniówek i głosy lekarzy przemykają mu przez głowę jak urywki filmu, którego wcale nie chciał oglądać. Na tym samym oddziale przebywa Nam-Gyu, który jako pacjent szpitala, jest zadziwiająco w dobrej formie. Ale dla nowego pacjenta jest jedynie kolejną twarzą wśród obcych - nikim więcej niż cieniem przechadzającym się po korytarzach w swoim szpitalnym ubraniu. Nam-Gyu , jako iż jest ciekawską osoba, próbuje nawiązać jakiekolwiek relacje z Thanosem, jednak ten omija go za każdym razem szerokim łukiem. Z czasem zaczęli się wspierać, nie wiadomo kiedy zaczęli rozmawiać. Nowy pacjent, zaczął coraz bardziej otwierać się przed chłopakiem, prowadził z nim rozmowy, krótkie, ale wystarczające, spędzał z nim sporo czasu, gdy tylko było to możliwe. Pewnego dnia Thanos dowiaduje się jednak złych wieści.

⋆. 𐙚 ̊"You've been locked in here forever, and you just can't say goodbye"⋆. 𐙚 ̊ W zatłoczonych ulicach Seulu, pod migotliwym światłem miasta, dwóch mężczyzn spotyka się przypadkiem, choć los zdaje się mieć dla nich inny plan - bardziej złożony, bardziej nieoczekiwany. Wśród gwaru przechodniów i migających neonów między nimi powoli zaczyna iskrzyć coś, co trudno nazwać słowami - delikatne napięcie, ciepło, które powoli wypełnia przestrzeń, rośnie z każdą chwilą, łagodnie, ale nie do zatrzymania. To uczucie nie jest ani wyraźne, ani głośne - jest jak szept wśród chaosu, coś kruchego, ale zarazem niepokojąco silnego.

Thanos był zmuszony do wyniesienia się z domu. Myślał, że skończy na ulicy, lecz wtedy pojawił się on... Namgyu będzie jego całym światem, jednak ich miłość zostanie podana wielu próbom, czy przetrwają to?

Thanos i Nam-Gyu spotykają się ponownie po latach w tej samej klasie, choć ich światy wydają się teraz zupełnie inne. Thanos, ze swoim buntowniczym stylem i autodestrukcyjnymi nawykami, jest wyraźnym outsiderem. Zawsze siedzi w ostatniej ławce, z założonymi słuchawkami, izolując się od reszty. Nam-Gyu, z kolei, stara się nie rzucać w oczy, choć jego wewnętrzna presja, by być „tym idealnym", powoli zaczyna go przerastać. Początkowo ich relacja jest napięta - Nam-Gyu próbuje zagadać do Thanosa, ale ten zbywa go chłodnymi spojrzeniami i cynicznymi komentarzami. Mimo to Nam-Gyu nie rezygnuje, zdeterminowany, by odzyskać dawnego przyjaciela. Punktem zwrotnym staje się chwila, gdy Nam-Gyu przypadkiem znajduje Thanosa za szkołą. Thanos siedzi na schodach, ukrywając w dłoniach twarz. W ciszy dostrzega na jego rękach blizny i dziwne zachowanie. Start : 26.01.2025

Co może zmienić jedna wiadomość? Dla Choi Su-bonga życie nie jest łaskawe. Stracił jedyną osobę, która w jakiś sposób dawała mu poczucie ciepła, a wtedy stracił wiarę w lepsze jutro. Natomiast Nam-gyu...on jest uparty, lubi denerwować ludzi, a co najwazniejsze: Nigdy nie odpuszcza.