İntikamın soğuk izleriyle şekillenen bir hayat... Manolya, geçmişin acılarını sırtında taşırken, kendini bir tek şeyle tanımlar: Adalet. Kendi kimliğini kaybetmiş, sadece intikamı olan bir kadın... Aşk, hayatta olduğu kadar, bir anlam ifade etmiyor. Ancak karanlık, onu bekleyen bir güç gibi her adımında daha da büyür. Ve Manolya, bu güçle yüzleşmeye, hayatını yok sayarak, kendi yolunda bir dava sürdürmeye kararlıdır. Yalnızca bir kadının değil, tüm geçmişin bedelini ödetmeye yeminlidir. "İntikamın karanlığında yol alırken, manolya çiçeğini iyileştiren adamla yolları kesişir. Aşkları, acıları ve öfkeleriyle birleşir, birlikte dünyaya karşı son bir hesaplaşma başlatırlar."

"yavru Ceylan'a sığınmış katil kurt..." "...ya o katil sensen? Yavru ceylan... kendi korkundan kaçarken dişlerini başkasına batıran? Belki de aynaya bakmaktan ürktün, Masumiyet sandığın şey Yalnızca titreyen bir sessizlikti. Kurt, açlığını Kader diye fısıldadı, Ceylan, yarasını sevgi sandi. Biri hayatta kalmayı öğrendi,Diğeri ise affetmeyi... Orman seni sakladı, ama gece her şeyi Hatırlar. Ceylan kurda sığındı, çünkü kendi içindeki kurttan kaçıyordu."

Geçtiğin yolları iyi tanı derler. Ben geçtiğim her yolu iyi bilirdim ta ki onun yoluyla benim yolum çakışana kadar. Geçmişten gelen düşmanlık değildi, köklerinden saldıkları zehrin bize verdiği ölüm değildi onu bana getiren. Benim hatamdı onun tüm doğrularını götürüp geriye yanlışlarını bırakan. Nazenin Akel, her erkeğin arzulayacağı ama hayatının ortasına koymaktan çekineceği o kadındı ve ben o kadının hayatının ortasına tıpkı onun benim yoluma çıkması gibi aniden düşmüştüm. Şimdi ise bir karar verecekti ya ben onun hayatına kan olup akacaktım ya da o benim hayatımı varlığıyla dolduracaktı. Nazenin Akel... Naz... Nazenin.... Şımarık, nazlı yetiştirilmiş olan. Ben nazlı yetiştirilmiş olan değil nazla kendini kuytuda gizlemiş, o siste boğmuş olandım. Ve şimdi bir karar vermem gerekiyordu. Tüm Karadeniz'e Alpar lakabıyla kan kusturmuş bu adamın yanında mı olacaktım yoksa karşısında durup beni yıkmasına izin mi verecektim?

"Kaderin hain oyununa yenildi hayatlarımız kabul et."genç adamın ses tonu gerçekleri haykıran sözlerin altında ezilir gibi çıkmıştı, dik duruşunun aksine. Duydukları ile acı bir gülüşü dudaklarında ağırladı genç kadın. Kabul etse ne değişecekti ki? "Oluru yok bazı şeylerin ağam. Kabul edip etmemem de bunlardan biri!" Bir çiçek duruyordu, tam genç adamın karşısında, bir yanlışı düzeltircesine açmış; Gelmiş ta yüreğine gerçekleri haykırır gibi duruyor. Yıllara ev sahipliği yapan koca seyhanlı konağı bu çiçekle sevda rüzgarını estirmeye başladı o an. Her kapının eşiğinde ince bir hüzün olan bu konak umutla o çiçeği bağrına bastı. Bir sevda. Bir hüküm. Umutları vardı, hayatta, herşeye inat. Hissetikleri sancıyı yok saymak mümkün değildi.Yanan yüreklere merhem vurulmaz o yüreklerin sarılmaya ihtiyacı vardı. Çok şey vardı bu hikayede, yüreğe yara olup dile dökülmeyen. Kitap kapağı- hayallirüzgarlar

"Ben de Riva Aşiretinin Hanımağası Gece Riva isem seninle evlenmem, konağınada kuma gelmem!" dedim öfkeyle bağırarak, artık hiçbir şey dayanılacak gibi değildi. Üzerime daha da eğilip beni cam ile arasında kıstırırken aynı öfkeyle bana dişlerini sıkarak karşılık verdi, "Bende Asparşah aşiretinin Ağası Boran Ağa isem seni konağıma gelin getirir, altıma alıp inlete inlete bağırtırken bunları sana hatırlatırım!" sözleri ile dumura uğrarken midem ağzıma geldi, hiçbir kuvvet beni durduramazdı onunla evleneceğime kendimi öldürürdüm daha iyiydi. Öfke ateşi ile harlanıp kaynayan kanım ile başımı dikleştirdim, "Konağını başına yıkacağım, zerre kadar huzur bırakmayacağım sana! Benimle evlendiğin güne lanet ettireceğim seni, duydun mu Boran Ağa!" Kehribar rengi gözleri dudaklarımdan çıkan her kelimeyle daha da kararırken sertçe yutkundu, bakışları dudaklarıma kaydığında hızla kaçırdı ve yavaşça burnunu boynuma eğdi, ondan kaçabilmek için cam ile birleşmiştim ama ondan kaçmaya çalışmak nafile çabaydı. "Ben senin kokunda şimdiye kadar tatmadığım huzuru tatmışken, sen bana nasıl seninle evleneceğim güne lanet ettirebilirsin ki, Gece'm." dedikleri beynimde uğuldatma yaşatırken yine ve tekrar adımı baskın bir fısıldamayla kulağıma boğuk bir sesle söylemesi kalbimi zorladı nefesimi zaten zor alırken kesti. Ama Asiliğim ve öfkem yine tüm duygularımı bastırdı. "Sen Asparşah, sen gözlerimin içine her baktığında yanacaksın, benim gözlerimde kendi ölümünü her defasında izleyeceksin ve her dakika pişmanlıklarla kavrulup yok olacaksın. Çünkü karşında Bir Riva var Gece Riva ve ben seni yok etmekten zevk alacağım. Seçim senin beni kuman olarak mı alacaksın, yoksa benimle birlik olup töreye karşımı geleceksin." Şimdi karar Boran Ağa'nındı. 27/03/2022 RİVA ve ASPARŞAH SOYADLI TEK KİTAP. ÇALINAMAZ! VE KOPYALANAMAZ!

Şansa ve fallara inanmayan Safir Günay Mila Adanır arkadaşının zoru ile şans kurabiyesi çeker ve içinden çıkan sayıları birleştirerek çıkan numaraya yazar fakat yazdığı kişi hiç de sevimli, dost canlısı biri değildir. Bolca Argo içerir.

Askeri kurgu konulu kitabım Kars'ta bir köyde hayat buldu. Sema Güngör, Kars'ta bir köy okuluna tayini çıkması sonucu memleketinden ayrılır. Hayali olmasına rağmen ailesinden kopmak oldukça zor gelir. Bilmediğim bir köy okuluna öğretmenlik yapmaya geldim. Etrafımda bir sürü Türk askeri var. Pek tekin olmayan bir köye düşmüş olmalıyım yoksa neden okulun yanı başına Askeriye kurulsun ki? Belki de hayali olan çocukları korumak için. Ahh ne güzel bu Askerler canı pahasına da olsa burda bizimle. ❤️🤍

Yeraltının karanlık sokaklarında, güç ve ihanetin gölgesinde iki ruh çatışıyor. Aşk, kan ve intikamla yazılmış bir savaş. Yeraltının en güçlü adamı, en büyük düşmanının kızına dört yıldır takıntılıydı. Sahra Karakum... naif görünen ama içinde yırtıcı bir kadın saklayan gizem. İskender Polat'ın istediğini almaktan vazgeçmeye niyeti yoktu. Bu evlilik bir seçim değil... Ya aşkın ya da savaşın başlangıcıydı.

"Şuralarda şöyle bir deyim var Ataberk için. Duymuşsundur." 'Asker olmadı, asker doğdu.' ➿➿ Yüzüme baktı. Bakışları gülümsememde donuklaştı. Dudaklarından dökülen kelime, onun da yaptığı eylemin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini ona fark ettirdi. "Yapma." Oysa yapmamayı bilseydim, onu hiç sevmemeyi dilerdim. Ellerimi yüzüne uzattım. Sağ yanağını bir daha hiç dokunamayacakmışım gibi şefkatle okşadım. Sonra dilimden kalbine ulaşmak isteyeceğim kelimelerimi döktüm. "Yüz tane kalbim olsa..." Devam ettirmek için cümlemi, hafif bir soluklandım gözlerinde. Eminim üzerimde hissettiğim nefret dolu bakışlar tesadüf değildi. Bir oda dolusu asker, benim cümlemin karşımdaki adamı yaralamasından korkuyorlardı. Fakat devam ettirdiğim cümleyi hiçbirisinin böyle tahmin etmediğini biliyordum. "... yüzünü de içimden söker, ellerine verirdim." Baktı yüzüme, öyle baktı ki, sanki öyle deme der gibi. Kalbimi sök ama öyle deme der gibi. Eminim, merak ediyordu bir sonraki cümlemi. Ne onu bekletmek istedim ne de kalbime rağmen çoktan yol almış mantığımı.. Çünkü gitme vaktiydi. "Ama benim kalp rahatsızlığım var." dedim. Bu kalbi söküp ellerine de versem bir işine yaramaz demek ister gibi. Yüzümde donuklaşan bakışlarından, kalbime geçirdiği duygulardan beni yanlış anladığını anladım. "Mecaz." dedim gülümseyerek. Sadece ona ne demek istediğimi anlatmak istemiştim. "Bir daha çıkarsın seni karşıma kader. İnan bana yine bana böyle bakarsan, kollarına atlayacağım." Baktım. Daha bu vedayı ne kadar uzatabilirdim ki? "Peşime düşme, birbirimizin kaderinde varsak zaten yollarımız mutlaka kesişecektir. O zaman hala beni seviyor olsan, bunu yeniden konuşalım." Bunlar dudaklarımdan çıkan son cümlelerdi.