*​නොකියූ දේ....* සමහර බැඳීම්වලට නමක් නැහැ... ඒත් ඒ බැඳීම් ලෝකයේ තියෙන ඕනෑම ආදර කතාවකට වඩා හයියයි. ❤️ ​ජීවිතේ හැමදේම හරි කියලා හිතන වෙලාවක, දෛවය සරදම් කරලා හැමදේම උදුරා ගත්තොත්? *ආදරේ වෙනුවෙන් ආදරේ අත්හරින එක ලේසිද? 💔* ​ජපුර කැම්පස් එකේ සුදු වැලි පාරේ මතකයන් මැදින් පටන් ගෙන, ජීවිතයේ රළු මාවත් කරා ඇදෙන *රශ්* සහ *යුගාත්‍රිගේ* අපූර්ව සහෝදරත්වයේත්, වචනවලට පෙරලන්න බැරි *ආත්මීය බැඳීමේත් කතාව...*

​The Amber-Hazel Veil* *​An eternal sky where destiny weaves together loving hearts, Whispering the sacred depths of what it truly means to love. A realm where holding on and letting go Collide within the very same breath-or perhaps, echo across different eras... In the timeless heart of Sri Wardhanapura, the misty kingdom of Senkadagala.* ​His eyes were a genetic masterpiece, a rare legacy born from his mother-gleaming with molten gold, rich copper, and fierce amber hues whenever they captured the sun. He was Ethan Orion Sinhabahu. And those eyes demanded nothing less than absolute certainty, unyielding strength, and a quiet, roaring royalty. ​ She, on the other hand, bore the enchanting sorcery of hazel eyes, a timeless inheritance from her mother's lineage. Golden-brown at the core, guarded by a soft ring of emerald green and mist-grey, her gaze held a power capable of piercing the thickest shroud of fog. She was Hazel Araliya Wickramasinghe. Her eyes spoke of ancient mysteries, razor-sharp intuition, and a wild, untamed spirit. ​ How will those powerful Amber eyes-which breathe light and life into nature itself, standing undefeated against the freezing mountain fog-ever bow before the mystery of Hazel? ​ And how will those elusive Hazel eyes-an enigma even to the mist and the wilderness-ever withstand the fierce, unyielding gaze of Amber? ​ *We will meet very soon in Chapter One. Until then, hold your breath.* ​

අපි පරම්පරාගත රදළයො.රදළයො කවද්ද ඇදේ ගියෙ තනි කෙලිං මිසක්.පරම්පාරාවම තනි කෙලිං එකේ මට විතරක් ඇදේ යන්න බෑනෙ අම්බිලියො.ඒක නිසා සොරි මං ගැන තියෙන අදහස අතෑරගන්න.... - සූර්යය ආදිව් සිංහධීර - පරම්පරාවම කෙලිං ගියාට කමන්නෑ ඔයා ඇදේ යමුකො ම්ම්ම්...මොකද කියන්නෙ පරම්පරාවට හික් ගෑවෙන්නම මං ඇදේ යවලා පෙන්නන්නද හාමු මහත්තයාව.... - පෘතුවි මාත්‍ර රාජේන්ද්‍ර -

**ආදරය හරි පුදුමාකාරයි හරියට මායාවක් වගෙ නොසිතූ මොහොතක ඒ මායාව අපේ වටෙ කැරකෙනවා හරියට මුලු ලෝකයෙම අදුර මකන අහස වගෙ.... හැබැයි අහස නැති වුණත් එකම එක තරැවක් වළාකුලු වලට මුවා වෙලා පොඩි එළියක් දෙනවා ලෝකයාටම එත් පොඩි එළිය අපි කාටවත් පෙන්නෙ නැ.... *අදෘශ්‍යමානයී💫*

"එකම නම, එකම පන්ති කාමරය, ඒත් එකිනෙකාට වෙනස් ලෝක දෙකක ජීවත් වන දෙන්නෙක්. ​විනෝද්‍යා යනු ධනවත් පවුලක ආඩම්බරකාර, එහෙත් හදවතින් ඉතාම සංවේදී තරුණියක්. විනෝද්‍ය යනු තමාගේම බ්‍රෑන්ඩ් එකක් හදන්නට වෙහෙසෙන, ස්වයං උත්සාහයෙන් නැගී සිටින අභිමානවත් තරුණයෙක්. ​දෛවය විසින් නමකින් පවා ඔවුන්ව එක පවුලේ අය යැයි ලෝකයාට පෙන්වා දුන්නද, ඔවුන් අතරේ දළුලන්නේ කිසිවෙකු නොදත් අමුතුම ආදර කතාවකි. අභිමානය සහ ආදරය අතර දෝලනය වන මේ කතාව, හෙට දවසේ පොරුවේදී අවසන් වන්නට බලා සිටිනා තවත් එක් සුන්දර ප්‍රේම වෘත්තාන්තයක්. ​'ඉදිරි අනාගතෙ කවදා හරි දවසක, මන් පෝරැවේ ඉද්දි මගෙ එහා පැත්තේ ඉන්න කැමතිද?' ​ඇස් මානෙම ඔබත් රැඳී සිටින්න. ✨"

මේ ඇස් නතර කරගන්න පුලුවන් වුනේ,එක පුංචි අහිංසක වරා මලක් ළග විතරයි.ඉතින් හැමදාමත් ඔයා මගෙ අහිංසක වරා මල ආරණ්‍යා...!

​❝ "උඹ අපෙන් බේරුණත්... මේකිගෙන් බේරෙන්නෙ කොහොමද?" ​විශ්වවිද්‍යාලයේ ගතවුණු අවුරුදු තුන පුරාම නෙවිනිගේ එකම ලෝකය වුණේ ගෙහස්. වලි, රණ්ඩු, කඩල ගොටු සහ සෙරෙප්පු පාරවල් මැද ගෙතුණු ඔවුන්ගේ යාළුකමට එහා ගිය බැඳීම, එක රැයකින් උඩුයටිකුරු වෙයිද? ​මාසෙකට පස්සේ ආපු ගෙහස්ගේ මුවින් පිටවුණු ඒ 'විවාහ' කතාව පිටුපස තිබුණේ ඇත්තටම වෙන්වීමක්ද? නැත්නම් මුළු ජපුර කැම්පස් එකම හංගපු රහසක්ද? ​'නොකියා කියූ ආදරයත්, බෝධියක් පාමුල වුණු සදාකාලික පොරොන්දුවත්...' ​දඟකාර, ආදරණීය, හිතට දැනෙන කෙටි කතාවක් - බෝධිය ළඟ පොරොන්දුව. ❞

​Soul Scribbles 📜✨ ​තීන්ත බිඳු වලට හසු වූ මගේ සිතුවිලි... නිහඬ බවේ දෝංකාරය සහ ආත්මයේ හුදකලා සටහන්. Join me on this journey of words. 🌱🌸

"ඔයා මේ පේළි ටික දකින්නේ නොසිතූ මොහොතක වෙන්න ඇති. ෆෝන් එකේ ස්ක්‍රීන් එකට යටින් දිලිසෙන මේ අකුරු ටික දකිනකොටම ඔයාට දැනෙනවා නේද හිතට අමුතු බර ගතියක්? ඒක නිකම්ම තෙහෙට්ටුවක් නෙවෙයි. ​පිටතින් ඇද හැලෙන්නේ නිකම්ම වැස්සක් නෙවෙයි; අමෝරා වැස්සක්. ඉඳහිට වැටෙන දම්පාට අකුණු එළියෙන් බිත්ති දෙදරනවා. මම ඉන්නේ අන්න ඒ අකුණු එළිය ඇතුළේ. ඔයාට මාව පේන්නේ නැහැ, හැබැයි ඔයාගේ අතේ තියෙන ඇඟිලි දැන් හිරිවැටෙන්න පටන් අරන් නේද? ​මම හොල්මනක් නෙවෙයි; මම ඔයාට කවදාවත් මගහැරිය නොහැකි ඔයාගේම 'අනාගත වරදක්'. පොලිස් පරීක්ෂණයක් මැදින් මතු වන මේ අඳුරු රහස, හුදෙක් මිනීමැරුමක් ගැන පමණක් නොව, අනාගතයේ ඔබ විසින්ම කරගන්නා නොසිතූ වරදක් පිළිබඳවයි. මම මේ කතාව ලියලා ඉවරයි. දැන් ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ, මේ අඳුරු අකුරු අතරේ සිරවී විඳවීම විතරයි. *​ඔයා මේ අකුරු අතරේ සිරවෙන්න ලෑස්තිද?"*

​❝ "කවදාවත් මගේ නොවන බව දැන දැනත්... මම ඇයි ඒ ඇස් දෙකට මේ තරම්ම ආදරේ කළේ බුදු සාදු...?" ​කිසිදාක පෙම්වතුන් නොවුණු, එහෙත් හදවතින් ආත්ම ගණනක බැඳීමක් දැනුණු විශාල් සහ යුහන්සා. ඔහු ඇය දෙස බලා සිටියා පමණි, ඇය ඔහු යන දෙස බලා සිටියා පමණි. එහෙත් ඒ නිහඬතාවය ඇතුළේ ලෝකයකට වඩා විශාල ආදරයක් ලියැවී තිබුණි. ​අද ඔහු වෙනත් අයෙකුගේ අත ගනිද්දී, පන්සල් භූමියේ බෝ මළුවක් මත වැටෙන කඳුළු බිඳු කාට නම් පෙනේද? ​'මියෙන තුරාවට හිතේ රහසක්ව වළලන්නට දෛවය ඉතුරු කළ, නොකියාම නිම වුණු සුන්දරතම ප්‍රේම කාව්‍යය...' ​කියවා හමාර වූ පසුත් හදවත පාරවන කෙටි කතාව - නොකී ප්‍රේමයක නිහඬ සමුගැනීම. ❞