Τον ήξεραν όλοι. Ή έτσι νόμιζαν. Ήξεραν το όνομά του. Τις νίκες του. Τα πρωτοσέλιδα. Τα χαμόγελα που χάριζε στις κάμερες. Δεν ήξεραν τι άφηνε πίσω του κάθε φορά που έκλεινε την πόρτα του σπιτιού του. Κι εκείνη... Εκείνη δεν ήξερε τίποτα απ' όλα αυτά. Ίσως γι' αυτό ήταν η μόνη που είδε όσα οι άλλοι δεν πρόσεξαν ποτέ. Γιατί καμιά φορά οι πιο δυνατοί άνθρωποι είναι εκείνοι που κουβαλούν τις πιο βαριές σιωπές. Και καμιά φορά αρκεί ένας άνθρωπος για να αλλάξει τα πάντα. Αρκεί να εμφανιστεί τη στιγμή που το περιμένεις λιγότερο. Τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα.

Ο Matteo Ferrante Vieri δεν ήταν ένας άντρας που ζητούσε συγχώρεση. Ήταν το όνομα που κάποιοι φοβόντουσαν να ψιθυρίσουν. Ο άντρας που έμαθε πως η δύναμη κερδίζεται με θυσίες και πως η καρδιά είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να θάψεις αν θέλεις να επιβιώσεις. Δεν χαμογελούσε. Δεν εμπιστευόταν. Δεν άφηνε κανέναν αρκετά κοντά ώστε να δει τι υπήρχε πίσω από το όνομα Ferrante Vieri. Μέχρι εκείνη. Η Ελεονώρα Καλλέργη δεν μπήκε στον κόσμο του ζητώντας να τον αλλάξει. Δεν φοβήθηκε τη σιωπή του. Δεν λύγισε μπροστά στο σκοτάδι του. Και αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο πράγμα απ' όλα. Γιατί ο Matteo ήξερε έναν κανόνα καλύτερα από όλους: Ό,τι αγαπάς... μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Έπρεπε να μείνει μακριά της. Για το καλό της. Για την ασφάλειά της. Για όλα όσα δεν μπορούσε να της πει. Μόνο που για πρώτη φορά στη ζωή του, ο άντρας που μπορούσε να ελέγξει τα πάντα... δεν μπορούσε να ελέγξει αυτό που ένιωθε. Και όταν ένας άνθρωπος σαν τον Matteo Ferrante Vieri αγαπήσει... δεν υπάρχει επιστροφή. Γιατί σε όσες ζωές κι αν ζούσε... θα ήταν μόνο εκείνη.