19 yaşındaki Viviana, babasının onun için dizayn ettiği hayatta, arkadaşlar değil de kalın beton duvarlar tarafından çevrelenirken büyümüştür. Babasının hayatını adadığı ve annesinin 13 yıl önce trajik bir şekilde hayatını sonlandırmasına sebep olan Kutsal Karanlık adındaki örgütten tamamen uzak kalmıştır. Ancak bir gece ansızın evine birinin girmesiyle birlikte, kendisini yalnızca uzaktan işittiği ve hakkında hiçbir fikre sahip olmadığı bambaşka bir dünyanın, tabiri caizse bir cehennemin, içinde bulmuştur. Artık kendisini korumayı öğrenmesi gerektiğini düşünen babası Matteo Vescari'nin vesilesiyle, kimliğini gizli tutarak Kutsal Karanlık adlı bu örgüte girmiştir. O sırada, yaptığı trajik bir hatanın sonucunda rütbe düşüşü yaşayan, eski Kıdemli Ajan Andrei D. Trevisan ise öfkeden deliye dönüyordur. Bu ikilinin yolları beklenmedik bir şekilde kesişecektir. Viviana, zorlu geçen eğitim süreci ve sınavların arasında peşini bırakmayan talihsizliklerle uğraşmak zorunda kalacaktır. Hayatına sürekli müdahale eden kimliği belirsiz kişiyle birlikte, yaşantısı oldukça zorlaşacaktır. KUTSAL KARANLIK, BAĞIMSIZ BİR AKSİYON/GERİLİM/DARK ACADEMIA/DİSTOPYA (?) ROMANIDIR.

"Daha kaç kurban gidecek böyle? Kaç kişinin daha ölümünün sebebi olacağım? Bir kelebek uğuruna oluşan bu ayaklanma, ay ışığına ne zaman kavuşacak? Daha ne kadar tahammül etmem lazım bu karanlığa?" İki polis. İki ebeveyn. İki can. Sadece onların değil, küçük bir kızın da ölümüne sebep olan kurşunlar. Geçmişin yemin ve sözleriyle yaşamaya yemin etmiş, bildiklerinden fazlası olduğunu fark eden bir kız. Gerçekler açığa çıkınca o kişiyle empati kurmam doğru muydu? Ona acımam normal miydi? Benim verdiğim ifade sonucu içeri giren bu adamı sekiz yıl sonunda kendi laflarımla kurtarmak, savunmak ve onun için çabalamak hedefime ulaşmam için bir basamaktan mı ibaretti? Tüm bu karışıklık, çelişki, yaşananlar ve yaşanacaklar, adaletin kırılmış, hatta harabeye dönmüş olduğunun göstergesi değildi de neydi?