Berdelle evlendiği için üzgündü Melin.Odaya girdiğinde çekingence başını eğmişti.Onu izleyen iki siyah gözden habersizdi.Başını kaldırdı o an Ömerle gözgöze geldi.Melin şaşkınla konuştu. "Ulan benim kocam bu adam mı?" Ömerin duyduğu sözlerle kalbi acıdı.Sevmemişti işte.Karısı o engelli olduğu için ondan nefret etmişti.Birden Melin kahkaha atarak zıplamaya başladı. "Oha oha oha bu taş gibi adam benim kocam mı şimdi?Kocanında zeytin gözlüsü nasip olsun be insana" dedi sevinçle.Ömer ise şaşkınlık içindeydi.Kızın neşeli halini gördüğünde içi rahatlamıştı.Kız çok güzeldi.Ömer gözlerini alamıyordu mutluluktan zıplayan kızdan. "Bak yakışıklı kocam eğer benden başka kızlara böyle siyah-siyah bakarsan senin götünü keserim." Ömer duyduğu şeyle kahkaha atmak istedi.Karısı tam bir çatlaktı. "Dur ben gidip kaynanamın alnından öpeceğim.Böyle olmaz.Her ana doğuramıyor böyle taş." "FERİDE ANAAA" diye çıkarken bağırdı.Ömer bu kız deli diye geçirdi içinden. Feride anasının tüm konuştuklarını duyması dışında bir sorun yoktu aslında...

‎Henüz beş yaşındaydım. Dünyayı masallardan ibaret sandığım o yaşta, kırılan kristal bir bardağın sesinin bir insanın kaderini paramparça edebileceğini bilmiyordum. ‎O gece, aynı masada kahkahaları gökyüzüne yükselen iki aile, tek bir gerçekle birbirine düşman kesildi. Yılların emeğiyle örülen o sarsılmaz dostluk, karanlık sulara gömülen cam kırıkları gibi bir anda dağılıp gitti. ‎Herkes bir şey bıraktı o masada; kimisi sevgisini, kimisi güvenini, kimisi de ömür boyu taşıyacağı sessizliğini... ‎Ben korkudan kulaklarımı kapatıp bahçedeki yaşlı ağacın altına sığındığımda, karanlığın içinden çıkıp yanıma gelen tek kişi oydu. ‎Şimdi, yıllar sonra, aynı nefretin küllerinde yeniden karşı karşıyayız. ‎Ve anladım ki bazı insanlar birbirinden ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, geçmiş onları hep aynı yaradan yakalar. ‎Çünkü bazı sırlar vardır... ‎Ortaya çıktığında yalnızca aileleri değil, insanın kalbini de paramparça eder." ✵