Şafak Yeminidir Batur Sancak ve Ayliz Kızıl Kök 'ün hikayesi . Küçükken arkadaş olan dünyası birinin saf ve temiz iken . Diğerinin o yaşta hayatın acı yüzünü görmüştü. Ayliz yalanlar ile süslenmiş pembe hayatı bir gün gerçekleri gösterir . Her yalan bir gün doğruyu ister acısı ile ve yarası ile . Batur gerçeklerin gösterimlik tarafından daha derine inerken . Ayliz kendi hiçbir şey yapmadan gerçekleri ve yalanları ile yüzleşir...

Bazen en karanlık ağların içinde bile bir ışık bulursun. Ve o ışık, intikam için yola çıkan bir kalbi iyileştirebilir.

"Bazı insanlar yağmuru hisseder, bazıları ise sadece ıslanır. Ben ise senin fırtınanda boğulmak için can atıyorum." ​Atlas, psikoloji bölümü son sınıf öğrencisiydi. Tek amacı, bitirme tezi için kusursuz bir "vaka" bulup akademik kariyerinin kapılarını aralamaktı. Ta ki kütüphanenin karanlık köşesinde, darmadağınık saçlarının ardına gizlenmiş o kehribar gözlerle karşılaşana dek. ​Elara bir vaka değildi; Elara bir uçurumdu. ​Atlas, elindeki not defterine "klinik veriler" yazması gerektiğini biliyordu. "Denek, beklenmedik bir savunma mekanizması geliştirdi," demeliydi. Ama kalemi kağıda her değdiğinde, sadece o yangını yazabiliyordu. Profesörünün dediği gibi; duygular deneyi kirletirdi. Ancak Elara, daha ilk dakikadan sadece Atlas'ın beyaz gömleğini değil, tüm zihnini o siyah kömür lekesiyle kirletmeyi başarmıştı. ​Bir bilim insanı, kendi deneyi içinde kaybolursa ne olur? ​Düzen ve kaosun, mantık ve duygunun birbirine karıştığı bu hikayede; Atlas ya Elara'yı o karanlık tünelden çıkaracak ya da o kehribar yangınında onunla birlikte kül olacak. ​"Dikkat et Atlas. Deneyin içinde kaybolan ilk araştırmacı sen olma..." ​Yazar: Livzanur Atalar

Metin ve Deniz hızla içeri fırladı, nefesleri kesik kesikti. Bir anda ikisi de Araz'a doğru bağırdı: "Dur!" "Bırak!" Yılmaz sendeleyerek doğrulmaya çalıştı; öfkeyle onlara doğru saldırmak için hareketlendi. Metin refleksle dönüp onun suratına sert bir yumruk savurdu. Yılmaz dengesini kaybedip yere kapaklandı. Metin, Araz'ı bırakıp sakinleşmesi için seslendi: "Sakin ol, dostum! Biz de senin kadar öfkeliyiz! "Araz, yere atılmış paslı demir sopayı eline aldı; metal avucunda soğuk, acı bir ağırlıktı. Metin hızla araya girip onu tutmaya çalıştı ama Araz birden koşup ileri atıldı. Sopayı kaldırdı ve kontrollü, ardı ardına vuruşlarla Yılmaz'ın kafasına indirdi. Her darbe sertti; Yılmaz kanlar içinde geri çekildi, sonra son darbelerin ardından bilinci bulanıklaşmış, baygın bir hâle geldi. Yılmazın yüzüne tükürerek Metin'e döndü, gözleri öfke ve yorgunluk karışımıyla parlıyordu. Boğuk, hırıltılı bir sesle bağırdı: "Sakin olmamı mı söylüyorsun, Metin?" Sonra yüzünü buruşturarak devam etti, her kelimesi bir taş gibi düştü odaya: "Ben üç gündür nefes alamıyorum, yemek yiyemiyorum, yaşayamıyorum. Esilla için deliriyorum; kendi kendimi parçalıyorum. Sen şimdi gelip bana 'sakin ol' mu diyorsun?"