Krótkie, lekko absurdalne opowiadanie, w którym występuje trochę mówiących zwierząt, kilku mówiących ludzi i (zaocznie) potężni kosmici zdolni zniszczyć całe życie na Ziemi. Pokuszę się nawet o to, że na końcu zawarłem małe przesłanie ;)

Mara nie wierzyła w legendy. Wierzyła za to w szybkie nogi, sprytne palce i prostą zasadę: jeśli ktoś zostawia złoto na widoku, najwyraźniej wcale go nie potrzebuje. Dlatego królewskie ogłoszenie, w którym władca poszukiwał mitycznej „Przeklętej Róży", obiecując spełnienie jednego życzenia temu, kto sprowadzi ją przed jego oblicze, uznała za szczyt naiwności. A na naiwności innych można łatwo się wzbogacić... Bo choć legendy bywają przesadzone, czasem tkwi w nich ziarno prawdy. A jeśli go brakuje? Cóż, zawsze można je tam własnoręcznie zasiać. Mara postanawia wykorzystać legendę dla własnych korzyści. Tylko czy nie zapomniała przypadkiem, że większość z nich kończy się tragicznie?

W świecie Astaeli nic nie dzieje się przypadkiem. Nawet spotkania pod gwiazdami. To opowieść o chłopcu, który uciekł z krwią na dłoniach, i dziewczynce, która zamiast strachu wyciągnęła do niego rękę. O obietnicy zakopanej w ziemi. O mapie do serca. O dwóch duszach, które przestały być samotne pod tym samym niebem.