Miłosne wiersze. Nic więcej ani mniej, prócz próby uchwycenia istoty miłości.

Ludzie są jak szklanki.Gdy coraz mocniej na nie naciskasz to pękają i nie można już ich przywrócić do tego samego stanu.

To zbiór intymnych wierszy o drodze przez codzienność, emocje i nieoczywiste momenty, które kształtują człowieka. To poezja o kruchości i sile, o ciszy, w której rodzą się najważniejsze słowa oraz o nadziei, która potrafi pojawić się nawet wtedy, gdy scenariusz życia pisze ktoś inny. Ten tomik jest dla tych, którzy choć raz musieli zaczynać od nowa. Dla tych, którzy nauczyli się prosić o pomoc i dla tych, którzy mimo wszystkich przeciwności losu mogą dziś powiedzieć wyraźnie: ,,Jeszcze tu jestem".

Znajdziesz tu coś, co skrywam w myślach. Słowa, które zostają na długo.

❝𝐖𝐈𝐄𝐑𝐒𝐙𝐄 𝐏𝐈𝐒𝐀𝐍𝐄 𝐒𝐄𝐑𝐂𝐄𝐌 𝐆𝐃𝐘 𝐄𝐌𝐎𝐂𝐉𝐄 𝐆𝐎𝐍𝐈𝐋𝐘. 𝐖𝐘𝐑𝐘𝐓𝐄 𝐖 𝐃𝐔𝐒𝐙𝐘 𝐂𝐈𝐄𝐑𝐍𝐈𝐀𝐌𝐈, 𝐖 𝐍𝐀𝐉𝐌𝐑𝐎𝐂𝐙𝐍𝐈𝐄𝐉𝐒𝐙𝐘𝐂𝐇 𝐙𝐀𝐊𝐀𝐌𝐀𝐑𝐊𝐀𝐂𝐇. 𝐔𝐊𝐎𝐉𝐎𝐍𝐄 𝐌𝐈𝐋𝐎𝐒𝐂𝐈𝐀, 𝐊𝐓𝐎𝐑𝐀 𝐌𝐄𝐋𝐎𝐃𝐘𝐉𝐍𝐈𝐄 𝐆𝐑𝐀𝐋𝐀 𝐖 𝐏𝐎𝐃𝐒𝐖𝐈𝐀𝐃𝐎𝐌𝐎𝐒𝐂𝐈 𝐔𝐌𝐘𝐒𝐋𝐔❞

Anatomia pęknięć to mój debiutancki tomik i jednoczeście próba przyjrzenia się temu, co we mnie popękało- cicho, powoli, bez świadków. Każdy wiersz jest dla mnie sposobem na zatrzymanie tego, co zwykle umyka, i na nazywanie ciszy, która zostaje na dłużej. Ten tomik piszę wtedy, gdy emocje są we mnie za duże- a że są takie każdego dnia, pisanie staje się codziennością.

Zbiór wierszy właściwych i niewłaściwych. Niedawno ktoś wspaniały (Nuadell 💝) oświecił mnie w kilku prostych słowach: poezja i proza to ja. Nie muszę się dzielić na bycie albo poetką, albo pisarką. Mogę być jednym i drugim jednocześnie. Moje serce wybiera teraz właśnie taki rytm, dlatego oprócz opowiadań będę Was częstować również swoimi wierszami i luźnymi przemyśleniami. Czasem zarymuję, a czasem po prostu powiem do Was kilka zdań. Może któreś z nich zasieje w Was ziarno nadziei. ;) Mam nadzieję, że polubicie także tę wersję mnie. 🌜

Znajdziesz wszystko. Lub nic. Musisz widzieć umysłem i sercem nie oczami. Tytuły? Lepiej im nie ufaj, bo nie zawsze zdradzają wnętrze. Czytaj. Szukaj. Odkrywaj. Chwytaj to co chwyta twoją duszę.

Zbiór wierszy - to mój ukryty świat, gdzie światło miesza się z cieniem, gdzie emocje, których nie umiałam wypowiedzieć, znalazły swój kształt. To ścieżka przez moje myśli, moje rany i marzenia, mój szept i krzyk zapisany na kartach, które chcę Ci pokazać. To przestrzeń, w której pozwalam sobie być prawdziwą - nieidealną, rozdartą, ale walczącą o spokój i zrozumienie. Chcę podzielić się tym, co czułam, co przeżyłam, by może ktoś poczuł, że nie jest sam, że jego ból też ma sens. To mój sposób na uzdrowienie i nadzieję, na to, by iść dalej, krok po kroku, między światłem a cieniem.

Zbiór moich autorskich wierszy