Bize özgür olduğumuz söylendi; seçme şansımızın olduğu, çalışırsak yükselebileceğimiz, hak ettiğimizi alacağımız... Oysa bize verilen tek özgürlük, hangi efendinin çarkında öğütülebileceğimizi seçmekten ibaretti. Bizim için adalet, ancak suç işlediğimizde kapımızı çalan o soğuk demir sesiydi. Onlar için ise, her türlü lekeyi örten ipek bir çarşaf. Bu ipek çarşaf şimdi bizim üzerimize örtülmek üzereydi. Kan lekeleri etrafa sıçramadan, sesimiz duyulmadan ve direniş göstermeden... Temiz bir iş çıkarmak için geliyordu üzerimize. Fakat içinizden biri olan bu insancığın bu pazar yerinden sessiz bir ölümle gitmeye niyeti yoktu. Madem fiyatım bir ipek çarşaf ediyordu, ben de fiyatımın hakkını verirdim.