ක්‍රිම්සන් මූන් ඇකඩමියේදි පොරොන්දුවක් කැඩුවොත් මරණයයි. තහනම් පොරොන්දුවකින් බැඳුණු උරුමකරුවෝ දෙන්නෙක්, රහස්, පාවාදීම් සහ අඳුරු මැජික් මැද තමන්ගේ ඉරණම හොයනවා. ලේ පැහැ සඳ උදාවෙනකොට ඒ පොරොන්දුව එයාලව බේරයිද... නැත්තම් සේරම විනාශ කරයිද?

ඇහුම්කන් දෙන්න එකෙක්වත් නැති, අමතක වුණ වේදනාවල් නිසා සමහර මිනිස්සුන්ට මැරිලත් නිවනක් නෑ. සමහර කතා හුස්ම වැටෙන්නැතුවත් තවමත් නිහඬව ජීවත් වෙනවා. ඒ කතා මට ඇහෙන එක.. මට උන්ව දැනෙන එක හොඳක්ද නැත්තන් මට වැදිච්ච සාපයක්ද කියන්න මං දන්නෑ. මොක උනත් මට ආයෙ හැරෙන්න බෑ.. අරෙල්... දැන් ඇති.. බය වෙන්නෙපා.. මං ඉන්නවනෙ..

"අම්මා කිව්වා බ..බෙක් ගේන්න කියලා..?" -ONGOING-

අහඹු හමුවක්~ දරන්නට බැරි ප්‍රේමයක්~

උඹ ඉවාන් නෙමේද? yes... no.... maybe yes

"ඒ..අඩෝ...!! පගෝ- අර ඉන්නෙ ආර්යන් අයියද??" නිස්සා හැමිනෙන්න ගත්තම මමත් නොදැනුවත්වම ඔලුව වැනුවෙ තරහටද පුදුමෙටද කියලා මමවත් දන්නෙ නෑ. ආර්යන් අධ්‍රක්ෂ රෞරවවංශ....මාස එක හමාරකට විතර පස්සෙ අද තමයි ඉස්කෝලෙට පය ගැහුවෙ..තාත්තගෙ ෆැමිලි බිස්නස් වගයකට ඕසි ගියාට ඊළඟ දවසෙම තිබ්බ වර්ල්ඩ් ක්ලාස් ටූනමන්ට් එකකිනුත් කප් එකත් අරන් එළිවෙන පාන්දර නිව්ස් වලයි සතියක් පුරාවට එක එක ප්‍රෝග්‍රෑම්ස් වලයි හොට් ටොපික් එක වුණේ ආර්යන් කියන කැරැක්ට එක. අපේ ඉස්කෝලෙ අභිමානවත් හෙඩ් ප්‍රිෆෙක්ට්. "In the middle of chaos they found each other." RADHALA, The Kandyan Aristocrats

°° මට කවදාවත් උඹව ලබාගන්න ඕනි කරේ නෑ බං. ලබාගන්නවට වඩා උඹ දිහා ඈතින් බලං ඉඳගෙන ආදරෙ කරන එක සැනසීමයි. හැබැයි එකේක උන්ගෙ බැල්ම උඹට වැටෙනවා දකිද්දි මගෙ සැනසීම පෑලෙ දොරින් එලියට දුවනවා . එතකොට මගෙ ඇඟ ඇතුලෙ රත් වෙලා බුබුලුදාන දියාරු සව්බොරයක් වගේ. මට උන්ව මරන්නම හිතයි. ඒත් මං කියලා මොනා කරන්නද බං. ඒ උඹෙ සතුට නං, මට ඕනිත් උඹෙ සතුට දකින්න නං. කරන්න තියෙන්නෙ උඹෙ සතුටට ඉඩ දීලා මං පැත්තකට වෙන එක. එතකොට මං මගෙ දියාරු වෙච්ච හිත ගල් වෙච්ච සව්බොරයක් කරගන්නවා. °°