"Kıyameti sen başlattın," dedim üzerine basa basa. "Onlarca insan öldü ve ölecek senin yüzünden. Biraz olsun vicdan azabı çekemez misin?" Başını ağır ağır iki yana salladı. "Bu kıyameti sen başlattın lavinia,"dedi. "Bu kıyameti senin gözyaşların alevlendirdi. Ben sadece ateşi harladım. Biz bu işte birlikteyiz. Bizim ateşimiz, bizim kıyametimiz." Bir adım yaklaştı ve elinden biri saçlarıma gitti. Saçlarımı okşadı. "Bizim sıramız, ölüm çiçeği. Artık sahne bizim. Yakma sırası bizde. Bu bizim resitalimiz. Sen kemanınla sıkacaksın kurşunu. Ben toplayacağım döktüğün cesetleri. Notaların ağır ağır işleyecek ciğerlerine. Ölümleri ağır olacak, tıpkı bizim gibi yarım bırakılan çocukların kabusları gibi yakacak canlarını."

Lumora ikiye bölünmüş bir şehir. Bir taraf sıcacık yataklarda uyurken, diğer taraf soğukta hayatta kalmaya çalışıyor. Elara bir Akir. Yoksulluğun, adaletsizliğin ve suskunluğun içinden geliyor. Merhameti ona öğretilmiş tek lüks. Fısıltı Sokağı'nda yaralı bir kadın bulduğunda, bunun bir Ravenor olduğunu bilmiyor... ya da bilmek istemiyor. Çünkü Lumora'da merhametin bir bedeli var. Ve bazı karşılaşmalar, bir şehrin kaderini değiştirir. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, sınıfların, sırların ve hayatta kalmanın hikâyesi. Lumora'da adalet yok. Ama bazen biri, sessizliği bozar.