Lora ile onun her adımını bir gölge gibi takip eden, gizemli ve maskeli koruması Altay aksiyon ve romantizim içerir iyi okurlar

Lara Ada Öztürk, çocuklara dünyayı güvenli göstermeye çalışan bir ana sınıfı öğretmeni. Deniz Alp Çelik, vatanını her şeyin önüne koymuş bir yüzbaşı. Aynı yerde olmak istemedikleri bir coğrafyada, aynı kayıpların izini taşıyan iki insan. Biri konuşarak saklanıyor, diğeri susarak ayakta kalıyor. Bazı karşılaşmalar iyileştirmez. Bazıları sadece daha derine çeker.

Çatılan kaşlarım la NASA ya bakarken "Benden ne istiyorsun NASA" dediğimde beni neden kaçırdı ki. "Ban bak ufaklık" dediğinde ona zaten bakıyor dum "Seni dinliyorum NASA" dediğimde Benim bugün uçağı ım vardı yeni bir hayat yeni bir başlangıç. "Bir var ufaklık" dediğinde hür dikat onu dinliyor dum NASA beni asla boş yere çağımız dı "Ve sen onu kendine aşık edeceksin sonrada İsviçre gideceksin yani anladın kadarıyla" dedi ve derin bir nefes aldı. "Önce onu kendine aşık edip onu terk edeceksin ve bunun onun yüzünden olduğunu düşündürecek sın ve bende sana İsviçre de istediğin bir hayat sunacağım" dediğine de. Söyledikleri kafamın içinde gidip gelirken Kendime bir söz verdim. "NASA asla bana zara verecek işlere bulaştırmaz dı" "Bir saatin var ufaklık düşün ve kararını ver eğer kabul etmesen dışarda iki adam var seni uçağa kadar bırakacaka lar" dediğinde söz veriyor gibiydi.

Herşeyin bir yalandan ibaret olduğunu öğrenen Yıldız öğretmen ve bir yalanın içinde olduğunu çok sonradan fark eden Türk Askeri kuzey. Yıldız 6 yıl sonra tekrar Karadeniz'e geldiğinde geçmişinde bıraktığı herkesi aslında bırakmadığını anlayacaktır. Kuzey ise yıllar sonra gelen sevdiği kadınla tekrar birlikte olmak için herşeyini ortaya koymaktan çekinmez. Ama çektikleri acıların hepsinin oyun olduğunu bilmiyorlardı. . . . . . *Dizilerden aldığım kısımlar vardır

"Adaletin sustuğu yerde mermiler konuşur, silahlar davacı olur, ölenler ise davalı..." Gökçe Sağlam, çocukluğunu bir terör saldırısının gölgesinde, babasının yasını tutarak bırakmıştı. Yıllar sonra Hakkâri Yüksekova'ya Savcı olarak atandığında, çantasında sadece kanun kitapları değil, yıllardır sönmeyen bir intikam ateşi de vardı. Boran Tugay Kalenderoğlu ise vatanına sevdalı, her kaybettiği silah arkadaşıyla biraz daha çelikleşmiş bir komutandı. Kader, bu iki sert karakteri barut kokulu bir coğrafyada yan yana getirdiğinde, kimyanın en eski kuralı işlemeye başladı: Ateş ve barut yan yana gelirse, patlama kaçınılmazdır. Kartların yeniden dağıtıldığı Yüksekova'da, bu patlamadan geriye küller mi kalacak, yoksa küllerinden doğan bir aşk mı? Gökçe ve Boran... Adaletin mermilerle yazıldığı bir savaşta, kalplerini kime teslim edecekler?

Bir krallık sisin içinde büyüdü. Bir diğeri ateşle yoğruldu. Aralarında ise sadece bir nehir vardı. Bazı insanlar taht için doğar. Bazıları ise savaş için. Meyra'nın kaderi ikisiyle de yazılmıştı. Gece çöktüğünde, kan aktığında ve zaman kırıldığında... hiçbir krallık masum kalmaz. Bazı isimler söylenmez. Bazı sırlar yazılmaz. Ve bazı karşılaşmalar, bir dünyayı geri dönüşü olmayan bir yola sokar. Karanlık, her zaman uzaktan görünmez. Bazen içinde uyanır.

Ölümün varisi, Tanrı'nın mutlak düzenine karşı gelerek hiçliğin içinden yükseldi. Var olmaması gereken bir iradeye dönüşmüştü artık. Bu başkaldırının bedeli ağır oldu: sevdiği herkes, zamanın ve kaderin ellerinden birer birer alındı. Yalnızlık, ona biçilen ebedi cezaydı. Ama biri gitmedi. Soğuğun ve sessizliğin tanrısı. Her şey yok olurken bile onun yanında kaldı. Çünkü bazı bağlar vardır; tanrıların bile koparamayacağı kadar derin. Bu kitap sahibine aittir. İzinsiz alınması durumunda yasal işlem yapılacaktır.

Bir mayıs sineği mi olmalısın, bir kelebek mi? Hikayede sürekli bu soru dönüp durdu. Karaca, bilmediği bir çukura düştü. Onun uğruna can verenler oldu. O çukurda ölmesin diye ölenler. Peki ya sonrası? Sonra ne oldu? Karaca o kuyudan çıkabildi mi? Onu kurtaran oldu mu? Ne olduysa oldu ama sonuçta bu yolda herkes insani duyguları hiçe saydı. Baskı altındaki bir kadın, bazen duygusuz, bazen umursamaz, bazen de katil olmayı bilmeliydi.

Bazı hikayeler bir "merhaba" ile başlar, bazıları ise bir çığlıkla. Bu hikaye ise derin bir sessizlikle başlıyor. Hiç kimsenin duymadığı, herkesin görmezden geldiği o sağır edici çocukluk sessizliğiyle... Asena Mia Karam, sadece bir isim değil; adaletin bittiği yerde başlayan bir zorunluluğun, küle dönmüş bir geçmişin içinden doğan bir fırtınanın adıdır. Elinizdeki bu sayfalarda masumiyetin nasıl öldüğünü değil, o ölümden nasıl bir güç doğduğunu okuyacaksınız. Siyanür; sadece bir zehir değil, bir kimliktir. Devletin gölgesinde unutulanların, sisteme sığmayanların ve bağ kurduğu her yerden kanayanların kurduğu o görünmez ağın hikayesidir. Bu kitap; bir tarafta görevine sadık, takıntılı bir askerin, diğer tarafta kendi adaletini karanlıkla yazan bir kadının birbirine çarpan nefesidir. Berk ve Asena... İki yabancı mı, yoksa aynı yaranın iki farklı kabuğu mu? Siyanür'ün dünyasına girdiğinizde şunu unutmayın: Burada beyaz yoktur. Sadece siyahın tonları ve o karanlığı aydınlatan kan kırmızı ipler vardır. Geçmişin izi teninize kazındığında, artık kimin av, kimin avcı olduğunun bir önemi kalmaz. Önemli olan tek bir şey vardır: Hayatta kalmak. Ve bazıları hayatta kalmak için sadece nefes almaz, fırtınaya dönüşür. Karanlığa hoş geldiniz. 😊

Hayat "bitti" dediğiniz anlarda devam etmek demek bir bakıma, çünkü dursun istediğiniz anlarda bile nefes alarak devam edersiniz hayatı yaşamaya. Ben, Eftal Yosun... Cehennemden gelen bir masumum ve yıllardır cehennem peşimi bırakmadı. Ateş yine benim ensemdeydi. On dört yaşında kaçtığım katilim, yıllardır karşıma çıkmıyor olsa bile ruhumdan bir parça söküyordu. Ve ben bilmeden ondan kaçarken başka bir cinayete kurban gitmiştim: aşkın cinayetine. Ben, çoğu insan gibi, değmeyecek birini sevdim ve terk edildim. Bu öyle bir terk edilmeydi ki size ait her bir parçanın kopuk bir ip parçasından sökülerek gitmesi gibiydi. O yüzden o günden sonra kendime bir yemin verdim: Ne sevecek ne de onu hatırlamak için zahmet edecektim. Tıpkı onun bana yaptığı gibi, ne zihnimde ne de kalbimde barınacak bir yer bırakmayacaktım. Bu benim hikâyemdi; bizim ya da onun değil.