İki zıt karakter, bir-birleri ile kavga etmek için sebep ararken, fark etmeden zamanla kalpleri bir-birleri için atmaya başlıyor...

Hər şey ani bir qərarla başlamışdı.Hər zaman buludların üzərində olmaq istərkən mən onlardan yuxarıda olmuşdum bir anda.Bu mənim qərarım qətiyyən deyildi.Sarmaşıqların arasından çıxıb Günəşə uzanmaq istəmişdim mən.Necə də çətin idi o sarmaşıqları yolmaq! Sevgisizliklə yoğrulan o kiçik qız uşağı böyümüşdü.Özünə verdiyi sözü yerinə yetirərkən aşiq olmuşdu o keşməkeşli yollarda.Ayağına çox daşlar dəymişdi.Çox qanatmışdı onlar onu.Ancaq heç vaxt əzilmədi.Dimdik bir qaya kimi sipər oldu özü -özünə.Öz qalxanını öz dəbilqəsini özü yaratdığı kimi.Səhər o kimsəsiz ruhu böyüdərkən gecələr ona acımağı buraxdı.Ayın işığı onu yönləndirərkən heç gözləmədiyi an qarşısına Günəş çıxdı.O Günəş ki,Ayın işığı ilə tanış olmadı.Onun qaranlığına şərik olmaq istədi.Amma o qaranlığ qapılarını illər öncə ona xəbər vermədən bağlamışdı.

"Geçmişin yası tutulmaz, intikamı alınır." Sizin hayatinizi bilmem amma, benim hayatim gözlerimi dünyaya açtiktan bu güne kadar acılarla dolu. Ben dünyaya geldiyim günden ailem yanimda olmadı, çünkü onlar zaten hayatda bile değillerdi. Babam trafik kazasında ağır yaralanarak, annem ise beni dünyaya getirdikte hayata gözlerini yumdu. Hayat bana çox acılar çektirdi, artik hiç bir şeyə pozitif yaklaşamiyorum, aşka taammülüm bile yok. Ancak biriyle tanişana kadardı bu düşüncem. Taki onun gerçek yüzünü görene kadar..."

Ən əsası da keçmiş yaraları sarmaq idi.Küləyin illərdir əsdiyi istiqaməti dəyişmək, buzlaqları qəlbimizdə əritmək idi məqsəd.Qanlı əllər ilə yox olarkən qan kimi saf rəngə boyanacaqdım.Şəffaf,saf rəngə.Silah səsləri ilə dəyişəcəkdir yerini qəlbimin hərarəti.Nə qədər xəyal kimi görünsə də.Nə qədər özümüzü buludlardan yuxarıda hiss etsək də.......

Bir metro istasyonu, 14 rehin. Sınırlı yemek, Sınırlı su. Tuzak ve ölümler. Hayatta kalmak için neler yapardınız? Peki onlar ne yaptı? Bu oyununun sadece bir kazananı olacak, Ve herkes bir bir ölecek. Benimle bu oyunu oynar mısınız?

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

İllər öncə öldüyünü bildiyi sevgilisi illər sonra Hadrutda qarşısına çıxar. Bu hekayə də iki imkansız sevgini oxuyacaqsız. Gəlin Kapitan Murad Həsənzadənin və Həkim Nigar Səmədovanın imkansız sevgisini, gizlədilən gərçəklərə və danışılan yalanlara birlikdə şahid olaq. 10.01.2026

Onlar bir zamanlar eyni sinifdə, eyni yuxuların içində idilər. Elminaz və Zaur məktəb illərində bir-birini sevən, amma taleyin amansız oyunu ilə ayrılan iki uşaq. Elminaz atasının təhlükəli dünyasına çəkilərək yox oldu, Zaur isə hərbi akademiyaya gedərək vətənə xidmət andı içdi. İllər sonra yolları yenidən kəsişəndə isə artıq nə onlar əvvəlki idi, nə də duyduqları hisslər. Azərbaycanın ən təhlükəli terrorçusunun qızı ilə, ölkənin ən yüksək rütbəli generalının qarşılaşması, sadəcə keçmişin deyil, gələcəyin də taleyini dəyişəcəkdi. Çünki bu, illər əvvəl yarımçıq qalan bir sevginin, vətənlə xəyanətin arasında çırpınan iki qəlbin hekayəsi idi.

Ayan üçün hər şey nəhayət yoluna düşmüşdü... ta ki, gecəyarısı restoranının qarşısında dayanmış o qara avtomobili görənə qədər. Dostunun qumar borcu, mafiyanın soyuq nəfəsi və 12 il əvvəl arxasında qırıq bir qadın qoyub gedən Anarın qayıdışı - bu hekayədə heç nə göründüyü kimi deyil. Sirrlərlə dolu keçmiş, qisasla yoğrulmuş bir gələcək var...

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.