🦋 "Ya ölen umut değil de sensen?" 🎙️ Anıl her gece yayın yapıyor. Ama bu bir şov değil, bir hesaplaşma. 👁️ Yazgı izliyor. Sessiz, ama her şeyin farkında. ⚖️ İkisi birleştiğinde adalet değil, devrim başlıyor. Suçun kalbine inmek, belki de... kendi karanlığınla yüzleşmek. 📚 Kelebeğin Papatyası - Wattpad'de! ° Adaletin sesi artık fısıltı değil. Sen hazır mısın duymaya? Bu hikâye intikamla başlar, ama gerçeğe dönüşen bir isyanla devam eder. Çünkü bazen bir yayın, binlerce sesi uyandırır. Peki sen, o seslerden biri olmaya cesaret edebilir misin? ... Kendi mezarına her gün bir kürek daha atanlardan mısın yoksa? Ya ölen umut değil de sensen? Ya, hala yaşayan tek şey, acınsa?

"Benim topraklarımda ölmek için özel bir nedene gerek yok." Mihra Elnurova, Türkiye'nin güneyinde yer alan, ufak bir Türkmen ülkesi olan Karahan'da yaşamaktadır. Sıcacık bir ailede büyüyen Mihra, hayatın sert ve acımasız yüzüyle henüz tanışmamıştır. Ta ki ülkesinde baş gösteren iç savaşa kadar. Ülkenin çeşitli bölgelerinden ayaklanma, silahlanma haberleri gelirken hiçbir sorun olmadığına inanarak yaşayan genç kız, bir sabah bulundukları kasabaya ülkesini ve kendi topraklarını korumak için Türkiye'den askerlerin gönderildiğini öğrenir. Bu askerlerin arasında hayatının aşkının da olacağından bihaberdir. Yağmurlu bir günde şarkı söyleyip kendi kendine eğlenirken çitlerin arkasından kendini izleyen Türk askeri Yusuf Agâh Demiral'ı görünce Mihra'nın kalbi o zamana dek hiç atmadığı kadar kuvvetli atmaya başlar.

Tıp öğrencisi Beren, yıllardır göğüs gerdiği aile şiddeti yüzünden sonunda evden kaçtığında, aklına gelecek son ihtimal uluslararası bir ajanla karşılaşmaktır. Çok gizli bir örgüt için çalışan James Hunter içinse genç kadına ifşa olduğu anda, bu sorunu çözecek iki yol vardır. Beren'in hafızasını silerek eski hayatına geri göndermek ya da genç kadını yanında tutarak, tüm görevi tehlikeye atmak. James için ne Beren'i bırakmak, ne de hayatına almak kolay olacaktır.

Bir dostluq, bir sirr və sonsuz suallar. Leyla və Baranın arasındakı məsafə artdıqca, qəlblərindəki bağlar nə qədər güclü qala bilər?

Məğlub olanın öldüyü bir qəfəs döyüşündə bir ilk olacaqdı. Sevənlər qarşı-qarşıya gələrsə, bu döyüşdə bir deyil iki insan ölərdi... Bizimki kimsəsizlikdən çıxış yolu idi. Bizimki sevgi, eşq və eşqlə nifrət idi. O sevgiyi bilmir, biz eşqi anlamırdıq. Bizimki eşq idimi? İnsanların bu qədər ucaltdığı eşq bu qədər iyrəncliyin, çirkəfliyin içində ola bilməzdi. Bəlkə də tam əksi, bu qədər iyrəncliyin içində bizi yaşadan eşq idi. Yaşadan eşq, həyatda tutan intiqam alovu idi. Amma bizi "biz" etməyi bacarmayan isə biz idik... Artıq həyatımız sadəcə dörd sözdən ibarət idi: Sədaqət, intiqam, xəyanət, əmanət.