••Kitap oldu. Yakında final olacak ve seri altı kitaptan oluşacaktır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Sokakta yaşayan 4 yaşında bir kız çocuğu... 6 oğlundan sonra kız çocukları olmayacağını düşünen ve kız çocukları olmasını isteyen Gökçe Hanım ve Atlas Bey... Yanlışlıkla arabaları ile çarptıkları küçük bir kız çocuğunu gördüklerinde, o güzel çocuğu oğullarının karşısına yeni kardeşiniz diyerek çıkartmaktan başka akıllarına hiçbir şey gelmemişti. Ama bir sorun vardı. O 4 yaşındaki kız çocuğunun bedenindeki kişinin 19 yaşındaki bir kızın ruhu olmasıydı. -Kim dedi sana yeniden doğ diye?- ~Reenkarnasyon içerir.~ -Kurgu şahsıma aittir. Taklit edilmesi veya çalınması durumunda adli işlem başlatılacaktır.- -23.06.2024-

Onun iki babacığı vardı. İkisinin karakterleri birbirinin neredeyse aynı olmasının yanına, davranışlarına göre biri cezalandırır, biri ödüllendirirdi. Ve birinin kararına, diğeri ölümüne uyardı. Bu iki adamın hiç bir şeye tahammül etmeyen, affetmeyen kişiliklerinin zaafı olan, güzeller güzeli bir kız vardı bir de kurumuş, soğuk kalplerinin içinde...

Bu hikaye fazlasıyla rahatsız edici öğeler içermektedir. Psikolojik ve fiziksel şiddet, cinsel istismar ve teşebbüsü gibi ağır temalar barındırır. Üç erkek karakter arasındaki karanlık süreci konu alır.

Rahatsız edici ögeler! Smut! Ageplay!!!!!!!! "Delireceğim. Çok güzelsin, delireceğim!" Ensesini kavrayıp kendime çektim. "Benimle kalmayı hak etmiyorsun!" "Bill, neden böyle söylüyorsun?" Korkak gözlerle beni izlerken alt dudağını sarkıttı. "Sana acı veriyor." "Bill!"

"Küçük bir kız çocuğu gibisin." Soğuğun içime ilmek ilmek işlemesi gecenin ayazından değildi, onun buz gibi sözlerinden ürpermiştim. Gök yüzünde bizi seyreden yıldızlardan ziyade kendi ışığının aydınlattığı, o zehir karası delici gözlerine yerleşen alaylı parıltı ve söylediği son şeyle çileden çıkmıştım artık. İçimde lavlarını köpürterek sabrımın son demlerinde dolanan volkan patlamaya hazırdı, bu işin başka çaresi yoktu ve inceldiği yerden kopacaktı. Ben onun sayesinde çoktan büyümüştüm fakat o her seferinde inadına yapar gibi çocuk olduğumu savunuyordu. Beni bakışları, tavırları, hareketleri ve kelimeleriyle resmen eziyordu. Kalbimi eziyordu. "Çocuk falan değilim ben!" Diye bağırdım sonunda içimdeki ateşten okyanus çaresizce çırpınan benliğimi cayır cayır yakmaya başlarken. Aynı anda hem üşüyor hemde alev alev yanıyordum. Kendi içimde birçok imkansızı barındırıyordum. Sertçe yutkundum... Sesimi iyice yükselttiğimde tek bir mimiğimi bile kaçırmak istemiyormuş gibi dikkatle beni izlemeye başladı, artık gerçekten dayanamıyordum. "Çocuk değilim anladın mı? Değilim! Sana abi demek zoruma gitmeye başladığında büyüdüm ben!" Diye adeta haykırdım. "Duygularımı gizlemeyi öğrendiğimde büyüdüm! Susmayı öğrendiğimde, sessizce ağlamayı öğrendiğimde büyüdüm! Gözümün önünde başkasına dokunduğunda büyüdüm!" Ona ilk kez utanıp çekinmeden kurduğum bu uzun ve acımı haykıran cümleler tüm nefesimi tüketmişti fakat söyleyecek son bir sözüm daha kalbimin en ücra köşesinden saniyeler sonra çıkagelmişti. "Seni sevdiğim gün büyüdüm ben." Diye fısıldadı güçlükle soğuktan zangır zangır titreyen dudaklarım.