oprexia
- Reads 5,152
- Votes 434
- Parts 13
"Hala anlamadın mı? Kül olduk, İso. Sen ve ben kül olduk. Kül tutmuş ateş yanar mı hiç?" Birbirlerine bakmaktan kaçınıyor, oturdukları iskeleden parlayan denizi seyrediyordu ikisi de.
"Yanacak, harlayacağız gerekirse Fadime'm. Sen ve ben neler yaptık, bunu mu yapamayacağız?"
"Bu sefer de yanarız." Yavru ceylanları andıran bakışlar İso'yu bulduğunda çocuğun canından can koptu sanki.
"Ula yanacaksak yakar geçeriz." Sesler kesildi, aralarındaki hasret geceye karışırken ikisinin de kalbi sızlıyordu. Başaracaklardı, kavuşacaklardı.