🫀
4 stories
Mistakes We Can't Laugh About (Loser #2) by inksteady
inksteady
  • WpView
    Reads 41,820,553
  • WpVote
    Votes 1,336,969
  • WpPart
    Parts 54
THE LOSERS' CLUB SERIES #2 Someday you'll look back on your mistakes and laugh. To name a few instances, these are those awkward first kisses you shared with your first boyfriend, those failed recitations that your classmates don't seem to forget, and those poor outfit ideas that you once thought were cute. Iyong mga dating nakakahiya, nakakainis, at masakit para sa 'yo, pagdating ng araw, ngingitian mo na lang. Maybe by then, you'll realize how much time you've invested in being too emotional. Pero may mga bagay na kahit matagal nang nangyari, hindi natin magawang tawanan. Siguro dahil nakakahiya pa rin? Siguro dahil nakakainis pa rin? O siguro, dahil masakit pa rin? For Amari Sloane Mendoza, it's all of the above. Among all the awkward, failed, and poor instances, falling in love with her classmate, Leon Ysmael Zamora, is the only mistake she can't laugh about.
Dosage of Serotonin by inksteady
inksteady
  • WpView
    Reads 40,789,556
  • WpVote
    Votes 1,339,289
  • WpPart
    Parts 47
Started: 04/27/2021 Ended: 08/24/2021 Ang hirap palang tumanda. Ang hirap magbayad ng bills. Ang hirap suportahan ng pamilyang akala ay isang milyon ang suweldo mo. Ang hirap ngumiti sa nanay na mataas ang tingin sa'yo pero hindi ka kayang ipagtanggol. Ang hirap tabihan sa hapagkainan ng tatay na pinag-uubusan mo ng pera pero hindi ka maalala. Ang hirap mag-abot ng tulong sa kapatid na baon sa utang. Ang hirap intindihin ng hipag na nakakapagpa-rebond pa kahit kapos na kapos na. Ang hirap pakisamahan ng bunsong halos ilahad ang mga palad tuwing makikita ka. Ang hirap ngitian ng mga taong tanong nang tanong kung bakit hindi ka pa nakakapag-asawa. Ang hirap humarap sa mundong isasampal sa'yo na mag-isa ka. Tulong, bigay, utang. Isang iling mo lang, madamot ka na. Kasama mo sila kapag may maibibigay ka, pero hindi mo sila mahahanap kapag wala na. Ikaw ang kakayod, sila ang tutuka. Ikaw ang iiyak sa pagod, sila ang magtatamasa. Iyon ang summary ng buhay ko. Sobra-sobra ang naririnig na paghingi, kulang na kulang ang naririnig na pasasalamat. Sobra-sobra ang pagpapasensya, kulang na kulang ang natatanggap na pagpapahalaga. Sobra-sobra ang binabayaran, kulang na kulang sa kasiyahan. Kaya nang dumating sa buhay ko ang nag-iisang lalaking hindi ako nakita bilang naglalakad na alkansya, ang nag-iisang lalaking nakinig sa mahabang listahan ko ng problema, ang nag-iisang lalaking nagbigay sa akin ng kakaibang saya, ipinangako ko sa sarili na sa gitna ng hirap ng pagtanda, magtitiis ako basta't siya ang kasama. Kahit pa ang kapalit noon ay pagtalikod sa minahal na pamilya. Kahit pa ang kapalit noon ay paglaban sa mundong pinatatakbo ng kapangyarihan at pera. Kahit pa ang kapalit noon ay ang pagdurusa't pag-iisa. Siya ang ginhawa, pahinga, at kasiyahan ko. Dumating man ang araw na tanaw ko na ang dulo. Dumating man ang araw na wala na kaming sagot sa lahat ng bakit at paano. Dumating man ang araw na pareho na kaming talo.
Golden Scenery of Tomorrow (University Series #5) by 4reuminct
4reuminct
  • WpView
    Reads 88,682,180
  • WpVote
    Votes 3,035,634
  • WpPart
    Parts 53
UNIVERSITY SERIES #5. Ever since they were kids, Avianna Diaz from UST Architecture and Larkin Sanchez from UP Film were inseparable, not until Larkin's fame grew over time, and they suddenly found themselves taking different roads at the same time.
Flashbulb Memory by happygreenn
happygreenn
  • WpView
    Reads 859
  • WpVote
    Votes 51
  • WpPart
    Parts 34
I was just a child when life already decided to withhold from me something so many others took for granted-a happy family. I never knew what it was like to sit down for a meal with both parents, to laugh together over dinner, or to go out on weekends when there was no school. Those memories-those warm, simple moments that should've shaped my childhood-were never mine. Instead, I had silence and shouting. Writing in my notebook became my only refuge, the only place I could be free. The sound of my parents arguing echoed through the walls from sunrise to nightfall. It didn't matter if it was breakfast, lunchtime, or when I was trying to sleep, anger was the soundtrack of our home. As I grew up, a painful truth slowly carved itself into me: I was a child unwanted by her own parents. But then, there was Amir. He was just a kid like me, but somehow, he saw through the quiet walls I'd built around myself. He didn't try to fix me-he simply stayed. He taught me how to laugh with the other kids, how to join them at lunch instead of sitting alone. With Amir, I felt like I belonged. For the first time, someone taught me how to be a child-how to just exist without the weight of pain on my shoulders. And just when I thought we were finally starting to understand each other... he disappeared. No goodbye. No explanation. He was just gone. And he never came back. Date Started: July 12, 2025 Date Ended: August 24, 2025