​"Tam bir aile kurgusu klasiği; ancak alışılmışın dışına çıkılarak yazılmış. Bir şans verin derim." İnstgram hesapımız var Hesabımın adı: karakurtkizi

Beklenmedik şekilde anne ve babasını kaybeden Miray, onların geride bıraktıkları küçük erkek kardeşine artık abla değil, anne olmak zorundaydı. Onlara sahip çıkacak kimsenin olmamasından dolayı anne ve babasının kafesini işletmeye başlayıp üniversiteyi bırakmak zorunda kalan genç kızın hayatı, 'eski bir tanıdığın' hayatına girmesiyle tekrardan değişir. ------------------------------- "Anne!" diye seslenen küçük çocukla tezgahın arkasında duran Miray ve sipariş vermek üzere olan Ali ona dönmüştü. "Bekle birtanem, bak müşteriyle ilgileniyorum," dedi Miray ise uyarır tonda arkasında kalan kapıdan kafeye dalan miniğe. "Sorun değil, benim zamanım bol." diyerek araya girdi Ali tebessümle küçük çocuğa dönerken. Miray çekingenlikle küçük çocuğa dönüp uzattığı oyuncağa baktı. "Ne oldu?" diye sorduğunda Miraç gülerek onun boyuyla eşitlenmek için tek dizini yere yaslayan genç kadına baktı. "Hiiiç!" diye heyecanla konuşup onun boynuna atladığında minik kahkahaları Miray ve Ali'yi de güldürüyordu. "Sarılmak istedim anne!" diye devam etti ve Miray'ın kolları arasından kaçıp tekrar içeriye gittiğinde Miray da derin bir tebessümle ardından bakarak doğruldu. "Oğlunuz mu?" diye sordu Ali, genç kızın parmağında yüzük görmediği için içten içe umutla sevinirken. "Sayılır, evet ama hayır. Karışık..." dedi Miray ne diyeceğini bilemeyerek. "Orta şekerli bir türk kahvesi eşliğinde anlatabilirsiniz, isterseniz tabii," dedi Ali büyük bir adım atarak. "Hava kapalı, kimse görünmüyor etrafta. Tabii değerli vaktinizi bana bahşetmek isterseniz..." Miray gözlerini kırpıştırarak karşısında 1990'lı yıllarda şiir kitaplarından fırlamış gibi duran adama baktı. "O-olabilir, tabii!" dedi kekelediği için aniden hafif yükselerek. Ali'nin tebessümüyle kendisi de minik bir tebessümle kahveleri hazırlamaya koyuldu.

Gökçin babasız büyümüş bir çocuktu ta ki annesi onu babasına teslim ettikten sonra

Delfin, kalp rahatsızlığı olan 21 yaşında genç bir kızdır. Annesi ile geçirdiği yirmi bir yılın ardından, eline geçen bir mektup sayesinde babasının varlığından haberdar olup, Rusya'yı terk ederek Türkiye'ye gelmiştir. Hiç bilmediği bir şehirde ayakta durmaya çalışırken, babasıyla yaşayacağını düşündüğü peri masalı için zorlu yollardan geçmesi gerekmektedir. ''Annen, karnındaki seni önemsemeden kaçıp gitti yıllar önce. Seni benden kopardı. Bir aileye sahip olma ihtimalini senden çaldı.'' Gözlerini bir an olsun kırpmıyordu, söylediklerini tam olarak anlayamasam da, tahmin etmek zor değildi. ''Ve sen tüm bunların sorumlusu olduğumu mu düşünüyorsun, sevgili Delfin?''

... "Soğuk, açlık, susuzluk, uykusuzluk, işkenceler.. Aklının alıp alamayacağı her şeyi göğüsleyebilirim. En karmaşık bombaları imha edebilir, en büyük savaşlardan tek bir sıyrık almadan çıkabilirim. Gözümü kırpmadan ölüme bile koşabilirim ama.." dedi ve susup derin bir nefes aldı. "Ama?" dedim hevesle gözlerine bakıp. Nefesini dudaklarıma verip alnını alnıma yasladı yeniden. Ve gözlerini kapattı. "Ama sensizlikle nasıl başa çıkılacağını bir türlü bulamıyorum." dedi ve sağ elimi tutup kalbinin üzerine koydu. Benimkinden farksız bir şekilde, sabırsızca çırpınıyordu güzel kalbi. "Sen olmadığında burada bir şeyler ters gidiyor. Nefes aldırmıyor. Herkesi tek bir emriyle dize getiren Fırtına, kalbine söz geçiremiyor. Çünkü.." dedi ve derin bir nefes daha aldı. Bu aldığı kaçıncı derin nefesti? Neden buna takılmıştım şu an? Hiç mi hiç sırası değildi.. "Çünkü içinde öyle bir kadın var ki.. Öyle masum, öyle güzel, öyle zeki ve.. Ve öyle benim.. Bazen çıldırtan, delirtip çileden çıkaran; boynunu sarıp sarmalayan atkısını, saçlarına değen beresini, yansımasını izleyen aynasını bile kıskandığım.. Öyle bir kadın ki; sevmemek mümkün değil. Öyle bir kadın ki; adını duyan herkese karanlık, bir bana aydınlık.." ... Not: Başlamadan önce Doğu'yu okumak mecburiyetinde değilsiniz. Gecenin En Doğusu'nu ondan bağımsız olarak da anlam kargaşası olmadan tamamlayabileceğiniz şekilde kurguladım. Ufak tefek noktaları da elimden geldiğince açıkladım. Sevgiler.

Runelya, geriye tek kişi kaldığı ailesinin büyük bir yalan üzerine kurulu olduğunu öğrenir. Dış dünyayla ilişkisini koparan ailesi öldüğünde, onların yaşattığı travmalarla baş ederken öğrendiği gerçekler onu gösterişli ama yalnız bir hayattan mütevazi fakat kalabalık bir hayata sürükleyecekti.. Hiç çocuk olmayan, hiç arkadaşı olmayan, aile kavramından korkan Runelya'nın 4 abi, 1 kardeşi ile Sardunya Çıkmazı sokağında yeniden hayata tutunuş hikayesi..

Anne ve babalarının hataları içinde doğup büyümüş dördüzler, ayrılmak zorunda kaldığında geri dönüşü olunmayan yollara girmişlerdi. İki yıl sonra tekrardan ölen anne ve babalarının cenazesinde karşılaştıklarında artık ortadaki tek gerçek, Kimse eskisi gibi olmadığıydı. Beren ne vişne, ne kestane ne de pamuktu artık. İki yıl ondan bu isimleri almıştı. Peki alınan tek şey isimleri miydi? ............ "Koşma çürük vişne!" Koşmam anında kesilirken sinirle ona döndüm. "Sensin çürük! Çürük gözlü!" Kahkaha atarak bana doğru koştuğunda bende tekrar hızlandım. Eğer beni yakalarsa sonum hiç iyi olmayacaktı. Bir anda belime dolanan kollarla adımlarım yerden kesilirken panikle kollarımı boynuna doladım. Kafamı kaldırıp ona sinirle baktığımda o ise sırıtıyordu. "Seni yakalayamacağımı mı sandın vişnem?" ............ "Baran..." masum olduğunu düşündüğüm sesle ona sırnaşarak yaklaşırken çoktan kollarını açmıştı benim için. "Efendim kestanem?" Kollarının altına girdiğimde hemen şikayete başladım. "Barın en sevdiğim bluzumu kesmiş!" Sinirle doğrulup ona bakarken arkadan gelen Barın'ın sesi daha da sinirlendirdi beni. "Çünkü onu doğum gününde bir erkek almıştı!"

Mutlu için hayat her zaman ayaklarına bağlanmış ağır taşlara rağmen yüzmek gibiydi. Öyle imkansız bir şeyi yapabiliyordu. Tek başına. "Bakın, benden ne iyi bir evlat, ne iyi bir kardeş ne de iyi bir abla olur. Beni görmezden gelmek her zaman daha kolay. Herkes için. Benim içinde." Kafasını iki yana salladı. "O zaman beni de seni de zor günler bekliyor çünkü ben kolay şeyleri sevmem" Saçlarını tek başına örmeyi öğrenmiş bir kız çocuğuydu mutlu.

Beni terk eden ailemin mahallesine taşınmıştım en fazla ne olabilirdi ki... Zümra Altun ~ Kayahan Yıldırım

Sımsıcak yüreğinde filizlendim. 08.11.24 . Berceste, şimdi yeni versiyonuyla sizlerle. Keyifli okumalar <3