Askeri kurgu. "Aşk gurur tanımaz, komutanım." Aşka küsmüş bir kadınla onun aşkından ölüp biten bir adam. "Asker!" dedim ses tonuma hakim olamayarak. "Batuhan," dedi bana bakmadan. Uzun uzun karşısına baktıktan sonra tekrardan bana döndü. "İsmim Batuhan." "Asker!" dedim inat edercesine. "Ne zaman ismimi söyleyeceksiniz?" Birden soru yöneltince şaşırdım. "Şehit olduğumda mı?" "Ne?" dedim şaşkınlığımı gizleyemeyerek. "Saçmalamayı kes!" deyip bakışlarımı ondan kaçırdım. "Ne zaman şehit olacağımız belli olmaz." O konuşurken dönüp de ona bakmadım ama onun bana baktığını yandan görebiliyordum. "Belki şu anda terör örgütleri gelir bir çatışma çıkar ve ölürüm." O konuştukça kucağımda duran elimin yumruk olduğunu ve tırnaklarının derimi delip geçtiğini hissedebiliyordum. "Ve ben bir kere bile dudaklarınızdan bana ismimle seslendiginizi duymadan ölmüş olacağım." TELİF HAKKI BANA AİTTİR. İZİNSİZ KAPAK VE İÇERİK ALINAMAZ!

Asker & Eski Asker Bir hata, her iki hayatın da sonu olmuştu. Biri bir diğerinin hayatını mahvettiğini bilmeden girmişti o kişinin hayatına. Diğeri ise hayat bulduğu kişinin hayatını kaybettiğini bilmeden... Gözlerimi gözlerine diktim. "Süsünden eksik olmuyorsun be kızım," dediğinde gözünün içi gülüyordu. "Yine hangi makyaj veya takı. Söyle güzelim. Söyle çünkü bunları bir tek senin için yaparım." Yüzümde tebessüm yer edindi. "Bana mermi verir misin peki?" . Kitabı yüzde yüz seveceğinize o kadar eminim ki. Okumadan bırakmayın

"O da bizim gibi, kimsesiz, bizden."

Kurmez, O ruhların tanrısı. Adını kendi seçen, özel bir asker. Asena, babasının naaşını bulma uğruna hayatını adadığı mesleğinde geri adım atmayı bilmeyen Asi, ele avuca sığmayan bir polis. Geçmişin aralanan perdesinden gün yüzüne karanlık çıkıyor, başlarına bela oluyordu. Peki aşk, tüm bu zorluklara rağmen varlığını koruyabilecek miydi?

Başarılı askerimizin görevden dönmesiyle hayatında her şeyin değişimini anlatan bir hikaye. Asıl gerçekler ortaya çıktıkça karakterimizin nasıl baş ettiğini beraber öğrenelim

Yetimhane duvarlarının birleştirdiği bir aile ... Askerliğin tekrar buluşturduğu tim... Geçmişi unutup hatırlayanlara, anıları gömüp yıllar sonra tekrar çıkaranlara... Keşke o anları tekrar yaşasak dedikleri günler geri geldi... Ailelerin derbeder ettiği 5 çocuktu onlar.. Ama sonları yine aynı yer oldu... Geçmişte onları birleştiren bir yetimhaneyken , gelecekte ise bir karargah... Kader, ağlarını örmüştür ,kuldan habersiz. Ve kalpleri bağlamıştır , sessizden,usuldan . " Biz ailemizi unutmayız . Kaderse ailemi bana hatırlatır..."

Lüks ve ihtişam içinde büyüyen Melek, babasına meydan okumasının ardından kendini Karadeniz'in bir dağ köyünde öğretmenlik yaparken bulduğunda kaderin ona sarsıcı bir sürprizi vardır. Yıllar önce acımasızca reddettiği silik ve sessiz bir genç olan Tahir'in şimdi karşısında Fırtına lakabıyla dağları kasıp kavuran bir yüzbaşı olarak durması tüm dengeleri alt üst eder. Yıkım Timi'nin karizmatik ve disiplinli komutanının gözleri Melek'in hatırladığından çok uzakta, buz gibi keskin ve acımasızdır. Aralarındaki çatışma kısa sürede alev alarak, yerini inkâr edilmesi imkânsız bir çekime bırakırken Karadeniz'in hırçın dalgaları, sert rüzgârları ve samimi insanlarıyla sınandığı bu yeni düzen; onun için hem gülümsetecek bir savruluş hem de yüreğinin hikâyesini Karadenizli bir adamla yazacağı bir yolculuğa dönüşecektir. Yürek mevzilerinde sipere yer yok be öğretmen hanım. Düştüğün an esirsin. Ben de esirim artık, Hem Karadenize hem bir çift ela göze...

Hâkî, neydi? Yalnızca bir renk miydi? Aslında Hâkî, yarım kalan aşkların ardında bıraktığı hüzündü, annelerin gözlerinden süzülen acılı yaşlardı, askerlerin yüreklerinde taşıdığı umuttu ve bütün bunlara neden olan ise, yaraların hala taze olduğu savaşın ta kendisiydi. ***** Kendilerini vatan uğruna siper eden cengaverlerden akan kanın kamuflajlarına karışmasıydı Hâkî. ***** İlk ve son nefesti Hâkî. ***** 🇹🇷🪖 Bu eserin bütün yasal hakları bana aittir. İzinsiz kopyalanması, çoğaltılması, dağıtılması veya başka bir şekilde kullanılması yasa dışıdır. Çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır. Emeğe saygı lütfen!

"Vatan canımızdır, canımız vatanımızındır!" Karşılaşmalar her zaman birinin bir şehre gelmesiyle ya da o şehirden gitmesiyle başlamaz... Ya bir insan kendisini kaybederek başlarsa... Kendini ararken başkasında kendini bulursa... Bi hikayeyi başlatmaya yetmez mi?